บทที่ 247 ฮูหยินใหญ่ที่เข้าใจ

บทที่ 247 ฮูหยินใหญ่ที่เข้าใจ

“ฮูหยินใหญ่ แล้วถ้าอ๋องตวนมีความรักความผูกพันล่ะ？”อันหลิงหยุนถามขึ้น ฮูหยินใหญ่ตำหนักกั๋วกงหวั่นไหวเล็กน้อย

อันหลิงหยุนพูด“：ฮูหยินใหญ่ ท่านคิดว่าทำเช่นนี้ได้หรือไม่ ถ้าสามเดือนหลัง พระชายารองหยุนยังไม่อยากอยู่กับอ๋องตวนอยู่ ถ้าเป็นเช่นนี้น……ท่านค่อยมาอีก จวนอ๋องเสียนของพวกเราจะไม่ออกมาห้ามอีกเด็ดขาด

แต่เช่นเดียวกัน ถ้าสามเดือนหลัง พระชายารองหยุนอยากอยู่ต่อ ท่านไม่มีสิทธิ์บังคับให้พวกเขาแยกจากกันได้。”

“คงไม่ต้องใช้เวลาสามเดือน ชวนเอ๋อก็คงจะไม่อยู่ต่อแล้ว”ฮูหยินใหญ่ตำหนักกั๋วกงก็ยังไม่เห็นด้วย ตอนที่พูดอดไม่ได้ที่ยังรู้สึกเสียใจ

อันหลิงหยุนพูดต่อ：“ฮูหยินใหญ่ หรือว่าผู้หญิงตำหนักกั๋วกงของพวกท่าน ใจเสาะขนาดนี้เลยหรือ？เวลาออกสนามรบนั้นกล้าหาญ กับการรักผู้ชายแค่คนเดียว ก็ไม่กล้า แค่นี้ก็หดถอยแล้วอย่างนั้นหรือ？”

“ผู้หญิงตำหนักกั๋วกงของข้าไม่เกรงกลัวเรื่องความตายอยู่แล้ว เช่นเดียวกันก็จะไม่ถูกขัดขวางเพราะเรื่องความรักของชายหญิงเหมือนกัน

เพียงแต่ว่าชวนเอ๋ออายุยังน้อย ส่วนอ๋องตวนนั้นก็มีหญิงสาวที่ตัวเองรักแล้ว

ตอนแรกข้าก็ไม่เห็นด้วยกับเรื่องงานแต่งครั้งนี้หรอก

แต่เป็นเพราะไท่เฟยและราชครูจุนให้การรับรองดิบดี ว่าจะไม่ให้ชวนเอ๋อเสียใจ ข้าจึงตอบตกลง

มาวันนี้ ชวนเอ๋อเกือบตาย จะให้ตำหนักกั๋วกงของข้าปล่อยเรื่องนี้ไว้ได้อย่างไรกัน？”

“ฮูหยินใหญ่พูดถูกต้องแล้ว แต่เรื่องนี้มันเป็นเรื่องภายในของจวนอ๋อง ที่จริงแล้วก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไร

ถึงแม้ว่าทุกบ้านจะมีปัญหาของตัวเอง แต่คิดว่าน่าจะเป็นเพราะพระชายารองหยุนทักษะการเอาตัวรอดของการอยู่ที่ตำหนักวังหลังไม่เก่งนัก แต่ถ้าให้ขึ้นสนามรบเมื่อไหร่จะไม่เป็นเช่นนี้แน่นอน

สามารถเห็นได้ว่า พระชายารองหยุนเป็นคนซื่อสัตย์และใจดี เนื่องจากนางอายุยังน้อย ไม่รู้จักวิถีการใช้ชีวิตในตำหนักวังหลัง

แต่ถ้าได้มีคนให้การสอนและอบรมดีดี เชื่อว่าจะสามารถหลีกเลี่ยงไม่ให้มีเรื่องบางเรื่องเกิดขึ้นได้

พระชายารองหยุนอาจจะรู้สึกว่า กับข้าวมื้อสองมื้อจะให้นางกินได้ แต่คาดไม่ถึงว่าจะยิ่งอยู่ยิ่งร้ายแรงขึ้น

เหตการณ์เช่นนี้ ถ้าพระชายารองหยุนเล่าเรื่องนี้ให้ไท่เฟยหรือท่านฟังตั้งแต่แรก คิดว่าเรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น

พระชายารองหยุนได้เคยไปกินข้าวที่จวนอ๋องเสียน ตอนแรกสาวใช้ตงเอ๋งจะเล่าให้ข้าฟังอยู่ แต่ถูกพระชายารองหยุนห้ามไว้

แสดงให้เห็นว่า พระชายารองหยุนไม่อยากให้เรื่องไม่ดีภายในบ้านถูกเปิดเผยให้คนนอกรู้

อันดับแรกคือพระชายารองหยุนเป็นคนที่มีจิตใจสูงส่ง อันดับสองคือเป็นคนใจดีและซื่อสัตย์ อันดับสามคือนางอยากอยู่ที่จวนอ๋องตวนต่อไปอีก”

ฮั๋วไท่เฟยพยักหน้า และเห็นด้วย

สีหน้าของฮูหยินใหญ่ตำหนักกั๋วกงก็ไม่ได้ดีขึ้นมากนัก แต่นางก็ไม่ได้พูดอะไร

อันหลิงหยุนพูดขึ้นอีก：“ข้ารู้สึกว่าการกระทำเช่นนี้ของพระชายาตวน ถือว่าเมตตามากแล้ว ถ้าเปลี่ยนเป็นตัวข้าเองแล้ว ข้าทนรับให้มีพระชายารองไม่ได้หรอก”

“……”

ทุกคนในตำหนักมองไปที่อันหลิงหยุนเป็นสายตาเดียวกัน กงชิงวี่พูดขึ้นว่า：“พระชายากลายเป็นหญิงผู้ยิ่งใหญ่ไปแล้ว ไม่กลัวว่าจะกัดโดนลิ้นตัวเองหรือ เรื่องของข้านั้นยังไม่ต้องให้เจ้ามาช่วยตัดสินใจด้วยหรือ？”

“แต่ท่านอ๋องเมื่อคืนยังสาบานอยู่เลยว่า ถ้าชีวิตนี้แต่งงานมีพระชายารอง ยอมให้ออกจากบ้านแล้วโดนรถชนตายเลยดีกว่า”อันหลิงหยุนพูดออกมาเช่นนั้น หวางฮองไทเฮาสูดลมหายใจลึกเข้าไป

“ไร้สาระสิ้นดี”หวางฮองไทเฮาจะตายเสียให้ได้

กงชิงวี่จึงรีบพูดขึ้น：“ถ้าข้าไม่พูดเช่นนั้น เจ้าก็ไม่ให้ข้าเตะต้องตัวเจ้าเด็ดขาด！”

หวางฮองไทเฮาหน้าแดง หน้าไม่อายสิ้นดี！

อันหลิงหยุนพูด：“ข้าก็แค่ง่วงนอน อยากให้ท่านอ๋องพักผ่อนแต่เช้า”

“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องเท็จ เจ้าไม่ได้พูดชัดแจนให้ข้ารู้สักหน่อย？”

อันหลิงหยุนไม่ยอม：“ข้าง่วงนอนเลยเผลอหลับไป ท่านอ๋องก็ยังเรียกให้ข้าตื่นขึ้นมาอีก แค่บ่ายเบี่ยงนิดหน่อย ก็ได้ยินท่านอ๋องพูดออกมาเช่นนี้ มันเกี่ยวข้องอะไรกับข้าด้วย？”

“พูดไปเรื่อย ข้าอยากเป็นพ่อคนเร็วๆ หมอจวนบอกว่า ถ้าพยายามเพิ่มอีกหน่อย ก็สามารถเป็นพ่อคนได้แล้ว”

หวางฮองไทเฮาทนฟังต่อไปไม่ได้อีก จึงพูดขึ้นว่า：“พอแล้ว เรื่องของพวกเจ้า กลับไปค่อยพูด ไม่รู้จักอายคนอื่นหรือ”

อันหลิงหยุนจึงโค้งคำนับตอบตกลง ส่วนกงชิงวี่นั้นยืนอย่างไม่แยแสอะไร