ตอนที่ 194
บทที่ 194 เรื่องเงินๆทองๆอีกแล้ว
October 21, 2026
บทที่ 194 เรื่องเงินๆทองๆอีกแล้ว
หยุนโล๋ชวนนั่งลงสักครู่: “ข้าเข้าใจแล้ง ถึงแม้อ๋องชินจงจะไม่ได้ทำ แต่ก็มีความน่าสงสัยไม่น้อย ว่าเป็นเพราะมีข้าเป็นแรงกระตุ้น”
พุดพลาง หยุนโล๋ชวนก็ลุกขึ้นไปหาอ๋องตวน แล้วจึงนั่งลงและพูดว่า: “อ๋องตวนทรงวางใจเถอะ ข้าต้องยืนข้างท่านแน่นอน หากเรื่องในครั้งนี้เกี่ยวข้องกันอ๋องชิงจงจริง ข้าจะต้องฆ่าเขาอย่างแน่นอน”
อ๋องตวนคิดไม่ถึงว่า เด็กคนนี้จะเฉียบขาดเช่นนี้
“......ข้าเหนื่อยแล้ว ไม่ต้องพูดกับข้าแล้ว” อ๋องตวนหลับตาลงเพื่อพักผ่อน
หยุนโล๋ชวนกลับไปพูดคุยกับอันหลิงหยุนต่อ แต่ไม่ได้พูดคุยเกี่ยวกับอ๋องชินจงอีก
อันหลิงหยุนรู้สึกว่าหยุนโล๋ชวนฉลาด นางเพียงแค่พุดออกมาตามตรง นางก็เข้าใจทั้งหมดแล้ว
เรื่องในราชสำนัก ให้ผู้หญิงเป็นใหญ่ตอนไหนกัน
นางเป็นแรงกระตุ้นขนาดนั้น ไม่มีทางเป็นผลดีแน่
เมื่อเห็นอ๋องตวนปลอดภัยแล้ว อันหลิงหยุนจึงลาจากวังฮั๋วหยางเพื่อกลับไปยังวังเฟิ่งหยี
ตอนที่เดินจากไป จุนฉูฉูยังคงคุกเข่าอยู่ที่พื้น อันหลิงหยุนทำเพียงแค่หันมองนางแล้วเดินจากไป
จริงๆแล้วอันหลิงหยุนก็ไม่เข้าใจ เป็นพระชายาอ๋องตวนดีๆไม่ชอบ จะรนหาที่ตายทำไมกัน?
กว่าจะกลับมาถึงวังเฟิ่งหยีก็มืดแล้ว อันหลิงหยุนหยุดยืนอยู่ที่ประตูวังเฟิ่งหยีด้วยความหิว คิดอยู่สักพักว่าจะพูดเรื่องกินข้าวขึ้นมากระไรดี
กงชิงวี่เองก็เหมือนกัน ทำไมยังไม่มาอีก?
ขญะที่กำลังคิดอยู่ ก็ได้ยินเสียงพูดถึงนางดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง: “พระชายาไม่เข้าไป เป็นเพราะกำลังรอข้าอยู่หรือไม่?”
อันหลิงหยุนรู้สึกโล่งใจ ในที่สุดก็มาเสียที
อันหลิงหยุนหันไปถวายความเคารพ: “ถวายบังคมท่านอ๋อง”
กงชิงวี่เดินไปถึงด้านหน้าอันหลิงหยุนแล้ว แล้วจึงแอบดึงมืออันหลิงหยุนเข้าไปจูบ
“ท่านอ๋อง......” อันหลิงหยุนรู้สึกเขินจนหน้าแดงไปหมด
“กลัวอันใด ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว มองไม่เห็นดอก”
กงชิงวี่อารมณ์ดี ลากอันหลิงหยุนเข้าไปในวังเฟิ่งหยี
แม่นมซีกำลังยืนรออยู่ที่ประตู เมื่อเห็นกงชิงวี่ก็ถวายความเคารพ: “ถวายบังคมท่านอ๋อง พระชายา”
“สวัสดีแม่นมชี” กงชิงวี่พูดขึ้นเมื่อเห็นแม่นมซี แต่แม่นมซีไม่ได้พูดอันใด
เข้าไปในวิหารบรรทมรอง อันหลิงหยุนถูกอุ้มขึ้นไปบนเตียงนอน
“ท่านอ๋อง หม่อมฉันยังไม่ได้เสวยอันใดเลยเพคะ”
กงชิงวี่ขึ้นไปบนเตียง: “ย่อยพระกระยาหารก่อนค่อยกิน”
อันหลิงหยุนมองกงชิงวี่อย่างเบื่อหน่าย “ใครขาดแคลนกัน?”
“ข้า!” กงชิงวี่ถอดเสื้อผ้า แล้วกระโจนเข้าไปอย่างเปิดเผย
อันหลิงหยุนลุกขึ้นมากินพระกระยาหารนิดหน่อยในช่วงกลางดึก กงชิงวี่กำลังดูอันใดบางอย่างดู อันหลิงหยุนสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินเข้าไปดู เป็นคำให้การบางส่วนของอ๋องทั้งแปดท่าน
“มีความคืบหน้าหรือไม่เพคะ?” อันหลิงหยุนหยิบเข้าให้การแผ่นหนึ่งขึ้นมาแล้วเอ่ยถาม
กงชิงวี่ส่ายหัว: “อยากจะได้ยินอันใดออกจากปากของพวกเขา ก็ไม่ต่างกับอยากได้ยินอันใดจากปากคนตาย แต่เป้าหมายที่ข้าจับพวกเขา ก้ไม่ได้คิดที่จะถามอันใดอยู่แล้ว เพียงแค่ต้องการระบายอารมณ์ก็เท่านั้น รอให้ผ่านไปสักสองสามวันก่อนแล้วค่อยปล่อยตัวพวกเขาออกมา”
อันหลิงหยุนส่ายหัว: “แล้วท่านจะลำบากทำไม?”
“ให้พวกเขารู้ว่า แผ่นดินนี้ไม่ใช่ของพวกเขา” กงชิงวี่พูดอย่างเย็นชา
ตอนนี้เอง อันหลิงหยุนวางคำให้การลงแล้วพูดว่า: “แล้วพวกเขาจะยอมล่าถอยเพียงเพราะการโจมตีเล็กๆในครั้งนี้อย่างนั้นหรือ เมื่อคิดถึงเรื่องที่ไม่ให้อ๋องทั้งแปดท่านยุ่งเกี่ยวกับการเมือง เชื่อว่าทุกคนคงรู้ดีว่า ให้พวกเขาอยู่ไปวันๆเพื่อรอความตายอยู่ในเมืองหลวงนั้น พวกเขาจะเต็มใจได้กระไร?”
“ไม่เต็มใจแล้วยังไง ในเมื่อแผ่นดินนี้ไม่ใช่ของพวกเขา ไม่ใช่ว่าพวกเขาคิดจะทำอันใดก็ได้”
|
“ท่านอ๋อง แต่ว่าพวกเขาเป็นอ๋องชินจง แล้วแบบนี้จะทำให้กลัวได้จริงหรือ?”
ไม่ใช่เพราะอันหลิงหยุนคิดมาก แต่สถานการณ์ปัจจุบันเป็นเช่นนี้จริงๆ
ทำไมเมื่อก่อน อ๋องทั้งแปดท่านไม่เคยคิดต่อต้าน ทำไมต้องมาคิดต่อต้านเอาตอนนี้ด้วย?
ไม่ใช่เพราะเห็นว่าตำหนักทั้งสองทรงมีทายาทให้แก่ฝ่าบาทดอกหรือ?