บทที่ 167 องค์หญิงใหญ่ผู้อาจหาญใจกว้าง

บทที่ 167 องค์หญิงใหญ่ผู้อาจหาญใจกว้าง

อันหลิงหยุนแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ องค์หญิงใหญ่เงยหน้าสายตาที่มองนางยังเปลี่ยนไป

“อย่าหลอกข้าเลย เจ้ามีความสามารถจริงๆ ข้าไม่ได้เห็นเจ้าเป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมและไม่มีเหตุผลมาหลายปีแล้ว เข้าไปเถิด” องค์หญิงใหญ่ผลักเว่ยหลิงชวนข้างกายออกไป เดินหน้าไปหาอันหลิงหยุน

“เพคะ เชิญเสด็จป้าใหญ่เพคะ” จากนั้นอันหลิงหยุนก็เข้าไป

เว่ยหลิงชวนรู้สึกหดหู่ใจ ทำไมมาถึงที่นี่ก็ไม่แบ่งแยกศัตรูและคนกันเองเสียแล้ว? เมื่อครู่ยังมีแนวโน้มว่าจะอคติอยู่เลย ตอนนี้เริ่มยอมแพ้เสียแล้ว

อันหลิงหยุนเดินตามเข้าไป องค์หญิงใหญ่ถาม: “พ่อเจ้ายังสบายดี？”

อันหลิงหยุนตะลึงครู่หนึ่ง มองไปยังองค์หญิงใหญ่อย่างแปลกใจ: “ท่านยังสบายดีเพคะเสด็จป้าใหญ่ ท่านกับพ่อหม่อมฉันรู้จักกันหรือเพคะ?”

“รู้จัก” องค์หญิงใหญ่อายุประมาณหกสิบ แต่ดูอ่อนกว่าวัยเล็กน้อย เหมือนหญิงอายุห้าสิบปี แต่อายุที่แท้จริงอันหลิงหยุนเดาจากสายตาได้ ก็น่าจะหกสิบแล้ว ดูมากกว่าฮ่องเต้องค์ปัจจุบันฮ่องเต้ชิงหยู่เล็กน้อย แต่อันหลิงหยุนเดาทางสายตาได้ว่ามากกว่าไม่เท่าไหร่

อันหลิงหยุนค้นหาในความทรงจำครู่หนึ่ง ไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับองค์หญิงใหญ่

“ตอนนี้พ่อของหม่อมฉันว่างมาก เวลาที่ประเทศต้าเหลียงสงบสันติ ประชาอยู่เย็นเป็นสุข แม่ทัพก็ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนั้นแล้ว นอกจากจะเข้าห้องซ้อมทุกวันเพื่อฝึกซ้อม ไปเดินเล่นที่ค่ายทหาร ตรวจสอบการฝึกของเหล่าทหาร ก็ไม่มีเรื่องอื่นใดเพคะ” อันหลิงหยุนรายงานรายงานไปตาม

องค์หญิงใหญ่ถาม: “อย่างนั้นพ่อเจ้าก็ยังตัวคนเดียวหรือ?”

“……” อันหลิงหยุนพอเข้าใจแล้วบ้าง ในนี้ต้องมีเรื่องราวบางอย่าง

ไม่น่าแปลกที่พ่อของนางเข้าใจนิสัยใจคอขององค์หญิงใหญ่ รอกลับบ้านเมื่อไร นางต้องถามให้ได้

“ทำไมไม่พูดล่ะ? พ่อเจ้ามีฮูหยินแล้ว?” องค์หญิงใหญ่ถามต่อ

อันหลิงหยุนตอบตามความจริง: “ท่านพ่อหม่อมยังคงตัวคนเดียวเพคะ เพราะหม่อมฉันเขาเลยไม่ได้แต่งงานใหม่อีก ก่อนหน้านี้ ฮ่องเต้ทรงตรัสถึงเรื่องนี้กับหม่อมฉัน ถามหม่อมฉันว่าเกี่ยวกับเรื่องที่จะให้พ่อหม่อมฉันแต่งงานใหม่ หม่อมฉันไม่สบายใจเล็กน้อย แม้จะรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สมควรเป็นเช่นนั้น

ท่านพ่อหม่อมฉันดูแลหม่อมฉันมานานหลายปี ไม่แต่งงานใหม่ก็เพื่อหม่อมฉัน เพราะกลัวหม่อมฉันเสียใจ

รอจนกระทั่งหม่อมฉันออกเรือน เขาก็ควรจะมีใครสักคนมาดูแลเพคะ

แต่เมื่อคิดได้หลังจากนี้ท่านพ่อหม่อมฉันจะปฏิบัติต่อคนอื่นอย่างดีแล้ว ข้ากลับเรือนไม่รู้จะเผชิญหน้ากระไร รู้สึกอึดอัด จึงหาข้ออ้างที่จะผลักไสออกไป”

“ฮ่องเต้ใส่ใจได้กว้างขวางดี เรื่องของตนเองยังดูแลได้ไม่ดี สนใจเรื่องผู้อื่นขึ้นมาเสียแล้ว ชอบยุ่งเรื่องบ้านชาวบ้านจริงๆ” องค์หญิงใหญ่พูดจบก็เดินไปข้างใน อันหลิงหยุนรู้สึกมั่นใจเล็กน้อย ดูเหมือนว่ายังมีเรื่องราวบางอย่างระหว่างพ่อนางและองค์หญิงใหญ่

สิ่งที่น่าทึ่งกว่านั้นคือองค์หญิงองค์ใหญ่มีนิสัยที่ไม่เกรงกลัวต่อเทวดาฟ้าดิน แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังไม่อยู่ในสายตา ยังจะสนใจผู้ใดอีก?

แต่กล่าวกันว่าอำนาจของฮ่องเต้นั้นสูงสุด ทำไมรู้สึกว่าฮ่องเต้องค์ปัจจุบันอ่อนแอมาก?

นอกจากลงมือต่อสะใภ้กงทั้งสองของเขา ดูเหมือนว่าทุกคนจะแกร่งกว่าเขา

แม้จะไม่ใช่ฮ่องเต้ที่เป็นเพียงหุ่นเชิด แต่เมื่อเทียบกับผู้หญิงเหล่านี้ฮ่องเต้ชิงหยู่นั้นอ่อนแอกว่าเล็กน้อย

หลังจากเข้าไปในหน้าห้องโถงองค์หญิงใหญ่มองไปที่หน้าห้องโถง นั่งลงมองอันหลิงหยุน: “การตรวจสอบคดีของเจ้าเป็นกระไร?”

“ทูลเสด็จป้าใหญ่ หม่อมฉันตรวจสอบได้ว่าพระชายารองหยุนถูกใส่ร้ายเพคะ”

“อ๋อ อย่างนั้นพูดให้ข้าฟัง ข้าเข้าใจผิด หรือเจ้าเข้าใจผิดกันแน่ ข้าเข้าใจผิดยังพอว่า แต่ถ้าเจ้าเข้าใจผิด วันนี้ข้าก็จะลงโทษเจ้า”

“เพคะ……” อันหลิงหยุนรู้สึกหมดหนทาง ข่มขู่ผู้ใดกัน?

แม้ว่าจะไม่พอใจต่อองค์หญิงใหญ่ แต่เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของส่วนรวมอันหลิงหยุนเล่าถึงเรื่องที่ตรวจสอบพบอีกครั้ง เพื่อความระมัดระวังองค์หญิงใหญ่ นางไม่ได้หยิบคำสารภาพออกมา

องค์หญิงใหญ่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง: “ที่กล่าวมานั่น ข้าเข้าใจแล้ว นั่นเป็นแผนของพระชายาตวนอย่างนั้นหรือ?”

“เสด็จป้าใหญ่ เรื่องของพระชายาตวนยังตรวจสอบได้ไม่กระจ่าง ขึ้นอยู่กับว่าชุนหงจะพูดกระไร แต่หม่อมฉันคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ฝีมือการกระทำของพระชายาตวน พระชายารองหยุนเป็นคนที่พระชายาตวนแต่งตั้งกับมือ เห็นได้ว่าพระชายารองหยุนและพระชายาตวนพึงพอใจอย่างยิ่ง จะเป็นพระชายาตวนได้กระไรเพคะ?” อันหลิงหยุนไม่ต้องการทำให้ผู้คนขุ่นเคือง ปล่อยให้องค์หญิงใหญ่พูดดีกว่า

“เจ้ามีความคิดมากกว่าพ่อเจ้าเยอะเลย ข้าบอกว่านางก็คือนางใช้ทุกกลวิถีทาง ไร้สิ้นความคิด สร้างความอับอายให้กับราชวงศ์

ข้าไม่เข้าใจ นางดีกระไร หยินเอ๋อถูกนางครอบงำทำให้หลงใหล หญิงงามเป็นชนวนอันนำมาซึ่งปัญหา…..จริงๆ ”

“……” อันหลิงหยุนกระอักกระอ่วน นี่ก็พูดตรงเกินไป

องค์หญิงใหญ่มองทั้งสองฝั่ง: “เจ้ามีนามว่าอันใด?”

องค์หญิงใหญ่เท่มาก ถามอย่างไม่เกรงใจ อันหลิงหยุนรีบรายงานนาม: “อันหลิงหยุนเพคะ”

“อืม เป็นชื่อที่ดี ปณิธานอันแรงกล้าที่จะทะยานไปในเมฆา สมกับเป็นบุตรสาวของพ่อเจ้า แต่ก็เป็นบุตรสาวคนหนึ่ง เรียกหลิงหยุนคงไม่เหมาะ เรียกหยุนหยุนก็แล้วกัน”

“เพคะ”

องค์หญิงใหญ่ลุกขึ้น: “เจ้าก็ไม่ยกน้ำชาให้ เพราะไม่ชอบข้าอย่างนั้นหรือ?”

“หามิได้เพคะ แต่หม่อมฉันอยู่ในจวนไม่ค่อยนับถือ ไม่มีผู้ใดเชื่อฟังหม่อมฉันเพคะ” อันหลิงหยุนโศกเศร้าขึ้น สีหน้าองค์หญิงใหญ่แย่ลง

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น? หรือว่าหลายวันมานี้วี่เอ๋อชอบหญิงอื่นอีกแล้ว?” องค์หญิงใหญ่ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

อันหลิงหยุนส่ายหน้าทันที: “มิใช่เช่นนั้นเพคะ เพียงแค่หม่อมฉันในฐานะผู้หญิง ทำได้เพียงเท่านี้ ก็ไม่ใช่ความผิดของผู้อื่นเพคะ”

องค์หญิงใหญ่ไม่สามารถยอมรับสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลได้: “เมื่อครู่ยังบอกอยู่เลยว่าให้ข้าตัดสิน ทำไมผ่านไปครู่เดียวก็ลืมเสียแล้ว?”

ทูลตอบเสด็จป้าใหญ่ ความจริงอยู่ในจวนอ๋องเสียน ทุกคนก็ดีกับหม่อมฉันเช่นกัน เพียงแค่ค่อนข้างขัดแย้งที่หม่อมฉันแต่งงานกับอ๋องเสียน แถมตอนนี้ในท้องก็ยังไม่มีความคืบหน้าเลย ดังนั้นการพูดและทำสิ่งต่างๆ ในจวนจึงไม่เป็นผลเท่าไรนักเพคะ” อันหลิงหยุนพูดพล่ามเพื่อ ไม่ได้จะต่อต้าน เพียงแค่ต้องการรู้กลอุบายการขององค์หญิงใหญ่

“ให้กำเนิดบุตรเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลา ช้าหน่อยใช่ว่าจะไม่ดี คนหนุ่มสาวเอาแต่คิดถึงเรื่องการสืบสกุล ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเจ้าควรรักน้อยๆแต่ยาวนาน เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีบุตร ก็จะต้องถูกลดระดับเป็นสามัญชนอย่างนั้นหรือ?” องค์หญิงใหญ่กล่าวอย่างไม่พอใจ

อันหลิงหยุนรีบพูด: “แต่จวนอ๋องตวนและจวนอ๋องเสียนอภิเสกสมรสกับพระชายาในเวลาเดียวกัน เพราะพระชายาตวนมดลูกเย็น จวนอ๋องตวนรีบเร่งจะมีบุตรชายไว้สืบสกุล จึงสมรสกับพระชายารอง”

และตอนนี้ท้องของหม่อมฉันไม่ได้เรื่อง ไม่มีความเคลื่อนไหวสักที ตอนนี้หม่อมมีปัญหาในการนอนหลับและการรับประทานอาหาร กลัวว่าอ๋องเสียนจะมีพระชายารอง หม่อมฉัน……”

อันหลิงหยุนถอนหายใจพร้อมกับก้มหน้าลงราวกับรู้สึกแย่

“มีบุตรไม่ได้ไม่หาไม่หาข้อบกพร่องในตัวเขาเอง แต่กลับมาหาข้อบกพร่องจากตัวเจ้า ถ้ามีแค่เจ้าคนเดียวก็มีบุตรได้ จะมีเขาไว้ทำไม?” องค์หญิงใหญ่ไม่เข้าข้างพรรคพวกและเป็นไปตามเหตุผล กล้าหาญมาก อันหลิงหยุนแทบจะกระโดดและปรบมือ