บทที่ 243 อ๋องตวนท่านไม่คู่ควรกับข้า

บทที่243 อ๋องตวนท่านไม่คู่ควรกับข้า

เมื่อหยุนโล๋ชวนกลับมาถึงหน้าประตูของจวนอ๋องเสียนฝนเริ่มตกลงมา ฝนยังไม่ค่อยตกหนักมากนัก แต่สักพักต้องตกหนักแน่นอน

หยุนโล๋ชวนทำการเคาะประตู เพื่อเตรียมตัวจะเข้าไป

แต่คนข้างในนั้นไม่มีใครสนใจนางเลย ส่วนนางได้ยินเสียงของตงเอ๋อทะเลาะกับคนของจวนอ๋องตวนอยู่ด้านใน

“ตงเอ๋อ เจ้าเปิดประตูให้ข้า”

หยุนโล๋ชวนรู้สึกโมโห คนพวกนี้ทำเกิดเหตุไปแล้ว ปรกตินางไม่ถือสาอะไรกับพวกเขา แต่พวกเขากลับหาเรื่องนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนี้ฝนกำลังจะตกหนัก พวกเขาจะให้นางตากฝนอยู่ข้างนอกหรือ？

ยิ่งคิดหยุนโล๋ชวนยิ่งโมโห ใช้แรงเตะไปที่ประตูครั้งหนึ่ง

ตงเอ๋อรีบวิ่งถลาเข้าไป ใช้เวลาไม่นานก็ตีพวกเขาล้มลงไป แต่ก่อนที่ตงเอ๋อเตรียมตัวจะออกไปนั้น จวนอ๋องตอนได้มีคนสวมเสื้อดำคนหนึ่งออกมา ใช้เวลาที่ตงเอ๋อเผลอ ตีตงเอ๋อจนหมดสติไป

ที่ลานสวนสงบนิ่งลงอย่างรวดเร็ว

สาวใช้กางร่มให้จุนฉูฉู นางอยู่ที่ลานสวนมองไปที่หน้าประตู ตงเอ๋อโดนลากตัวออกไป นางถึงหันกลับแล้วเข้าไปข้างใน

หยุนโล๋ชวนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเลยถีบประตูไปอีกสองครั้ง ไม่มีใครสนใจนางและเข้าไปไม่ได้ ทำได้แต่รออยู่ข้างนอก รออยู่หลายชั่วยาม จนข้างนอกเริ่มมืดฝนเริ่มตกหนัก และอากาศเริ่มหนาวแล้ว

อยากหาที่สำหรับหลบฝน หยุนโล๋ชวนจึงไปที่โรงเหล้า นางคิดว่าถ้าไปที่นั่นคงไม่มีใครไล่นางออกไปหรอก

เมื่อเข้าไปถึงข้างในหยุนโล๋ชวนหยิบเงินที่มีอยู่เล็กน้อยวางไว้ กำลังจะสั่งให้คนเตรียมเหล้าและกับข้าวให้ ปรากฏว่าเมื่อนั่งลง เห็นอ๋องตวนนั่งอยู่อีกมุมของห้องดื่มเหล้าอยู่คนเดียวสายตามองออกไปข้างนอกอย่างเหม่อลอย

เมื่อมองไปที่โต๊ะของอ๋องตวนมีกับข้าววางอยู่ หยุนโล๋ชวนเพื่อประหยัดเงินของตัวเอง หยิบเงินตัวเองเก็บไว้แล้วเดินไปหาอ๋องตวน

หยุนโล๋ชวนนั่งลงที่โต๊ะแล้วอ๋องตวนหันมามอง พอเห็นหยุนโล๋ชวนตกตะลึงเล็กน้อย สักพักก็ถึงดึงสติกลับมาได้

“มาหาข้าหรือ？”

หยุนโล๋ชวนรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย เพราะนางไม่ได้มาหาเขาจริงๆ

แต่เมื่อมองไปที่โต๊ะเห็นเหล้าและกับข้าวที่อร่อย หยุนโล๋ชวนจึงนั่งลงอย่างไม่เกรงใจเลย

เมื่อนั่งลงไปแล้วสั่งให้เสี่ยวเอ้อเอาตะเกียบและถ้วยมาเพิ่มอีกหนึ่งชุด หยุนโล๋ชวนกินกับข้าวไปด้วยดื่มเหล้าไปด้วย

สีหน้าของอ๋องตวนไม่พอใจนัก：“เจ้าเป็นผู้หญิง จะมาดื่มเหล้ากินเนื้อข้างนอกได้อย่างไร？”

หยุนโล๋ชวนเงยหน้าขึ้น ดวงตาสวยงามคู่นั้นจ้องมองไปที่อ๋องตวน คำพูดที่อยากพูดได้กลืนมันมาลงไปอีก

เวลาที่นางอยู่ที่จวนอ๋องตวนไม่เคยได้กินดีอยู่ดีเลย ตั้งแต่ย้ายเข้าไปจวนอ๋องการดื่มเหล้ากินเนื้อถือว่าเป็นเรื่องที่ฟุ่มเฟือยเป็นไปไม่ได้เลย ถ้าไม่ออกมากิน จะให้ได้กินตอนฝันหรือ？

แต่ก็ไม่ถือสาอะไรกับเขาหรอก

หยุนโล๋ชวนดื่มได้สักพัก ก็รู้สึกเริ่มเมา

อ๋องตวนไม่ได้ใส่ใจ เขาก็ดื่มเหล้าต่อ เมื่อดื่มเหล้าลงไปรู้สึกสับสนเล็กน้อย ข้างนอกฝนตกหนักอยู่ก็เดินออกไป

หยุนโล๋ชวนมีความรู้สึกว่ามีคนดึงนางออกไป ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน แต่นางก็เดินตามออกไป

เมื่ออ๋องตวนไปถึงหน้าประตูจวนอ๋องตวนได้ทำการเคาะประตูหลายครั้ง ผลักประตูไม่ออก และไม่มีคนด้วย

ทั้งสองกอดตัวเข้าหากัน หยุนโล๋ชวนหนาวเล็กน้อย

อ๋องตวนรู้สึกว่ามีอะไรขยับไปมาอยู่ในอ้อมกอดของเขา ขยับจนทำให้ร่างกายเขาร้อนรุ่มไปหมด

ฝนตกหนักในเวลากลางคืน จวนอ๋องตวนข้างนอก อ๋องตวนเหมือนสัตว์ร้ายที่หิวโหย หยุนโล๋ชวนเมาสุราถึงจะมีการขัดขืนบ้าง แต่นางเหมือนอยู่ในความฝันแยกไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แค่เพียงว่าทำเช่นนี้รู้สึกเจ็บ และก็รู้สึกหนาว！

ทั้งสองเริ่มเขยิบเข้าหากัน

ฝนหยุดตกแล้ว อ๋องตวนอาการเริ่มสร่างเมา ลืมตาขึ้นแล้วมองไปดูคนที่อยู่ตรงหน้า ตะลึงเล็กน้อย

เอามือไปจับให้หันหน้ามาที่เขา：“หยุนโล๋ชวน？”

……

หยุนโล๋ชวนตื่นขึ้นมาในตอนเช้าที่ห้องวังหลังของจวนอ๋องตวน

ร่างกายเปียกปอน ในห้องไม่มีคน แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ร่างกายเจ็บระบมไปหมด โดยเฉพราะหว่างขาทั้งสองข้าง

เมื่อนางขยับก็รู้สึกเจ็บมาก และปวดเอวมาก

ลุกไม่ขึ้นเลยนอนลงไปอีก

หยุนโล๋ชวนตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเย็น เมื่อออกมาจากประตูก็เจออ๋องตวนเข้าพอดี นึกถึงเมื่อคืนดื่มสุราจนเมา หยุนโล๋ชวนจึงเดินเข้าไปขอบคุณอ๋องตวน：“เมื่อคืนข้าตะกละกินเยอะไปหน่อย”

เรื่องอื่นจำไม่ได้แล้ว จำได้แต่เรื่องดื่มสุราเยอะไปหน่อย