บทที่ 270 เขารู้ทุกอย่าง

บทที่ 270 เขารู้ทุกอย่าง

ไห่กงกงส่งพวกเขาจากไปจากข้างหลัง ระหว่างทางอันหลิงหยุนจึงถามคำหนึ่งขึ้น: “แม่นมซีเอาไปโยนทิ้งที่เนินป่าช้าแล้วจริงหรือเพคะ?”

“ในวังมีเนินป่าช้าที่ใดกัน?” กงชิงวี่รู้ว่าอันหลิงหยุนไม่ได้โกรธขนาดนั้นแล้ว อารมณ์ดีขึ้น ตอบได้อย่างใจเย็นมาก

“อย่างนั้นท่านพูดว่าไปที่เนินป่าช้า ยังพูดอีกว่าเป็นอาหารหมาป่าแล้ว”

“พูดคือพูดเช่นนั้น แต่ทำหรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่อง แต่แท้จริงแล้วเป็นขันทีหลายคนโยนร่างศพของแม่นมซีออกไป แต่ข้าให้อาหยู่ตามไปดู อาหยู่บอกว่าไม่ได้ถูกโยนไปไกลมากนัก ก็คือโยนลงจากเขาที่ไม่ไกลนัก อาหยู่จึงนำกลับมา”

เสียงฝีเท้าของอันหลิงหยุนหยุดลงชั่วขณะ แล้วถามต่อ: “แล้วหลังจากนั้นล่ะเพคะ?”

“หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว”

อันหลิงหยุนไม่เชื่อ: “ศพล่ะเพคะ?”

กงชิงวี่พาอันหลิงหยุนจากไป ทั้งสองออกไปนอกเมืองด้วยรถม้า ออกไปหลังจากนั้นประมาณสิบไมล์ กงชิงวี่ลงจากรถม้าอุ้มอันหลิงหยุน

“อาหยู่ เจ้ารอที่นี่”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”

อันหลิงหยุนรู้สึกเพียงแค่ร่างกายของนางผิดปกติ แต่ไม่รู้ว่าส่วนไหนของร่างกายนางที่ไม่ปกติ แต่กลิ่นหอมของดอกไม้ใบหญ้าทั้งสองข้างยังคงอบอวลอยู่ แต่นางไม่กล้าดู ภาพตรงหน้าที่ไม่นิ่งทำให้เวียนหัว หากมองดูต่อไป เกรงว่าจะมองจนอาเจียน

รีบซบหน้าเข้าไปที่อ้อมแขนของกงชิงวี่ อันหลิงหยุนไปกับกงชิงวี่ที่กึ่งกลางของเขา

รอกระทั่งกงชิงวี่ขาทั้งคู่ลงสู่พื้น อันหลิงหยุนรู้สึกรู้ว่าเขาไม่เคลื่อนไหวนิ่งแล้ว จึงหันมองไปรอบๆ กงชิงวี่รู้ว่านางต้องไปสบายกาย เพราะความเร็วนี้เร็วเกินไป

อุ้มอยู่พักหนึ่ง เห็นสีหน้าของนางค่อยยังชั่ว จึงวางอันหลิงหยุนลง

อันหลิงหยุนถูกโอบล้อมรอบอยู่ในอ้อมแขนกงชิงวี่ ในที่สุดก็ได้เห็นทิวทัศน์โดยรอบ ที่แห่งนี้คือมุมหนึ่งของภูเขา ซึ่งตั้งอยู่กึ่งกลางของภูเขา

และฝั่งตรงข้ามคือหลุมศพหนึ่ง มีหินอยู่หน้าหลุมศพ ด้านบนไม่มีตัวอักษร โล่งไม่มีอะไรเลย

อันหลิงหยุนอกจากกงชิงวี่เดินไปดูหินก้อนนั้น ถาม: “คือหลุมฝังศพของแม่นมซีหรือเพคะ?”

“อืม” กงชิงวี่รู้ว่านางอยากเห็น จึงเสี่ยงขึ้นมา

หากไม่ได้เป็นเพราะพลังของเขาในช่วงนี้แกร่งขึ้น อุ้มนางขึ้นมาในที่ไกลขนาดนี้คงเป็นเรื่องยาก

อันหลิงหยุนมองกงชิงวี่ ก่อนที่จะมองไปที่หลุมฝังศพ

“ไม่มีตัวอักษรสักตัว ทำให้ข้านึกถึงอนุสาวรีย์ไร้ตัวอักษรของฮ่องเต้หวูบางทีอนุสาวรีย์ที่ไร้ตัวอักษรก็ไม่ได้มีไว้ให้คนรุ่นหลังได้แสดงความคิดเห็น มันเป็นเพียงความยากลำบากที่ไม่อาจบรรยายได้ เขียนออกมาไม่ได้ ดังนั้นจึงไม่เขียน”

“ฮ่องเต้หวู? อนุสาวรีย์ที่ไร้ตัวอักษร?”

กงชิงวี่มีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับชีวิตในอนาคตนับร้อย ไม่มีอะไรที่เขาไม่อยากรู้

เขาได้อ่านหนังสือประวัติศาสตร์มากมาย แต่ทุกครั้งขอเพียงอันหลิงหยุนพูดออกมาจากปาก เขาก็อยากรู้ทั้งนั้น

อันหลิงหยุนมองกงชิงวี่: “ท่านกำลังคิดถึงสิ่งที่ท่านไม่ควรคิดอีกแล้วใช่หรือไม่เพคะ?”

“ข้าฟังเสียงลมฝนเสมอมา หยุนหยุนก็รู้อยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นคืนนี้แอบมีเวลาว่างมาได้ กลับไปเล่าให้ฟัง”

กงชิงวี่พาอันหลิงหยุนกำลังจะไป อันหลิงหยุนผลักเขา แล้วพูดขึ้น: “ข้ายังไม่ได้ให้อภัยท่าน ไม่ต้องมาหยอกล้อข้าต่อหน้าข้า ดูการประพฤติตัวของท่านแล้วค่อยว่ากัน”

“อย่างนั้นข้าจะประพฤติตัวให้ดี”

ตอนนี้กงชิงวี่พูดอะไรอันหลิงหยุนก็รู้สึกเป็นส่วนเกิน ความคิดของนางทั้งหมดตกอยู่ที่แม่นมซี