ตอนที่ 268
บทที่ 268 แม่นมซีฝังอยู่ที่ใด
October 21, 2026
บทที่ 268 แม่นมซีฝังอยู่ที่ใด
อันหลิงหยุนพิงอยู่ที่ขอบประตูอย่างหมดเรี่ยวแรง เดิมคิดว่าจะจบลงเช่นนี้แล้ว คาดไม่ถึงกงชิงวี่กล่าว: “ในเมื่อเรื่องนี้มาจากวังเฟิ่งหยี เราจึงต้องควบคุมตัวเสินเฉิงเสี้ยง เสินหยุนเจ๋ กักบริเวณฮองเฮา ปิดล้อมเมืองหลวง ปิดล้อมจวนเฉินเสี้ยง”
“พ่ะย่ะค่ะ”
มีคนรับคำสั่ง กงชิงวี่มองไปยังแม่นมซี กล่าว: “นำศพของแม่นมซีแขวนไว้หน้าประตูวังสามวัน เพื่อเป็นตัวอย่าง”
“……”
อันหลิงหยุนมองไปกงชิงวี่ในร่างชุดดำ ตกใจเป็นอย่างมาก เป็นคนก็ไม่มีผู้ใดสามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้
มีคนรับคำสั่งไปจัดการ ร่างของแม่นมซีถูกลากออกไป ยังมีไม้กางเขนขนาดใหญ่บนลำตัว
อันหลิงหยุนมองแม่นมซีผ่านตรงหน้าไป ขาสั่นไปหมด
แม่นมซีถูกนำตัวไป บนพื้นเต็มไปด้วยเลือด
คำวิงวอนขอความเมตตาของสู้จิ่นดังมาจากข้างใน: “อ๋องเสียน ได้โปรดอ๋องเสียนให้อภัยข้าน้อยเถิดเพคะ ข้าน้อยถูกบังคับจริงๆ ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยยอมตาย ได้โปรดอ๋องเสียไว้ชีวิตครอบครัวข้าน้อยด้วยเถิด อ๋องเสียโปรดให้อภัย”
กงชิงวี่มองสู้จิ่นสักพัก: “ในเมื่อเจ้ายอมรับว่าเคยทำสิ่งเหล่านี้ ข้าจะตรวจสอบเช่นกัน ฉะนั้นรอฟังการจัดการในภายหลังเถิด
สู้จิ่นลอบสังหารเจ้านาย ทำให้วังราชสำนักเกิดความกลาโหม เรื่องตรวจสอบชัดเจนแล้ว วันนี้….ประทานให้ห้าม้าแยกศพ ประการเก้าชั่วโคตร”
พูดจบกงชิงวี่กล่าวต่อ: “วังเฟิ่งหยี วังสวยหัว ขันทีของทั้งสองพระองค์ รับใช้เจ้านายไม่ดี ประทานให้ดื่มเหล้าพิษ”
สู้จิ่นตกใจเป็นลมทันที น้องชายนางกลัวมากจนวิ่งบ้าคลั่งอยู่ในลาน กงชิงวี่เหลือบมอง แล้วหันจากไป
ไปถึงหน้าประตูเห็นอันหลิงหยุน สีหน้าของนางซีดเผือด แววตาที่มองเขาเปลี่ยนไป
กงชิงวี่เอื้อมมือไปสัมผัส เย็นยะเยือก อันหลิงหยุนส่ายหน้า ต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง อ้าปากแต่พูดไม่ออก
กงชิงวี่โค้งตัวอุ้มอันหลิงหยุน พานางจากไป
อันหลิงหยุนจับเสื้อกงชิงวี่แน่น แนบอยู่ในอ้อมแขนของเขา
กงชิงวี่กล่าว: “ข้าน่ากลัวมากใช่หรือไม่?”
อันหลิงหยุนผงกศีรษะ นางหลับตาก็สามารถมองเห็นภาพกงชิงวี่ที่น่ากลัว
กงชิงวี่กล่าวอีก: “เช่นนั้นก็ต้องลืมภาพที่น่ากลัวของข้า เพียงแค่จำภาพที่ดีของข้าก็พอ”
“……”
อันหลิงหยุนเงียบอยู่เป็นเวลานาน กระทั่งถึงหน้าประตูวัง กงชิงวี่เรียกนาง อันหลิงหยุนจึงค่อยเงยหน้าขึ้น มองไปยังแม่นมซีที่นิ่งหน้าประตูวัง
“ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?” อันหลิงหยุนไม่เข้าใจ บอกว่าแม่นมซีเป็นคนของฮ่องเต้ แต่กลับยอมรับข้อกล่าวหาทั้งหมดเพื่อฮองเฮา
กงชิงวี่กล่าว: “คนที่ทำร้ายนางไม่ใช่ข้า คือคนที่นางต้องการปกป้อง! กระทั่งจนตาย นางก็ไม่ได้เห็นคนผู้นั้น แต่นางเต็มใจที่จะตาย นางควรขอบคุณข้า ข้าทำให้นางบรรลุ!”
อันหลิงหยุนถูกพากลับไปที่วังของหวางฮองไทเฮา หวางฮองไทเฮาเห็นบุตรชายเรือนร่างเต็มไปด้วยเลือดก็ไม่ได้พูดอะไร ไม่แม้แต่สนใจเขาด้วยซ้ำ
อันหลิงหยุนไม่อยากพูดมาก
อยู่กับอันหลิงหยุนสักพักกงชิงวี่ก็ไปพบฮ่องเต้ชิงหยู่ และขณะนี้ในวังเงียบลงเล็กน้อย
ในตอนเย็นกงชิงวี่ไปที่พระราชวังวังเฟิ่งหยีด้วยตนเอง เพื่อซักถามฮองเฮาเสินหยุนชูที่เพิ่งอาการดีขึ้น
ขณะนี้ฮ่องเต้ชิงหยู่ก็อยู่ เขากุมมือเสินหยุนชู มองกงชิงวี่
“ข้าถามฮองเฮา เรื่องที่แม่นมซีและสู้จิ่นพบกัน ฮองเฮาทราบหรือไม่?” กงชิงวี่ถามตรงๆ
เสินหยุนชูแปลกใจ: “อ๋องเสียน เจ้ามาดูข้า พูดเรื่องพวกนี้ทำไม?”
“แม่นมซีถูกข้าตีตายแล้ว” กงชิงวี่กล่าวอย่างใจเย็น ดวงตาเสินหยุนชูเบิกกว้าง สั่นเล็กน้อย
“เจ้าว่าอะไรนะ?”
“ข้าพูดว่า แม่นมซีถูกข้าตีตายแล้ว และตอนนี้นางแขวนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูวัง” อ๋องเสียงยังคงเฉยเมย
ฮองเฮาหายใจหอบ: “เจ้า……เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร? ฮ่องเต้ แม่นมซีอยู่กับฉันมานานหลายปี แม้ว่าข้ากับนางจะไม่ได้รู้จักกันตั้งแต่ยังเด็ก แต่นางเข้าวัง หม่อมฉันเข้าวัง พวกเราเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน นางกับข้าเป็นทั้งครูและเพื่อนกัน ตอนนี้ถูกตีจนตาย เพราะเหตุอันใด?”