บทที่ 197 ในวังมีงู

บทที่ 197 ในวังมีงู

ฮ่องเต้ชิงหยู่เห็นอันหลิงหยุนเดินเข้ามาหา อันหลิงหยุนเดินย้ายไปด้านข้าง คิดที่จะหาอันใดสักอย่างมาใช้กำบังร่างกาย เข็มเงินที่นางพกมาใช้ไปหมดแล้ว

แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้เดินไปถึงอีกด้านหนึ่ง ฮ่องเต้ชิงหยู่ก็เดินใกล้เข้ามา อันหลิงหยุนคิดอันใดไม่ทัน จึงพุ่งเข้าไปกอดฮ่องเต้ชิงหยู่แล้วจึงเปิดปากของเขา เอายาใส่เข้าไปข้างใน แล้วปิดปากของฮ่องเต้ชิงหยู่ไว้เพื่อให้เขากลืนลงไป

ฮ่องเต้ชิงหยู่ไม่ยอม เขาบีบคออันหลิงหยุน พยายามที่จะบิดออก อันหลิงหยุนกลั้นหายใจ ต่อให้ต้องตายก็จะไม่ยอมปล่อยมือ

ฮ่องเต้ชิงหยู่กำลังรออันหลิงหยุน อันหลิงหยุนต่อยเขาไปหนึ่งครั้ง ฮ่องเต้ชิงหยู่หายใจเข้า ยาที่อยู่ในปากถูกกลืนลงไป บวกกับฤทธิ์ของยาที่กระจายอยู่ในปาก เอะอะเช่นนี้ ฮ่องเต้ชิงหยู่ตกใจในทันที แล้วก็ตกลงมาจากเตียง

อันหลิงหยุนเห็นว่ากำลังจะตก จึงให้ฮ่องเต่ชิงหยู่หล่นอยู่ด้านล่าง

ทั้งสองกลับขึ้นไปบนเตียง อันหลิงหยุนหล่นลงไป จึงส่งเสียงโกรธออกมา แล้วจึงลุกขึ้นหายเข้า

ขณะที่กำลังจะลุกขึ้น ฮ่องเต้ชิงหยู่ก็ลืมตาตื่นขึ้นมา

อันหลิงหยุนรีบลุกขึ้นจากตัวของฮ่องเต้ชิงหยู่ แล้วจึงถอยหลัง คุกเข่าลงแล้วก้มหัว: “ฝ่าบาท”

ฮ่องเต้ชิงหยู่ค่อยๆลุกจากเตียงมาดุอันหลิงหยุน แล้วจึงมองภายในห้องบรรทมรอง แล้วจึงหันกลับไปมองอันหลิงหยุนและพูดว่า: “เงยหน้าขึ้นมา”

อันหลิงหยุนเงยหน้าขึ้น โคมไฟอยู่อีกด้านหนึ่ง อาศัยแสงสว่างของไฟ ฮ่องเต้ชิงหยู่มองเห็นอันหลิงหยุนก็ผงะไปชั่วครู่

“เจ้าเป็นอันใดไป?”

ฮ่องเต้ชิงหยู่ลุกขึ้น อันหลิงหยุนรีบลงไปคุกเข่า: “หม่อมฉันมีความผิด”

ฮ่องเต้ชิงหยู่ยืนขึ้น: “เจ้าลุกขึ้นมา ข้าบอกแล้วว่า เวลาไม่มีคนไม่ต้องคุกเข่า ลุกขึ้นเถอะ”

อันหลิงหยุนจึงลุกขึ้น ฮ่องเต้ชิงหยู่มองอันหลิงหยุนอยู่ครู่หนึ่ง: “ข้าตีเจ้าแล้วใช่หรือไม่?”

“ฝ่าบาททรงละเมอ พอดีหม่อมฉันมาพบเข้า”

อันหลิงหยุนอธิบาย ฮ่องเต้ชิงหยู่เดินเข้าไปใกล้อันหลิงหยุน ก้มลงไปหยิบโคมไฟที่อยู่ที่พื้นขึ้นมา แล้วจึงยกโคมไฟขึ้นส่องดูใบหน้าอันหลิงหยุน อันหลิงหยุนหน้าซีด ริมฝีปากก็ซีดเผือด

“ข้าคงจะตีเจ้าแล้ว”

ฮ่องเต้ชิงอยู่ประคองอันหลิงหยุนไปอีกด้านหนึ่ง อันหลิงหยุนรีบถอยห่างออกไป นั่งลงแล้วก็ลุกขึ้นอีก

ฮ่องเต้ชิงหยู่นั่งลง: “นั่งลงเถอะ”

อันหลิงหยุนจึงนั่งลง แล้วพูดว่า: “ฝ่าบาท หม่อมฉันจะตรวจให้พระองค์”

ฮ่องเต้ชิงหยู่ยื่นมือให้อันหลิงหยุน อันหลิงหยุนหันหน้าแล้วเริ่มตรวจอัตโนมัติ นางต้องใช้ความสงบ

ไม่กี่อึดใจ อันหลิงหยุนมองไปที่ฮ่องเต้ชิงหยู่: “หม่อมฉันดูไม่ออกว่าเป็นพิษอันใด ฝ่าบาท หม่อมฉันไร้ความสามารถ”

ฮ่องเต้ชิงหยู่ดึงมือกลับไป: “เจ้าได้รับบาดเจ็บแล้ว รักษาตัวเจ้าเองก่อนเถอะ”

“ฝ่าบาททรงวางพระทัย หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ เพียงแค่รอยช้ำเล็กน้อยเท่านั้น พรุ่งนี้เช้าก็ไม่เป็นอันใดแล้วเพคะ” อันหลิงหยุนลุกขึ้น เดินไปอีกทางด้านหนึ่งแล้วหยิบมีดออกมา กรีดข้อมือ แล้วเอาเลือดใส่ในถ้วยหนึ่งถ้วย

หลังจากใช้ผ้าพันข้อมือให้เลือดหยุดแล้ว อันหลิงหยุนก็ถือถ้วยเดินไปหาฮ่องเต้ชิงหยู่: “ฝ่าบาทเพคะ นี่เป็นพิธีเดียวแล้ว ทรงลองดู ถ้าหากไม่เป็นผล หม่อมฉันจะพยายามคิดหาวิธีใหม่”

ฮ่องเต้ชิงอยู่มิได้ปฏิเสธ รับถ้วยมาโดยมิได้ถามอันใด แล้วจึงดื่มเลือดของอันหลิงหยุนเข้าไป

หลังจากดื่มหมด ฮ่องเต้ชิงอยู่รู้สึกว่าสมองปลอดโปร่ง ร่างกายปราดเปรียว

“เลือดนี้?” ฮ่องเต้ชิงอยู่รู้สึกฉงน

อันหลิงหยุนอธิบาย: “ฝ่าบาทมิได้ทรงดื่มเป็นครั้งแรกเพคะ ก่อนหน้านี้ ตอนอยู่ที่พระตำหนักจรุงจิตก็เคยดื่มแล้วเพคะ เพียงแต่ไม่มีใครรู้”

“ดูไปแล้วเจ้าคงไม่ใช่แค่หมอธรรมดาๆ”

“ฝ่าบาท ช่วงนี้ขอให้ทรงพยายามอยู่แต่ในพระตำหนักจรุงจิต อย่าเสวยพระกระยาหารที่ได้รับมาจากด้านนอก ทางที่ดีอย่าเสด็จมาที่วังเฟิ่งหยี หม่อมฉันจะสืบหาที่วังเฟิ่งหยีต่อเพคะ

หากแน่ใจแล้วว่าไม่ใช่ฮองเฮา หม่อมฉันจะไปหาฝ่าบาทเองเพคะ”

“เจ้าเองก็ระวังตัว ข้าเองก็ควรจะกลับได้แล้ว”

“หม่อมฉันส่งเสด็จฝ่าบาท”

ฮ่องเต้ชิงหยู่มองอันหลิงหยุน แล้วหันหลังเดินออกไป

รอจนฮ่องเต้ชิงหยู่เสด็จไปแล้ว อันหลิงหยุนจึงเดินโซซัดโซเซไปนอนลงบนเตียงนอน แล้วก็หลับไปตลอดคืน

ก่อนที่อันหลิงหยุนจะนอน ยังเป็นห่วงลูกในท้อง สุดท้ายเมื่อตื่นขึ้นมาตอนเช้า ก็รู้สึกสดชื่นแจ่มใส ท้องก็ยังดีอยู่ จึงรู้สึกโล่งใจ แล้วจึงลุกขึ้นจากเตียงไปอาบน้ำ

หลังจากกินพระกระยาหารเช้าเสร็จ อันหลิงหยุนก็ออกไปด้านนอก

เมื่อแม่นมซีเห็นอันหลิงหยุนก็รีบถวายความเคารพ: “หม่อมฉันถวายบังคมพระชายาเสียน”