บทที่ 297 สืบสวนตระกูลป๋าย

บทที่ 297 สืบสวนตระกูลป๋าย

อ๋องหกอยากจจะด่าอันหลิงหยุน แต่สุดท้ายก็อดทนเอาไว้ได้ ตอนที่จากไปหน้าขมขื่นเหมือนกับมะระ อันหลิงหยุนสบายใจ

หลังจากส่งอ๋องหกจากไปแล้วอันหลิงหยุนถึงออกไป ให้ห้องครัวเตรียมของกินไว้ แล้วก็ไปที่หน้าจวนอ๋องจวิ้นเสี้ยวพร้อมอาหยู่

กงชิงวี่อยู่ที่นั่นจริงๆ

แต่เขาไม่ได้จัดการเรื่องของจวนอ๋องจวิ้นเสี้ยว แต่ว่ากำลังรออันหลิงหยุน

อันหลิงหยุนปัดผ้าม่านรถม้าออก เรียกเขาหนึ่งคำ “ท่านอ๋อง”

กงชิงวี่เงยหน้าแล้วก็วิ่งตะบึงไปยังรถม้า เข้าไปในรถม้าแล้วนั่งไปที่ตรงข้ามอันหลิงหยุน ในรถม้าไม่เห็นป๋ายสู้สู้จริงๆ

ทำคดีวันนี้ ไม่ต้องให้ป๋ายสู้สู้ตามมา ก็เลยไม่ได้พามาด้วย

กล่องอาหารวางอยู่ตรงหน้าอันหลิงหยุน ส่งไปให้กงชิงวี่ “ออกมาตั้งแต่เช้ามืด ต้องหิวแล้วแน่ๆ ท่านอ๋องกินก่อน”

กงชิงวี่จึงเปิดกล่องอาหารออก เห็นว่าทั้งหมดเป็นอาหารที่ปกติเขาชอบกิน ในใจย่อมพอใจเป็นธรรมดา

มองอันหลิงหยุนอย่างลึกซึ้งครู่หนึ่ง ถึงแม้จะกินอยู่ก็อุดปากไว้ไม่ได้ “ข้าคิดว่าหยุนหยุนจะไม่รู้”

“รู้หรือไม่แล้วเป็นอย่างไร ของกินของใช้ก็มีไม่กี่อย่าง ทุกวันท่านกินอะไรเยอะกินอะไรน้อยข้าจะมองไม่เห็นหรือ?”

อันหลิงหยุนมองกงชิงวี่ด้วยความไม่พอใจ ไม่พูดอะไรอีก คิดวางแผนเรื่องไปตระกลูป๋าย

กงชิงวี่กินข้าวเสร็จ รถม้าก็ถึงตระกูลป๋าย

ทั้งสองลงจากรถม้า อันหลิงหยุนเหลือบมองไปที่ป้ายจวนป๋ายสองคำตรงหน้าประตูตระกูลป๋าย

คิดว่าตระกูลป๋ายก็ดูธรรมดามาก ถึงแม้จะเป็นตระกูลหมอเทวดา แต่อย่างไรเสียเขาก็ไม่กล้าหยิ่งยโสมากนัก ดูจากเรือนก็ธรรมดามาก

น่าเสียดาย!

พบเจอเรื่องเช่นนี้ ช่างไร้มโนธรรมจริงๆ!

หน้าประตูมีคนเฝ้าอยู่ อันหลิงหยุนเหลือบมองไปที่ปู้เหวิน ที่แท้ก็เป็นปู้เหวินที่เฝ้าอยู่ที่นี่

เวลานี้กงชิงวี่ยืนอยู่ข้างอันหลิงหยุน อันหลิงหยุนมองเขา “ท่านอ๋องเชิญ”

คำนี้กงชิงวี่ชอบฟัง ยิ้มมุมปาก ก้าวเท้าเดินเข้าข้างใน ถือโอกาสจับมืออันหลิงหยุนพานางเข้าไปพร้อมกัน

เวลานี้คนในตระกูลป๋ายต่างก็ตื่นตระหนก ไม่มีใครบอกคนตระกูลป๋ายว่าเกิดอะไรขึ้น บอกเพียงว่าจะสอบสวนเรื่องในเรือน เรือนก็คือหลังเรือน คนตระกูลป๋ายคิดออกแค่ป๋ายสู้สู้ เพราะสองสามวันก่อนป๋ายสู้สู้ถูกรับตัวไป

แต่แค่ป๋ายสู้สู้คนเดียวถึงกับรบกวนไปถึงฮ่องเต้ ค่อนข้างจะทำให้คนเข้าใจได้ยาก

แต่ข่าวลือที่ว่าพระชายาเสียนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน เป็นนางมารร้ายคนหนึ่ง นางสามารถทำอะไรได้บ้างใครจะไปรู้

แต่ตระกูลป๋ายรู้สึกโชคร้ายมาก อยู่ดีๆก็ถูกจับไม่มีเหตุผล

เวลานี้ทุกคนในตระกูลป๋ายต่างก็คุกเข่าอยู่ลานบ้าน อันหลิงหยุนกับกงชิงวี่เข้าประตูไป คนตระกูลป๋ายรีบคำนับ

“ปู้เหวิน”

ไม่ต้องให้อันหลิงหยุนพูดอะไร กงชิงวี่ออกคำสั่งไปแล้ว ก่อนอื่นนำคนตระกูลป๋ายที่อายุมากไปสอบปากคำยังสถานที่หนึ่ง และนำคนที่อายุน้อยไปสอบปากคำตามขั้นตอนอีกด้านหนึ่ง

ไม่ต้องรอนาน คนตระกูลป๋ายบอกเรื่องในเรือนจนหมด รวมไปถึงเรื่องของป๋ายสู้สู้ด้วย ส่วนเรื่องของคนตาบอดกลับไม่รู้จะเริ่มสืบจากตรงไหน

เพราะไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ปู้เหวินสืบไม่พบกลับมารายงาน

อันหลิงหยุนถึงลุกจากเก้าอี้ ตามกงชิงวี่ไปสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

แต่กงชิงวี่อยู่ก็ช่วยอันหลิงหยุนได้มากโข นางไม่ต้องพูดอะไรเลย ปล่อยให้กงชิงวี่จัดการทุกอย่างก็พอ

กงชิงวี่เดินผ่านหลังเรือนตระกูลป๋าย บนพื้นสมาชิกหลังเรือนที่เป็นหญิงตระกูลป๋ายคุกเข่าอยู่ ผู้ชายถูกคุมตัวไปอีกด้าน สมาชิกในนี้เป็นหญิงซะส่วนใหญ่

หนึ่งในนั้นฮูหยินรองของตระกูลป๋ายก็อยู่ในนั้น เพราะนางสวมเสื้อผ้าสีแดง ดูมีราศี ผมของนางก็ประดับไปด้วยเครื่องประดับทองคำ ชาวบ้านทั่วไปถือว่า เครื่องประดับทองคำคือสัญลักษณ์แสดงฐานะ บวกกับข้างกายนางรายล้อมไปด้วยหญิงหน้าตาไม่ธรรมดาหลายคนคุกเข่าอยู่ ฮูหยินรองแน่ไม่ต้องสงสัย

กงชิงวี่หยุดอยู่ตรงหน้าฮูหยิน น้ำเสียงของเขาเหมือนตอนปกติ กล่าวถามนาง “เจ้าคือผู้ใด?”

“ตอบอ๋องเสียน ข้าน้อยคือฮูหยินรอง ชุยซื่อ(ฮูหยินรอง)”