บทที่ 169 พวกเขาไม่ให้เนื้อเสวย

บทที่ 169 พวกเขาไม่ให้เนื้อเสวย

“เดิมองค์หญิงใหญ่เป็นน้องสาวของฮ่องเต้องค์ก่อน พี่น้องของฮ่องเต้องค์ก่อนมีไม่น้อย แต่องค์หญิงใหญ่เกิดช้ามาก ดังนั้นองค์หญิงใหญ่จึงเกิดเร็วกว่าฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไม่นานมากนัก โตกว่าประมาณห้าหกปี เป็นลูกสาวคนแรกของเสด็จปู่เมื่อยามอายุมาก

ได้ยินมาว่า เนื่องจากองค์หญิงใหญ่มีอารมณ์แข็งกร้าว เหล่าขุนนางในราชสำนักจึงไม่กล้าพูดเรื่องสมรสกับองค์หญิงใหญ่

เสด็จปู่เป็นกังวล ฮ่องเต้องค์ก่อนก็กังวลเช่นกัน

ตอนนั้นแม่ทัพอันอายุยี่สิบปี เข้าออกวังกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบันอยู่บ่อยๆ

องค์หญิงใหญ่อายุยี่สิบหก แม้ว่าอายุทั้งสองจะห่างกัน แต่หยุนหยุนดูออกไม่ยาก องค์หญิงใหญ่หน้าตาสง่างาม

วีรบุรุษผู้กล้ารักคนสวย แม้ว่าองค์หญิงใหญ่จะมีบุคลิกที่แข็งแกร่งและกล้าหาญ แต่แม้ทัพอันก็ไม่รังเกียจ

ครั้งหนึ่งเชิญมางานเลี้ยงในวัง แม่ทัพอันก็อยู่ในรายชื่อด้วย

ตอนนั้นฮ่องเต้องค์ปัจจุบันยังเป็นองค์ชาย แม่ทัพอันและฮ่องเต้ทั้งสองคุยกันอย่างออกรส

ได้ยินเสด็จปู่พูดมาคำหนึ่ง ต้องการบุตรเขยสำหรับองค์หญิงใหญ่ ไม่รู้ว่ามีตระกูลใดยินดีเป็นญาติกับเขา

ไม่มีตระกูลใดต้องการ องค์หญิงใหญ่นั่งอยู่อีกด้าน สีหน้าเปลี่ยนไป

แต่ก็ไม่มีผู้ใดเสนอตัว

เสด็จปู่เกือบชี้คนข้างล่างแล้วพูด ให้พวกเขาเข้ามาทีละคน

ตอนนั้นฮ่องเต้องค์ก่อนเป็นฮ่องเต้ เขาจับมือของเสด็จปู่เอาไว้ จึงสงบลง

แต่ไม่มีผู้ใดออกมา เรื่องนี้ทำให้เขาโกรธเคืองมากจริงๆ

และในยามนั่นเอง แม่ทัพอันลุกขึ้นแล้วคุกเข่าลง เขาตรัสว่าชอบพอองค์หญิงใหญ่ และเป็นที่ชื่นชอบมานาน

เมื่อเป็นเช่นนี้ จึงเกิดความโกลาหล

แม้แต่ฮ่องเต้ก็ตกใจเช่นกัน

จำเป็นต้องรู้ นั่นคือป้าแท้ๆ ของเขา และแม่ทัพอันเป็นเพื่อนตายของเขา

ภาพเหตุการณ์นั้นเป็นที่น่ากระอักกระอ่วนมาก

แต่องค์หญิงใหญ่ก็หวั่นไหว

เสด็จปู่ก็ดีใจ ไม่ว่ากระไร มีคนอยากแต่งงานกับลูกสาวของเขา

แต่เรื่องนี้ถูกต่อต้านจากพลเรือนและทหาร

ประการแรกคือความเหลื่อมล้ำของสถานะ ความสับสนของคนรุ่นใหม่ ประการต่อไปคือเจ้าหน้าที่พลเรือนและทหารกังวลว่าแม่ทัพอันจะดึงองค์หญิงใหญ่มาเป็นพวก ปูทางให้กับฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน

ถึงเวลาแล้ว ในราชสำนักมันยังเป็นสภาพประเทศที่แบ่งเป็นสามก๊ก

เผ่าของฮั๋วไท่เฟย สามข้าราชบริพารอาวุโส และญาติพี่น้อง

เรื่องนี้ สุดท้ายก็จบโดยที่ไม่มีบทสรุป

แต่องค์หญิงใหญ่เคยเห็นแม่ทัพอันบนท้องถนน ยังเคยไปวังของฮ่องเต้ พวกเขาพบกันบ่อยครั้ง

แม่ทัพอันเป็นผู้พิทักษ์หนุ่มรูปงามในตอนนั้นอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นองค์หญิงใหญ่คงไม่หวั่นไหว

ข้าเคยได้ยินมาว่า เห็นพวกเขาล่องเรือด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน

แต่ต่อมาในราชสำนักมีคนขอสมรสกับองค์หญิงใหญ่ ตอนนั้นแม่ทัพอันออกไปสู้รบ ไม่รู้ว่าใครบอกว่าเขาถูกฆ่าตายในสนามรบ เพราะเช่นนี้ องค์หญิงใหญ่ร้องไห้อยู่สามวันสามคืน ในที่สุดภายใต้ความกดดันอย่างหนัก แต่งงานกับแม่ทัพอีกคน

แม่ทัพดีต่อนางเช่นกัน หลังจากแต่งงานองค์หญิงใหญ่ให้กำเนิดบุตรสาว สุดท้ายแม่ทัพตายในสนามรบ”

กงชิงวี่รู้สึกเศร้าเล็กน้อย เพราะกระไรก็เป็นป้าของเขา

อันหลิงหยุนถาม: “แล้วพ่อข้าล่ะเพคะ? ต่อมาแต่งงานกับแม่ข้า?”

กงชิงวี่ส่ายหน้า: “ที่จริงในวันที่สามของการแต่งงานของเสด็จป้าใหญ่ แม่ทัพอันกลับมาอย่างมีชัย เสด็จป้าสงสัยมาโดยตลอด มีคนตั้งใจหลอกนาง นั่นเป็นสาเหตุที่นางพะวงใครบางคนในใจมาโดยตลอด แม้แต่เสด็จแม่ก็ยังเกรงกลัวนางเช่นกัน”

ทันใดนั้นอันหลิงหยุนหยุด: “หรือคงที่โกหกเสด็จป้าก็คือฮ่องเต้?”

กงชิงวี่ไม่ตอบ อันหลิงหยุนกล่าวอย่างเย็นชา: “เช่นนั้นฮ่องเต้ก็ใจแคบมาก กำจัดพ่อข้าเพื่อตัวเขาเอง”

“อย่าพูดจาเหลวไหล” กงชิงวี่ตบมืออันหลิงหยุน ไม่เจ็บ ขอเพียงนางอย่าพูดเรื่องไร้สาระ

อันหลิงหยุนถาม: “แล้วพ่อข้าล่ะ?”

“เรื่องนั้นก็ไม่รู้ แต่ดูเหมือนว่าไม่ถึงหนึ่งปีต่อมาแม่ทัพอันก็พาผู้หญิงคนหนึ่งกลับมาพร้อมลูกจากข้างนอก เขาเก็บผู้หญิงมาจากข้างนอก บอกว่าอดทนไม่ไหว ฤทธิ์สุรามีอันใดกับนาง จึงพากลับมา การเดินทางจบลงด้วยการมีลูก เพราะเช่นนี้จึงมีหยุนหยุน”

“……” อันหลิงหยุนขมวดคิ้ว นี่มันก็เกินไป

“แม่ของข้าคือเก็บมา?” อันหลิงหยุนรู้สึกหดหู่ใจมาก แม่ว่าร่างกายจะไม่ใช่ของนาง แต่ก็หวังว่านางไม่ได้กำเนิดมาเช่นนี้

“ใครจะรู้ล่ะ” กงชิงวี่จูงมืออันหลิงหยุนกลับไป

หลังจากอาบน้ำและพักผ่อน ทั้งสองก็นอนหลับอย่างสงบตลอดคืน

เช้าวันรุ่งขึ้นกงชิงวี่ไปออกไปก่อนแต่เช้าตรู่อันหลิงหยุนก็ไปสอบสวนคดี พร้อมกับนำเงินตำลึงไปการระดมทุน

เดิมทีไปเร็วพอสมควร แต่เมื่อไปถึงต้าจงเจิ้งย่วนมีคนอื่นอยู่ที่นั่น

อ๋องตวนอยู่ พ่อนางอยู่ ยังมีคนของตำหนักกั๋วกง กั๋วจิ้วใหญ่ กั๋วจิ้วน้อย และจิ้วน้อยคนอื่นๆ แม้แต่คนในตระกูลของเหล่าท่านอ๋องก็มาเช่นกัน

อันหลิงหยุนเข้าไป กล่าวทักทายทีละคน จึงไปหาองค์หญิงใหญ่

วันนี้องค์หญิงใหญ่ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม อันหลิงหยุนสังเกตอย่างละเอียด ยังสงสัยว่ากำลังส่งความรักทางสายตาให้พ่อของนางอยู่หรือเปล่า แต่ดูละเอียดแล้วไม่ใช่

อันหลิงหยุนรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย ดูเหมือนพวกเขาจะลืมกันไปนานแล้ว

“เจ้ามาแล้วหรือ นี่กี่โมงยามแล้ว เจ้าเพิ่งมา? เจ้านำเงินมาด้วยหรือไม่?” เมื่อเห็นอันหลิงหยุนองค์หญิงใหญ่ก็ไม่เกรงใจอย่างยิ่ง

อันหลิงหยุนก็ไม่กล้าที่จะให้เป็นจุดสนใจ มันมีเพียงห้าหมื่นตำลึงเท่านั้น

พ่อนางก็บริจาคห้าหมื่นตำลึงแล้ว

“นำมาแล้วเพคะ เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเพคะ”

อันหลิงหยุนวางกองเงินกองหนาลง องค์หญิงมองดู เว่ยหลิงชวนบันทึกอยู่ข้างๆ และเขาตะโกนว่า: “จวนอ๋องเสียนเงินห้าหมื่นตำลึง”

อันหลิงหยุนเดินไปด้านข้าง ดูคนอื่นๆ ที่ยื่นธนบัตรเงิน ความรู้สึกเหมือนจะห้าหมื่นตำลึงกันทั้งนั้น

อันหลิงหยุนทำอันใดไม่ถูก จวนอ๋องเสียนก็ยากจนเกินไป

ได้รับห้าหมื่นตำลึงจากยี่สิบกว่าคน นอกจากนั้นไม่น้อยกว่าสองสามหมื่นตำลึง