บทที่ 215 ข้ายังถือว่าโชคดี

บทที่ 215 ข้ายังถือว่าโชคดี

อันหลิงหยุนมองไปยังคนนอกประตูด้วยความโกรธ อาหยู่มิได้เรื่องจริงๆ ตะโกนทำไม อายเขาไหมเนี่ย?

อันหลิงหยุนเดินไปยังประตูแล้วพูดว่า “ท่านอ๋องมิเป็นอันใดแล้ว กลับไปบอกกับพ่อบ้านว่ามิต้องเป็นห่วง”

“พระชายา”

อาหยู่พอได้ยินเสียงของอันหลิงหยุน ก็ร้องเรียกหานางทันที

“กลับไปเถอะ”

อันหลิงหยุนหันกลับมาด้วยสายตาที่ผิดหวัง องค์หญิงใหญ่ออกมาจากทางที่นางไปพอดี พอเห็นองค์หญิงใหญ่อันหลิงหยุนก็รีบจัดเสื้อผ้าตัวเอง “ท่านป้า”

“เป็นยังอันใดบ้าง?”ใบหน้าขององค์หญิงใหญ่ค่อนข้างหมองคล้ำ เมื่อคืนมิได้นอนทั้งคืน

อันหลิงหยุนตอบกลับไปว่า “มิเป็นอันใดแล้ว แต่ว่าเขามิอยากลุกขึ้น ตอนนี้กำลังนอนพักผ่อนอยู่”

“เฮิง ทำตัวเหมือนกับตอนเด็ก เจ้าอารมณ์เป็นที่สุด”องค์หญิงใหญ่หันตัวเดินไปยังห้องของกงชิงวี่ พอเดินถึงประตูก็ดันประตูเข้าไป อันหลิงหยุนรีบตามหลังมา ปิดประตูแล้วไปยกเก้าอี้มาให้กับองค์หญิงใหญ่

“ท่านป้าเชิญนั่ง”

องค์หญิงใหญ่มองอันหลิงหยุนแวบหนึ่ง “เจ้ารู้จักการวางตัวดีจริงๆ”

กงชิงวี่ปิดตาราวกับกำลังนอนมิได้สติอยู่ องค์หญิงใหญ่จัดปลายเสื้อนั่งลงแล้วก็พูดว่า “เจ้ายังมิยอมลืมตาอีก กำลังรอให้ข้าตีเจ้ารึอันใด?”

กงชิงวี่ถึงยอมเปิดตาขึ้นมา มองไปยังองค์หญิงใหญ่

“ท่านป้า”

ใบหน้าขององค์หญิงใหญ่เต็มไปด้วยความเย็นชา “แผนเอาตัวรอดของเจ้า ใช่ได้มิเลวนี่?”

“เป็นเพราะท่านป้าสั่งสอนมาดี”

“......”อันหลิงหยุนไร้คำพูด นี่คิดจะโยนความรับผิดชอบให้กับองค์หญิงใหญ่อย่างนั้นรึ

องค์หญิงใหญ่เองก็มิได้ใส่ใจอันใด ถามเพียงแค่ว่า “ข้าถามเจ้าหน่อย เจ้าเป็นคนสังหารอ๋องชินหรงรึเปล่า?”

กงชิงวี่ตอบไปว่า “อย่างน้อยๆเขาก็เป็นถึงลูกชายของท่านอาอ๋องเจ็ด ข้ายังมิได้โง่เง่าถึงเพียงนั้น แต่ว่าตอนแรกที่ข้าไปเจอกับเขา เขายังบอกกับข้าอยู่เลยว่าเขามิได้จ้างคนไปฆ่าใคร ข้าพูดคุยกับเขาครู่เดียวจากนั้นก็ออกไป พอเข้าไปครั้งที่สองจู่ๆเขาก็เปลี่ยนคำพูด บอกว่าเขาเป็นคนสั่งการเอง ข้าได้ให้เขาคำให้การเขายังเขียนคำสารภาพไว้อีกด้วย

หลังจากที่ข้าออกไป ก็ได้ข่าวมาว่าเขาได้เสียชีวิตแล้ว”

อันหลิงหยุนเองก็มีข้อสงสัยนิดหน่อย “ตอนที่ท่านอ๋องไปครั้งแรก อ๋องชินหรงยังมิคิดที่จะยอมรับผิด แถมยังมีความหวังอยู่ด้วย แต่พอท่านอ๋องเข้าไปอีกครั้ง เขาก็ยอมรับ ระหว่างนี้คงจะมีใครบางคนเข้าไปเจอกับอ๋องชินหรงรึ?”

องค์หญิงใหญ่มองอันหลิงหยุนไปแวบหนึ่ง มิได้พูดอันใด

กงชิงวี่พูดว่า “ข้าเองก็แน่ใจ เพราะมันกะทันหันเเสวยไป จู่ๆก็ถูกคุมตัว แต่ว่าการตายของอ๋องชินหรง จะต้องทำเพื่อปกป้องใครบางคนแน่”

องค์หญิงใหญ่ลุกขึ้นยืน “มานี่”

มีคนเข้ามาที่ประตู บนมือได้ถือคำให้การมาด้วย

อันหลิงหยุนค่อนข้างจะประหลาดใจ นอกประตูทำไมถึงมีคนอยู่?

เว่ยหลิงชวนเองก็เข้ามา บนมือได้ถือพู่กันไว้แล้วยื่นให้กับกงชิงวี่ “อ๋องเสียนเขียนคำให้การด้วยเถอะ”

กงชิงวี่ลุกขึ้นมา แล้วก็ลงมือเขียนคำให้การ

เว่ยหลิงชวนได้เอาคำให้การไป กงชิงวี่กลับไปนอนพัก มองเว่ยหลิงชวนแวบหนึ่ง เว่ยหลิงชวนได้ออกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

องค์หญิงใหญ่มิใช่คนที่จะยอมใครง่ายๆ พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ข้าก็มิอยากจะหาเรื่องเจ้าหรอกนะ แต่เจ้าเป็นคนมาหาเรื่องข้าก่อนเอง อย่างน้อยเจ้าก็เป็นถืออ๋อง ทุกๆวันมิยอมคิดว่าจะรับใช้ฮ่องเต้ยังอันใดดี แต่กลับมาเอาผิดกับคนเพราะเรื่องเล็กน้อย

ปกติโจ่จงเจิ้นก็เป็นคนดี มิเคยมีความคิดที่มิควร พระชายาของเจ้าเป็นคนมิเอาถ่านขนาดไหนมิมีทางที่เจ้าจะมิเข้าใจ?

ก่อนที่นางจะแต่งเข้าตำหนักของเจ้า อยู่เมืองหลวงเป็นคนแบบไหน เจ้าจะมิรู้เลยอย่างนั้นรึ?

โจ่จงเจิ้นเป็นคนแบบไหนกัน ถึงได้ไปชอบคนแบบนางได้?

สีหน้าของอันหลิงหยุนเปลี่ยนไปในทันที นี่มันหมายความว่ายังอันใดกัน?

นางเองก็มิได้พิการอันใด ใบหน้าของนางเองก็เรียกได้ว่างดงาม

อันหลิงหยุนมิพอใจ “ท่านป้าประโยคนี้ข้ามิค่อยชอบ โจ่จงเจิ้นคนแบบเขาจะเหมาะสมกับข้าได้ยังอันใดกัน ท่านอ๋องเป็นคนที่สูงส่ง จะเอาโจ่จงเจิ้นมาเทียบได้ยังอันใดกัน!”

กงชิงวี่ชอบประโยคนี้ พูดสนับสนุนว่า “มันก็จริง”