ตอนที่ 114
บทที่ 114 ใครเป็นปีศาจร้ายกันแน่
October 21, 2026
บทที่ 114 ใครเป็นปีศาจร้ายกันแน่
ตอนนี้อ๋องตวนกำลังมองจุนฉูฉูอยู่ ถึงแม้จุนฉูฉูจะมีสีหน้าไม่ค่อยดี แต่กลับไม่ได้พูดอะไร
ตอนนี้อ๋องตวนเองก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดปลอบใจกระไรดี ในเมื่อเรื่องการสู่ขอพระชายารองเป็นเรื่องที่นางคิดขึ้นมาเอง ตอนนี้ถึงเขาจะอยากขอโทษนาง ก็ไม่รู้ว่าจะใช้ข้ออ้างกระไรดี
รถม้าวิ่งตรงมาทางจวนอ๋องตวน ตลอดทางทั้งสองคนไม่ได้พูดคุยอะไรกัน คนมาถึงด้านหน้าประตูของจวนอ๋องตวน จุนฉูฉูจึงเปิดปากพูด
“ท่านอ๋อง วันนี้ข้าคิดถึงท่านแม่แล้ว อยากจะกลับไปดูสักหน่อย ท่านกลับไปก่อนเถอะ”
จุนฉูฉูอยากจะกลับไปถามราชครูจุน ว่าเรื่องนี้จะทำเช่นไรดี?”
อ๋องตวนรู้สึกกังวล: “เช่นนั้นให้ข้าไปกับเจ้าด้วยเถอะ”
“ไม่เป็นไรเพคะ ท่านอ๋องกลับไปก่อนเถอะ หม่อมฉันจะรีบไปรีบกลับ” จุนฉูฉูมองออกไปนอกรถม้า แล้วสั่งว่า: “เชิญท่านอ๋องกลับจวน”
คนที่อยู่ด้านนอกรถม้าไม่กล้าเรไร รีบเปิดผ้าม่านของรถม้า รอให้อ๋องตวนลงจากรถม้า อ๋องตวนไม่มีทางเลือก จึงได้ลงมาจากรถม้า
ผ้าม่านของรถม้าถูกปล่อยลง จุนฉูฉูกลับไปที่ตระกูลจุน
อ๋องตวนยืนอยู่ที่ด้านหน้าประตูจวน แล้วมองดูรถม้าที่เคลื่อนตัวไกลออกไป อย่าได้มีความรู้สึกใดๆ อย่าได้สูญเสียรอยยิ้มไป
การได้ขึ้นเป็นฮองเฮา สำหรับนางแล้วนั้นเป็นเรื่องที่สำคัญมาก สำหรับเขาผู้ซึ่งเป็นสามีนั้น ในสายตาของนางไม่คุ้มค่าที่จะกล่าวถึงแล้ว
ก่อนจะเข้าวังนางยังอยู่ดีมีสุขอยู่ แต่เมื่อได้ยินว่าทั้งสองตำหนักมีข่าวดี นางกลับขวัญหนีดีฝ่อ จึงได้มองเขาเป็นไอโง่แล้วจริงๆ
รถม้าของจุนฉูฉูมาถึงจวนจุน ลงจากรถม้าเตรียมตัวที่จะเข้าไปข้างใน พ่อบ้านของจวนจุนก็เดินออกมาจากด้านใน เมื่อเห็นจุนฉูฉูก็รีบเดินเข้าไปหา แล้วจึงทำความเคารพ: “พระชายาตวน หม่อมฉันถวายบังคมพระชายาตวน”
“พ่อบ้านไม่ต้องมากพิธี ที่ข้ามาวันนี้ ก็เพื่อที่จะมาพบท่านพ่อ เขาอยู่บ้านหรือเปล่า?” จุนฉูฉูเห็นราชครูจุนออกมาจากวัง ตอนนี้คงจะต้องอยู่บ้านแน่นอน
“ทูลพระชายา ท่านราชครูยังไม่กลับมาพ่ะย่ะค่ะ หากมีเรื่องอะไรรับสั่ง ฝากความไว้ก็ได้ รอท่านราชครูกลับมา หม่อมฉันจะไปเรียนให้ทราบ”
จุนฉูฉูหน้าซีด: “พ่อบ้าน ไม่เชิญข้าเข้าไปหรือ?”
“พระชายา เชิญเสด็จกลับไปเถอะพ่ะย่ะค่ะ!” พ่อบ้านไม่ได้สนใจ
จุนฉูฉูถอยหลังมาหนึ่งก้าว รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก!
จุนฉูฉูกลับจากจวนจุนไปยังจวนอ๋องตวน เกิดความโกรธเกลียดขึ้นขณะที่อยู่ในรถม้า เรื่องนี้จะให้จบแบบนี้ไม่ได้
หากไม่สามารถพบกับท่านพ่อได้ นางก็ไม่พบแล้ว หากถึงเวลานั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ไม่ใช่ความผิดของนาง
เรื่องที่จวนอ๋องตวนจะสู่ขอพระชายารอง ลือสะพัดไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว อันหลิงหยุนกำลังดูหนอนหรือไม่อยู่ในห้องของนาง สีหน้าไม่ได้แสดงความประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย
คิดผลที่จะเกิดขึ้นออกตั้งนานแล้ว ขอเพียงแค่ไม่ได้ให้กงชิงวี่สู่ขอพระชายารอง เรื่องอื่นนางก็สามารถทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้
หงเถาถามว่า: “พระชายา ท่านไม่ทรงรู้สึกเป็นห่วงบ้างหรือเพคะ?”
สาวใช้สนิทสนมกับอันหลิงหยุนแล้ว รู้ว่าอันหลิงหยุนเป็นเจ้านายเอาใจง่าย คอยอยู่ต่อหน้าพระชายาทุกวันก็มีความสุขแล้ว ใจกล้ามากขึ้นแล้ว มีเรื่องอะไรที่ไม่เข้าใจก็กล้าที่จะเอ่ยมากถามอันหลิงหยุน
แต่อันหลิงหยุนกลับรู้สึกขำ: “ให้ข้าเป็นห่วงเรื่องอะไรกัน?”
“พระชายาทรงแต่งเข้ามาพร้อมกับพระชายาอ๋องตวน ตอนนี้พระชายาอ๋องตวน เป็นเพราะไข้ทับระดูไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ จึงต้องจัดการเรื่องแต่งตั้งพระชายารองขึ้น หากว่ากันตามเหตุผล ท่านก็ควรจะเป็นห่วมิใช่หรือเพคะ?” หงเถาทำหน้างง แต่เมื่อมองพระชายากลับไม่มีสีหน้าตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย
อันหลิงหยุนอดไม่ได้ที่จะชื่นชม ในสมัยโบราณเช่นนี้ แม้แต่สาวใช้ยังมีความเฉลียวฉลาดเช่นนี้ นางซึ่งเป็นถึงพระชายากลับไม่ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังไม่ฉลาดด้วย ทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่าง แล้วจะใช้ชีวิตต่อไปได้กระไรกัน!
“เรื่องของจวนอ๋องตวนพวกเราคงไม่สะดวกที่จะเข้าไปถาม แต่จวนอ๋ฮงเสียนของพวกเราไม่ใช่ว่าจะต้องเตรียมการเรื่องการมีลูกหรอกหรือ ช่วงนี้ข้ากำลังศึกษายาที่เร่งให้ตั้งท้อง กินเข้าไปแล้วก็จะตั้งท้อง เช่นนั้นจะสู่ขอพระชายารองได้กระไรอีกเล่า?” มีลูกก็เท่ากับมีต้นทุนแล้ว
ลุ่ยหลิ่วแปลกใจ: “แต่ว่าหลายวันมานี้ พวกเราเห็นพระชายาเอาแต่เลี้ยงหนอนหรือไม่ ส่วนเรื่องอื่นไม่เห็นว่าจะทรงทำอะไรเลยนี่เพคะ”
“ข้ากำลังแอบทำอยู่ อย่าพูดเหลวไหล”
“......”
สาวใช้ทั้งสองหันมองหน้ากัน ไม่พูดอะไรอีก พระชายาโกหก
เดิมทีคิดว่าไม่ออกไปก็คงไม่เกิดเรื่อง แต่สุดท้ายช่วงบ่ายก็มีพระราชโองการขององค์ฮ่องเต้ส่งมายังจวนอ๋องเสียน สองสามวันนี้อันหลิยหยุนรู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก คิดว่าคงจะไม่มีอะไรเกี่ยวพันมาถึงกงชิงวี่ แต่ตอนนี้พระราชโองการมาถึงแล้ว จึงรู้สึกตื่นตกใจเล็กน้อย
เมื่อเรื่องราวจัดการเสร็จสิ้นแล้ว กงชิงวี่ก็ไม่ได้ออกไปไหน เอาแต่อยู่เล่นกับนกในจวนทั้งวัน
อันหลิงหยุนเพิ่มจะพบว่า ตำแหน่งอ๋องเสียนของกงชิงวี่ที่แปลว่าสบายนั้น ให้ไม่ผิดคนจริงๆ
สบายมากจริง!
อันหลิงหยุนรับราชโองการแล้ว กงกงก็จากไป นางเปิดอ่าน ด้านในไม่ได้เขียนไว้อย่างเจาะจงนัก เขียนแค่เพียงว่าต้องการเรียกนางเข้าวัง
“ฮ่องเต้ต้องการให้เข้าเฝ้า โดยไม่มีเหตุผลอย่างนั้นหรือ?” อันหลิงหยุนมองไปที่กงชิงวี่ กงชิงวี่วางถ้าวยน้ำชาลง
“ในเมื่อเรียกให้ไปเข้าเฝ้า ถ้าเช่นนั้นข้าจะไปกับเจ้าด้วย”
“อืม”
อันหลิงหยุนเข้าวังพร้อมกับกงชิงวี่ เมื่อมาถึงพระตำหนักจรุงจิตก็พบว่าสวีกงกงมายืนรออยู่นานแล้ว เมื่อพบหน้าก็เชิญให้อันหลิงหยุนเข้าไป: “เชิญพระชายาเสียนด้านใน ส่วนอ๋องเสียน เชิญรอก่อน”
“......” กงชิงวี่ทำสายตาเย็นชา: “ทำไม ข้าจะเข้าเฝ้าด้วยไม่ได้หรือ?”
“อ๋องเสียน ฮ่องเต้ทรงต้องการให้พระชายาเสียนตรวจชีพจรให้แก่ฮองเฮาและเซียวกุ้ยเฟย” สวีกงกงรีบตอบ
“อย่างนั้นหรอกหรือ ถ้าเช่นนันข้าจะไปรอที่วิหารบรรทมรอง”
กงชิงวี่มองอันหลิงหยุนหนึ่งครั้งแล้วจึงหันหลังเดินจากไป อันหลิงหยุนถอนหายใจหนึ่งครั้ง แล้วจึงตามสวีกงกงเข้าไปในพระตำหนักจรุงจิต