ตอนที่ 176
บทที่ 176 นิสัยที่แก้ไม่ได้ของจุนฉูฉู
October 21, 2026
บทที่ 176 นิสัยที่แก้ไม่ได้ของจุนฉูฉู
อันหลิงหยุนพบว่านางเองนั้นสำรวจไม่รอบคอบเท่าไร จึงไม่ได้ไปจากที่นั่น จากนั้นก็หลับตาลงเพื่อสงบความวุ่นวายเอาไว้ จากนั้นก็ได้สำรวจอีกรอบพร้อมกับวิชาแพทย์ที่นางมี เพื่อเริ่มที่จะหาร่างของฮ่องเต้ชิงหยู่
ลมที่พัดขึ้นอย่างดูอบอุ่น ทำให้ฮ่องเต้ชิงหยู่เองมองเห็นใบหน้าของอันหลิงหยุน จากนั้นจึงไตร่ตรองดู
เมื่อพอลืมตาขึ้นอันหลิงหยุนก็เห็นฮ่องเต้ชิงหยู่ จากนั้นก็ค่อย ๆ ปล่อยมือของฮ่องเต้ชิงหยู่ลง แล้วก็คุกเข่าลงที่พื้น พลางเอ่ยขึ้นว่า
“หม่อมฉันไร้ความสามารถ ฝ่าบาทลงโทษได้แล้วแต่เห็นสมควรเพคะ”
อันหลิงหยุนดูมีท่าทีตื่นเต้น จากนั้นฮ่องเต้ชิงหยู่ก็เดินไปอีกฝั่ง พระพักตร์หันไปมองยังพระตำหนักจรุงจิต แล้วตรัสออกไปว่า “ข้าทราบ ว่าเจ้าเองนั้นดูออก พูดมาเถอะ”
ฝ่ามือของอันหลิงหยุนเองมีเหงื่อไหลออกมา “ฝ่าบาทโดนพิษเข้าแล้วเพคะ”
“ที่จริงแล้ว นี่มัน……”
ฮ่องเต้ชิงหยู่จับมือดึงขึ้นมา “ลุกขึ้นเถอะ”
พออันหลังหยุนลุกขึ้น แล้วก็มองไปยังองค์ฮ่องเต้ที่ยืนหันหลังให้ด้วยความสงสัย
สรุปว่าใครเป็นคนลงมือวางยาพิษ
เมื่อลมพัดผ่านมายิ่งสัมผัสได้ถึงความอุ่น ฮ่องเต้ชิงหยู่ก็ได้หันกลับมา “ข้าอยากจะรอดูจนกว่าเด็กจะคลอดออกมา”
“หม่อมฉันจะช่วยฝ่าบาทถอนพิษให้ถึงที่สุดเพคะ” อันหลิงหยุนไม่ทราบเพราะด้วยเหตุอันใด แต่นางอยากจะให้ฮ่องเต้ชิงหยู่นั้นมีชีวิตอยู่ต่อไป
“อืม” ฮ่องเต้ชิงหยู่ตอบ แล้วถามขึ้นอีกว่า “มีวิธีใดที่จะหาว่าเป็นพิษชนิดใดหรือไม่”
“หม่อมฉันยังหาไม่ได้เพคะ นี่เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่หม่อมฉันหาไม่ได้ หม่อมฉันช่างไร้ความสามารถเสียจริง” อันหลิงหยุนเองก็รู้สึกไม่สบายใจ ซึ่งนี่ก็เป็นครั้งแรกที่หาชนิดของพิษนี้ไม่ได้ ตั้งแต่มาที่นี่
“ไม่ใช่เจ้าไร้ความสามารถหรือก แต่คนที่วางยาพิษนั้นมันเก่ง กลับไปแล้วค่อยหาวิธีต่อ ข้ารอเจ้าได้”
“ฝ่าบาท พระองค์สามารถเอาพระโลหิตของพระองค์ให้หม่อมฉันหน่อยได้หรือไม่เพคะ” อันหลิงหยุนถามขึ้นด้วยความก้าวร้าว
ฮ่องเต้ชิงหยู่ยื่นมือให้แก่อันหลิงหยุนอย่างไม่ลังเล
จากนั้นอันหลิงหยุนจึงรีบนำขวดขนาดเล็กที่ติดตัวมาด้วยออกมา แล้วหยิบเข็มออกมาหนึ่งแท่ง และก็ทิ่มลงไปยังนิ้วชี้ของฮ่องเต้ชิงหยู่ แล้วเลือดก็ไหลลงยังขวด จากนั้นอันหลิงหยุนก็บีบที่นิ้วของฮ่องเต้ชิงหยู่เบา ๆ แล้วจึงใช้ผงยาห้ามเลือดทาตามลงไปด้วย
หากเป็นคนอื่นเห็นเข้าคงจะรู้สึกแปลก ที่ไม่ทราบว่าพวกเขากำลังทำอันใดกันอยู่
เมื่ออันหลิงหยุนเก็บเลือดได้แล้ว “ฝ่าบาท หม่อมฉันอีกสามวันจะเข้าวัง หากว่าหาไม่ได้ว่าพิษนี้มันคืออันใด เดี๋ยวหม่อมฉันจะถวายยาแก้บรรยาเทาพิษนะเพคะ”
“อืม”
ฮ่องเต้ชิงหยู่จึงเดินกลับไปยังพระตำหนักจรุงจิต แล้วอันหลิงหยุนก็เดินตามเขาไป
“ห้ามบอกอ๋องเสียนนะ เดี๋ยวเขาจะตกใจและทำเรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่” ฮ่องเต้ชิงหยู่กำชับ
“หม่อมฉันมีเรื่องอยากจะทูลถามฝ่าบาทอีกเพคะ”
“ว่ามา”
“ฝ่าบาทเชื่อใจอ๋องเสียนหรือไม่เพคะ”
ฮ่องเต้ชิงหยู่ราวกับทราบว่าอันหลิงหยุนจะถาม จากนั้นเลยตอบออกไปอย่างนิ่ง ๆ “นอกจากแม่ทัพอันแล้ว ข้าเชื่อใจอยู่สองคนและหนึ่งในนั้นคืออ๋องเสียน”
อันหลิงหยุนยังคงสงสัย แล้วถามขึ้นอีกว่า “แล้วอีกคนที่เหลือเป็นใครเพคะ”
“แล้วเจ้าคิดว่าเป็นผู้ใดล่ะ”
อันหลิงหยุนยังดูมีท่าทีที่ไม่เข้าใจกับคำถามที่ฮ่องเต้ชิงหยู่ถามกลับกับนาง
หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ คนที่หวังดีกับพระองค์ออกจะเยอะ หม่อมฉันเดาไม่ออกจริง ๆ เพคะ
“คิดดี ๆ ”
อันหลิงหยุนคิดว่า “คงไม่ใช่หม่อมฉันใช่หรือไม่เพคะ”
“เจ้าประเมินตัวเจ้าสูงไปแล้ว” ฮ่องเต้ชิงหยู่พูดอย่างไม่รักษาน้ำใจอันหลิงหยุน
อันหลิงหยุนดูผิดหวัง “หม่อมฉันเองก็ไม่คิดว่าเป็นหม่อมฉันเพคะ”
ฮ่องเต้ชิงหยู่หัวเราะอย่างสะใจ “ทราบอย่างนี้ก็ดีแล้ว”
อันหลิงหยุนตามกลับไปยังพระตำหนักจรุงจิต เมื่อเข้าประตูก็มองเห็นอ๋องตวน จากนั้นก็มองไปยังฮ่องเต้ชิวหยู่ที่กำลังนั่งลงกับพระที่นั่ง
“ข้าเพิ่งมีราชโองการ ให้พระชายาเสียนเป็นคนรักษาพระชายาตวน อ๋องตวนเจ้าเองก็ไม่ต้องห่วงหรือก กลับไปเถอะ”
“พะยะคะ”
เมื่ออ๋องตวน ทูลลาเสร็จ จากนั้นก็ได้กลับไป ในเวลานี้อันหลิงหยุนแทบไม่มีเวลาที่จะคิดเรื่องของพระชายาตวน แล้ว ได้แต่มองยังฮ่องเต้ชิวหยู่ แล้วจากนั้นก็ทูลขอตัวลากลับด้วยเช่นกัน
เมื่อกลับจากพระตำหนักจรุงจิตแล้ว อันหลิงหยุนก็ได้ไปหาหวางฮองไทเฮาเพื่อน้อมทักท้าย และเลี่ยงที่ไม่ได้ที่จะกล่าวถึงเรื่องของพระชายาตวน หวางฮองไทเฮาตรัสขึ้นต่อนางว่า “ในเมื่อเป็นภรรยาในพี่น้องเดียวกัน สถานะใดที่ควรได้ก็ย่อมต้องให้เป็นธรรมดา”
“หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ”
“เมื่อทราบแล้วก็ดี”
อันหลิงหยุนคุยกับหวางฮวงไทเฮาอยู่สักพัก เมื่อถามสารทุกข์สุกดิบเสร็จก็ขอตัวทูลลา
เตรียมขึ้นรถมม้าเพื่อออกจากวัง และก็เห็นกับรถม้าของอ๋องตวน ที่จอดรออยู่ฝั่งตรงข้าม
เมื่อคนขับรถม้าของจวนอ๋องตวน มาถึง ก็ทำความเคารพแล้วพูดขึ้นว่า “อ๋องตวน เชิญพระชายาเสียนไปยังจวน เพื่อทำการรักษาพระชายาตวน”
“ข้าขอกลับจวนเพื่อไปเอายาก่อน รบกวนอ๋องตวน กลับไปก่อน เดี๋ยวข้าจะตามไปทีหลัง”
เมื่ออันหลิงหยุนพูดจบ อาหยู่เลยรีบขับรถม้าพาอัวนหลิงหยุนกลับไป
พอกลับไปถึงยังจวนอ๋องเสียนพบว่ากงชิงวี่นั้น ยังไม่ได้กลับมา อันหลิงหยุนเลยฝากความไว้ จากนั้นก็เก็บกล่องยาไปยังจวนอ๋องตวน
เมื่อลงจากรถม้าก็จะเห็นอ๋องตวน ที่ยืนรออันหลิงหยุนที่หน้าประตู
เมื่อลงจากรถม้าแล้ว อันหลิงหยุนก็เดินเข้าไปหาอ๋องตวน อาหยู่ก็ถือกล่องยาแล้วเดินตามเข้าไป
ลุ่ยหลิ่วเองก็อยู่ด้วย
เมื่อเห็นอ๋องตวน อาหยู่ก็ก้มหน้าให้ ลุ่ยหลิ่วเองก็ปัดชายเสื้อผ้า แล้วพูดขึ้นว่า “เคารพอ๋องตวนเจ้าคะ”
อันหลิงหยุนเองดูไม่สนใจอ๋องตวน และก็ไม่มีความเกรงใจด้วย
“ไปกันเถอะ ข้ายังมีธุระต่อ”
จากนั้นอ๋องตวน ก็ผายมือ แล้วพูด “เชิญ”
อันหลิงหยุนมองที่อ๋องตวน จากนั้นก็เดินเข้าไปในจวนอ๋องตวน