บทที่ 162 เวรกรรมตามสนอง

บทที่ 162 เวรกรรมตามสนอง

ทางนี้กำลังพูดคุยกันอยู่ รถม้าอีกสองคันก็มาถึง

อันหลิงหยุนหันมองไปทางนั้น รถม้าสองคันจอดเรียงกัน

แม่ทัพอันลงจากรถม้าอย่างรีบเร่ง เสินเฉิงเสี้ยงก็ลงมาจากรถม้าเช่นกัน อันหลิงหยุนหนักอกหนักใจอย่างมาก ดูเหมือนว่าอันกั๋วกงจะไม่ใช่คนธรรมดา ถ้าเรื่องนี้ตัดสินว่าหยุนโล๋ชวนผิดจริงๆ ประเทศต้าเหลียงก็คงจะไม่มั่นคงแล้ว

“ลูกสาวน้อมทักทายท่านพ่อ”

อันหลิงหยุนรีบเดินไปทักทาย แม่ทัพอันผงกศีรษะ มองเสินเฉิงเสี้ยง: “เชิญเถิด”

เสินเฉิงเสี้ยงผงกศีรษะ: “เชิญแม่ทัพอัน”

อันหลิงหยุนจึงถอนสายบัว ฝืนอีกหนหนึ่ง

มาถึงตรงหน้ากงชิงวี่ กงชิงวี่ไปกล่าวทักทายแม่ทัพอัน มองหน้ากันครู่หนึ่ง ทุกคนรออยู่ที่หน้าประตูวัง

อันหลิงหยุนรู้สึกไปเองว่าไม่อยู่ในสายตา ดังนั้นนางจึงไม่เดินไปข้างหน้า

ประตูวังเปิดออก ราวกับทรงว่าราชกิจ คนกลุ่มหนึ่งเข้าไป

ไห่กงกงเดินนำหน้า อันหลิงหยุนเดินตามอยู่ข้างหลัง

แม้แต่กงชิงวี่ยังเดินตามหลังอันกั๋วกง

เมื่อถึงข้างนอกวังเฉาเฟิ่งของหวางฮองไทเฮา ฮั๋วไท่เฟยแต่งตัวรอแล้ว ปิ่นหงส์ลูกปัดบนศีรษะไม่ขยับแม้แต่นิด แม่ว่าคนจะหันมา ไม่เห็นว่าปิ่นหงส์ลูกปัดข้างบนจะสั่นไหว อาการของนางก็เหมือนกับนิสัยนาง ไม่สั่นคลอน

แม่เมื่อพบอันกั๋วกงและกั๋วกงฮูหยิงแก่ ก็รีบเดินไปตรงหน้าทั้งสองคน รีบโค้งตัวคำนับแสดงความเคารพ: “ข้าละอายต่อท่านกั๋วกง ละอายใจต่อกั๋วกงฮูหยิน ขอได้โปรดให้อภัยข้าจากท่านทั้งสอง”

“ไท่เฟยเชิญลุกขึ้น ข้ารับไม่ได้ หวังสาวข้าทำเรื่องเช่นนี้ ปวดใจยิ่งนัก เมื่อพบฮองไทเฮา ข้าจะไม่สนใจอันใดทั้งสิ้น นอกจากขอโทษ” อันกั๋วกงกล่าวอย่างดุดัน อันหลิงหยุนจึงพบว่า นี่ใช่การร้องเรียนที่ไหนกัน เห็นได้ชัดว่าบีบบังคับให้สละบัลลังก์ ไม่น่าแปลกใจที่กงชิงวี่จะจริงจังมาก

“อันกั๋วกงจะต้องบังคับข้าให้ตายเลยหรือกระไร อย่างนั้นข้าคุกเข่าเลยดีกว่า” ฮั๋วไท่เฟยเก็บอาการก่อนหน้านี้เช่นเดียวกับเด็กที่รู้สึกผิด พูดอยู่และจะคุกเข่าลง

“ข้าไม่กล้า”

“ไท่เฟยลุกขึ้นเถิด เรื่องนี้ยังตรวจไม่พบสาเหตุ ตำหนักกั๋วกงรับไว้ไม่ได้”

กั๋วกงฮูหยินพูดประโยคนี้ ฮั๋วไท่เฟยจึงลุกขึ้นกล่าว: “ข้าทราบเรื่องก็มาที่นี่ ท่านกั๋วกง กั๋วกงฮูหยินอย่าเพิ่งวู่วามให้อดทนรอดูเหตุการณ์ไปก่อน เรื่องนี้จะต้องมีคนใส่ร้ายเป็นแน่ ข้าจะไม่ปล่อยคนที่บงการเบื้องหลังอย่างแน่นอน”

ฮั๋วไท่เฟยพูดคำนี้ออกมา มองไปที่ราชครูจุนด้วยแววตาที่แหลมคมโดยไม่ได้ตั้งใจ ราชครูจุนก้มหน้า เงียบ

เวลานี้ ไห่กงกงแจ้งมา เชิญทุกท่านเข้าไปในพระตำหนักเฉาเฟิ่ง

ในพระตำหนักเฉาเฟิ่งหวางฮองไทเฮานั่งอยู่บนแท่นอยู่แล้ว อยู่ในชุดหงส์สีแดง สวมมงกุฎทองคำลายนกเทพนิยายจิ่วเฟิ่งเฉาหมิง สมศักดิ์ศรี แต่กลับมีความโกรธเคือง

ฮ้องเต้ชิงหยู่นั่งอยู่ทางซ้าย ทางด้านขวาคือฮองเฮาเสินหยุนชู เซียวกุ้ยเฟยจุนเซียวเซียวนั่งเรียงกัน

กั๋วจิ้วคนโตหวางหวยเต๋อและกั๋วจิ้วคนเล็กหวางหวยอัน กั๋วจิ้วของราชวงศ์ปัจจุบันทั้งสองนั่งอยู่ข้างล่าง

อันหลิงหยุนตกใจจริงๆ รู้ว่าไปมีเรื่องกับตระกูลของอันกั๋วกงไม่ได้ ถ้าไม่รู้มาก่อนจะคิดว่ากำลังจะเกิดสู้รบระหว่างทั้งสองประเทศเสียแล้ว ราวกับว่าจะพูดคุยเรื่องต่างๆ และต่อสู้ทำสงคราม

“หม่อมฉัน ถวายบังคมฮองไทเฮา ฮ่องเต้ ฮองเฮา เซียวกุ้ยเฟย!”

คนกลุ่มด้านล่างทำความเคารพ อันหลิงหยุนจึงพบว่า ไม่กี่คนที่คุกเข่าลง

“ลุกขึ้นได้”

หวางฮองไทเฮาออกคำสั่ง ลุกขึ้นแล้วทุกคนก้มหน้า

ฮั๋วไท่เฟยกล่าวขึ้นก่อน: “ท่านพี่ไทเฮา ท่านต้องเป็นพยานให้กับโล๋ชวนนะเพคะ!”

พูดอยู่ฮั๋วไท่เฟยก็หลั่งน้ำตา และเช็ดน้ำตา

อันหลิงหยุนเคยเห็นมาแล้ว

ปกติดื้อรั้นจะตาย ในยามวิกฤตสนิทราวกับพี่สาวน้องสาว

ไม่คาดคิดจริงๆ

หวางฮองไทเฮาเย็นชา: “นานแค่ไหนแล้ว ไม่พบอ๋องตวน พระชายาตวน ทำไม? เรื่องนี้ถึงไม่เกี่ยวข้องกับจวนอ๋องตวน?”

“ท่านพี่ไทเฮา หม่อมฉันส่งคนไปแล้ว ไม่รู้ว่าเหตุใดยามนี้แล้วยังไม่มาเพคะ” ฮั๋วไท่เฟยเช็ดน้ำตา ลำบากใจมาก

หวางฮองไทเฮาจับหัวหงส์บนเก้าอี้: “หึ เดิมทีข้าคิดว่า พระชายาตวนศีลธรรมอันสูงส่ง หากได้สมรสกับอ๋องตวน สนับสนุนได้ดีในอนาคต เป็นเรื่องที่ดี คิดไม่ถึง นางจะไร้ประโยชน์เช่นนี้

ราชครูจุนเรื่องดีที่เจ้าก่อไว้”

หวางฮองไทเฮาพูดจบ ราชครูจุนรีบก้าวออกไป ยกเสื้อคลุมขึ้นและคุกเข่าลง: “ความผิดหม่อมฉันพ่ะย่ะค่ะ”

“เซียวกุ้ยเฟย!” จุนเซียวเซียวรีบลุกขึ้นเดินไปข้างล่าง ยกเสื้อคลุมขึ้นและคุกเข่าลง

“นับตั้งแต่วันนี้ เซียวกุ้ยเฟยถูกลดตำแหน่งเป็นเซียวผิน เป็นเวลาหนึ่งปี” หวางฮองไทเฮาหน้านิ่งไร้ความปรานี

“หม่อมฉันขอบพระทัยเสด็จแม่ทรงเมตตา” จุนเซียวเซียวขอบคุณสำหรับความเมตตา

หวางฮองไทเฮาไม่สนใจ จุนเซียวเซียวคุกเข่าอยู่ด้านล่าง

ฮองเฮามองแล้ว ทำอันใดไม่ถูก มองไปที่ฮ่องเต้ชิงหยู่ ฮ่องเต้ชิงหยู่ก็เงียบ

ราชครูจุนที่อยู่ด้านล่างขอบคุณและไม่ลุกขึ้นเช่นกัน

หวางฮองไทเฮามองฮั๋วไท่เฟย: “ฮั๋วไท่เฟย ข้าเป็นพี่น้องกับเจ้ามานานหลายปี ข้าไม่อยากลงโทษอย่างรุนแรงต่อเจ้า แต่เจ้าเป็นเสด็จแม่ของอ๋องตวน เรื่องพรรค์นี้เป็นที่น่าอับอายต่อตำหนักกั๋วกง ทำให้ข้าก็ขายหน้าไปกับเจ้า ข้าผ่อนผันให้เจ้าชั่วคราวเป็นเวลาสิบวัน ยังไม่ให้เจ้าไปเก็บตัวคิดทบทวน แต่ผ่านช่วงเวลานี้ไป เจ้าไปเก็บตัวคิดทบทวนที่พระตำหนักศาลบรรพชนเป็นเวลาครึ่งเดือน พอใจหรือไม่?”

“หม่อมฉันขอบพระทัยความเมตตาของท่านพี่” ฮั๋วไท่เฟยถอนสายบัว

อันหลิงหยุนกลับรู้สึกว่า หวางฮองไทเฮามีเมตตามากแล้วจริงๆ

ขณะนี้หวางฮองไทเฮาเดินลงจากแท่นด้านบน ฮองเฮารีบลุกขึ้นพยุงหวางฮองไทเฮา

“เสด็จแม่ระวังเพคะ” เสินหยุนชูก้าวเดินอย่างระวัง

หวางฮองไทเฮาจับมือของเสินหยุนชูอย่างหมดหนทาง เดินลงไปยังด้านล่างตรงหน้าอันกั๋วกงและกั๋วกงฮูหยิน ปล่อยมือและโค้งคำนับให้อันกั๋วกง: “ท่านกั๋วกง เป็นความผิดของข้า เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จสิ้นแล้ว ข้าจะไปเก็บตัวคิดทบทวนที่พระตำหนักศาลบรรพชนเป็นเวลาครึ่งเดือน เพื่อแสดงการรับผิดชอบต่อท่านกั๋วกง”

อันกั๋วกงจึงพูด: “เรื่องนี้ยังไม่ตรวจสอบอย่างชัดเจน ไทเฮาทำเช่นนี้หม่อมฉันมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ”

“ตกใจกลัวทำไมกัน เป็นความผิดของข้า ไม่จัดการเรื่องนี้ให้ดี”

หวางฮองไทเฮามองไปยังประตู: “ไห่กงกง ไปดูทีว่าเหตุใดยังไม่มา ถ้ายังไม่มาก็ไม่ต้องมาแล้ว”

“พ่ะย่ะค่ะ”