บทที่ 110 ศัตรู

บทที่ 110 ศัตรู

ออกจากวังอันหลิงหยุนนั่งเหม่อลอยในรก ตรงหน้ากงชิงวี่มีหีบใบหนึ่งวางอยู่ ในหีบมีทองหนึ่งพันตำลึง อันหลิงหยุนจ้องไปที่หีบอย่างว่างเปล่า

สิบสองชีวิต จะต้องเสียไปเช่นนี้หรือ?

“นี่คือเห็นชีวิตคนเสมือนต้นหญ้า” อันหลิงหยุนพึมพำกับตัวเอง

กงชิงวี่ไม่ได้สนใจ เมื่อรถมาถึงจวนอ๋องเสียนอันหลิงหยุนก็ลงจากรถ ขณะลงจากรถก็มีคนที่สูงและกำยำวิ่งมา ชายคนหนึ่งลงจากหลังม้าและโค้งคำนับให้กงชิงวี่และอันหลิงหยุนเพื่อแสดงความเคารพ เป็นขันทีในวัง

“ข้าน้อยถวายบังคมอ๋องเสียน พระชายาเสียนพ่ะย่ะค่ะ”

ขันทีถือพระราชโองการในมือกงชิงวี่กล่าวอย่างใจเย็น: “เชิญกงกง”

“พระชายาเสียนรับพระราชโองการ” ขันทีน้อยไม่รีรอ อันหลิงหยุนก็คุกเข่าลง

“คดีจวนอ๋องจุ้นโก๋ เกี่ยวโยงมากมาย อ๋องเสียนดำเนินการคดีได้รับการยกย่อง หวางฮองไทเฮารับสั่งแล้ว อ๋องจุ้นโก๋ถูกฆ่าตายเนื่องจากโจรแอบเข้าไปในจวนและขโมย เป็นความสูญเสียนของราชวงศ์ ตอนนี้ถูกนำตัวเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมแล้ว หลักฐานเป็นข้อสรุปสำหรับการรับสารภาพ ไม่จำเป็นต้องพิจารณาคดีอีกต่อไป ปิดคดีทันที”

อ๋องจุ้นโก๋ผู้เป็นกำพร้า ซึ่งเป็นคนชั้นสูงทางสายเลือดอ๋องจุ้นโก๋ แต่งตั้งให้เป็นอ๋องจุ้นสาม(บรรดาศักดิ์ชั้นที่สาม)

ภรรยาแม่หม้ายและนางสนมของอ๋องจุ้นโก๋ สามารถตัดสินใจได้ว่าจะอยู่หรือไป เรื่องนี้ได้รับการจัดการตามดุลยพินิจของพระชายาเซียน”

อันหลิงหยุนรับพระราชโองการ ถอนหายใจโล่ง ลุกขึ้นและกล่าวขอบคุณกงกง นึกไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะจัดการได้อย่างราบรื่นเช่นนี้

หวางฮองไทเฮาก็ไม่ถือว่าเป็นคนที่ไร้ความปรานีขนาดนั้น

“อ๋องเสียน พระชายาเสียน ข้าน้อยไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีน้อยกำลังจะไป กงชิงวี่กล่าว: “เข้ารับประทานรางวัล”

“ขอบพระทัยท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

มีคนนำเหรียญไปให้ขันทีน้อย ขันทีน้อยรับรางวัลแล้วหันหลังและขี่ม้าจากไป

อันหลิงหยุนถือพระราชโองการแล้วขึ้นไปบนรถม้า อย่างอารมณ์ดี

กงชิงวี่ก็ตามขึ้นรถม้า

อันหลิงหยุนในรถม้าตามไปที่จวนอ๋องจุ้นโก๋ เมื่อถึงจวนอ๋องจุ้นโก๋ลงรถม้าแล้วมองไป ในมือยังคงถือพระราชโองการ

ขณะนี้ในจวนอ๋องจุ้นโก๋เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้

อันหลิงหยุนเข้าไปในประตูก็ต้องตกตะลึง ชายาอ๋องจุ้นโก๋ยืนนิ่งสงบอย่างมากอีกด้านหนึ่ง ยืนนิ่ง เมื่อเห็นอันหลิงหยุนชายาอ๋องจุ้นโก๋ยิ้มให้นาง และผงกศีรษะ

ทันใดนั้นอันหลิงหยุนรู้สึกพระราชโองการนี้มีผิดปกติ

ชายาอ๋องจุ้นโก๋เดินมาตรงหน้าอันหลิงหยุนถวายบังคม อันหลิงหยุนรีบประคอง

“ไม่ต้อง!”

“ไม่ว่าอย่างไร ขอบพระทัยพระชายา พวกเราไม่ติดใจอะไรแล้ว” ชายาอ๋องจุ้นโก๋พูดจบก็ชำเลืองมองภรรยาและนางสนมคนอื่นๆ ที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว พวกนางอำลาอันหลิงหยุน หันกลับไปที่ห้องโถงด้านหน้า

อันหลิงหยุนมองตามไป ได้เสวยยาพิษเข้าไปแล้ว นั่งลงบนเก้าอี้อีกฝั่งทีละคน

อันหลิงหยุนเดินไปถาม: “ทำไมพวกเจ้าต้องทำเช่นนี้?”

“ก่อนท่านมา ไทเฮาได้ส่งคนมาก่อนแล้ว รับสั่งพระราชเสาวนีย์ พระราชทานบรรดาศักดิ์ให้พวกเรา แต่ยังให้เครื่องดื่มบางอย่างด้วย พวกเราเข้าใจ สิ่งนี้จะไม่ใช่เรื่องดีอีกต่อไป แต่สามารถรักษาศพไว้อย่างครบถ้วนพวกเราก็พอใจมากแล้วเพคะ”

ชายาอ๋องจุ้นโก๋มุมปากมีเลือดไหล มองไปที่กงชิงวี่อย่างช้าๆ ที่อยู่ข้างหลังอันหลิงหยุน: “อ๋องเสียน เขาสบายดีหรือไม่เพคะ”

“……”

กงชิงวี่ไม่ตอบ ขณะที่อันหลิงหยุนหันกลับไป ชายาอ๋องจุ้นโก๋ก็หลับตาลงแล้ว

อันหลิงหยุนลุกขึ้นถอยหลังสองก้าว ไม่เคยพบเจอที่เรื่องที่โหดร้ายเท่านี้มาก่อน มือที่กำลังจะตายของชายาอ๋องจุ้นโก๋วาดผ่านนางไป นางตกใจผงะกับความเย็นนั่น ลุกขึ้นจะไป กระแทกเข้าในอ้อมกอดของกงชิงวี่ ถูกกงชิงวี่กอดเอาไว้

“อย่าตะโกน อย่าโวยวาย ให้ข้ากอดอยู่นิ่งๆ”

กงชิงวี่ตบอันหลิงหยุนที่กำลังตกใจกลัวเบาๆ อันหลิงหยุนกอดรัดกงชิงวี่แน่น

“โหดร้ายเกินไปแล้ว!” อันหลิงหยุนตัวสั่นด้วยความตกใจ พูดไม่เป็นประโยค

“อย่าพูด!”

กงชิงวี่พูดข้างหู อันหลิงหยุนก็เงียบไม่พูด

นางเคยฆ่าคน ประสบกับภารกิจอันโหดร้ายนับไม่ถ้วน แต่ไม่มีแม้แต่ครั้งเดียว มันทำให้คนกลัวและเสียใจเช่นนี้

ออกจากอ้อมกอดกงชิงวี่อันหลิงหยุนไปดูผู้คนที่เสวยยาฆ่าตัวตายไปแล้ว ทุกคนนอนอยู่ตรงนั้น มุมปากกระอักเลือด คนเหล่านี้มีรอยยิ้มบนใบหน้า มีน้ำตาที่มุมตา

พวกนางก็เสียชีวิตไปแบบนี้ ความตายที่น่าสยดสยอง ฮ่องเต้ที่ไร้ความปรานี

อันหลิงหยุนหายใจอย่างติดขัด แต่นางหันหลังไปและออกจากบ้าน ออกจากประตูถางเหอเดินมาทันที พูดตรงหน้าอันหลิงหยุน: “พระชายา อ๋องจุ้นโก๋ความคับข้องใจที่สะสมมานานจะถูกชะล้างออกไป ชายาอ๋องจุ้นโก๋และหญิงม่ายคนอื่นๆ ไม่ต้องการมีชีวิตอยู่เพียงผู้เดียว ได้ถูกฆ่าด้วยยาพิษแล้ว”

อันหลิงหยุนมองไป: “พวกเจ้า……”

“ถางเหอ ร่างสาสน์ที่กราบทูลมาแผนหนึ่ง ข้าจะเสนอความคิดเห็นฮ่องเต้ โจรอยู่ระหว่างจับกุม ยังต้องรอสองวัน เรื่องการตัดหัวจะต้องถูกเลื่อนออกไป”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ถางเหอเหลือบมองอันหลิงหยุน จากนั้นก็หันหลังไปร่างสาสน์ที่กราบทูล

อันหลิงหยุนไม่สามารถอยู่ที่นั่นได้อีกต่อไป ไม่รอกงชิงวี่กลับไปที่จวนอ๋องเสียนก่อน

กงชิงวี่กลับมาในตอนกลางคืน อันหลิงหยุนเก็บตัวอยู่ในห้องของตนไม่ออกมา ล็อกประตูเอาไว้ ครุ่นคิดพิจารณาถึงความผิดของตนเอง

กงชิงวี่กลับมาผลักประตู ประตูไม่เปิดออกกงชิงวี่จึงไม่รบกวนนาง เดินกลับไปห้องตัวคนเดียว

อันหลิงหยุนพักผ่อนอยู่ในบ้านหลายวัน กงชิงวี่ให้คนนำอาหารไปส่งให้นางไว้หน้าประตู นางหยิบมันเข้าไปเสวยและส่งออกมา ไปพบผู้ใดเลย

เป็นเวลาหลายวัน อันหลิงหยุนแสร้งทำเป็นลืมเรื่องจวนอ๋องจุ้นโก๋แล้ว แต่ไม่กล้าไปคิดอีก แต่นางไม่สามารถชอบคนในวังเหล่านั้นได้อีกต่อไป คนหนึ่งโหดร้ายกว่าอีกคน คนหนึ่งวิปริตกว่าอีกคน

วันนี้อันหลิงหยุนออกจากห้อง ข้างนอกอากาศอบอุ่นขึ้น อันหลิงหยุนก็ได้ระบายอารมณ์ที่ไม่ดีออกไปมากมาย

ดูบ๊วยฤดูหนาวในจวนเหี่ยวเฉา ถางเหอเข้ามาจากข้างนอกอย่างรีบเร่ง เดินเข้าไปในลานโอวหลานแล้วรีบถอยออกไป

พบอันหลิงหยุนถางเหอจึงพูดขึ้น: “พระชายา หม่อมฉันมีเรื่องด่วนพ่ะย่ะค่ะ”

อันหลิงหยุนลังเลอยู่พักหนึ่ง เรื่องของจวนอ๋องจุ้นโก๋เป็นภาพหลอนในใจนาง นางแค่อยากมีชีวิตอยู่โดยไม่ต้องต่อสู้ ไม่อยากสนใจเรื่องของพวกเขา เพื่อหลีกเลี่ยงการทำร้ายตนเองและผู้อื่น

“พระชายา หม่อมฉันมีเรื่องด่วนจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ เชิญพระชายาออกไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ถางเหอเป็นกังวล แต่อันหลิงหยุนไม่ขยับ

“ท่านถางมีเรื่องอะไรหรือ?” อันหลิงหลิงหยุนยืนนิ่ง