บทที่ 312 พวกเขาแตกต่างกัน

บทที่ 312 พวกเขาแตกต่างกัน

อันหลิงหยุนตื่นตระหนก ล้มลงไปพร้อมๆกับกงชิงวี่ในอ้อมแขน: "ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง! ... "

นางไม่อาจกลั้นน้ำตาที่ไหลหลั่งพรั่งพรูออกมาได้ อันหลิงหยุนกอดกงชิงวี่ร้องไห้

“ จิ๊ จิ๊... ”

อันหลิงหยุนกำลังร้องไห้ พลันเงยหน้าขึ้นมามอง เห็นหมาจิ้งจอกหางสั้นพุ่งตัวออกมาจากพุ่มหญ้า อันหลิงหยุนรีบเรียกมันทันที: "จิ้งจอกน้อย!"

จิ้งจอกหางสั้นเข้าใจภาษาของมนุษย์ วิ่งเพ่นพ่านไปยังข้างกายอันหลิงหยุน พลางจ้องมองกงชิงวี่ แล้วจึงตามไปนอนคว่ำขดตัวจนกลมอยู่ข้างกายกงชิงวี่

ในเวลานั้นเอง อันหลิงหยุนจึงค่อยสงบลงมาได้ นางถอนหายใจ: "เป็นข้าตื่นตระหนกจนเกินไปแล้ว ขอบใจเจ้ามาก!"

หลิงหยุนเริ่มสำรวจ ตรวจสอบอาการให้กับกงชิงวี่

พิษได้แล่นเข้าสู่หัวใจแล้ว

อันหลิงหยุนตั้งจิตใจตนเองให้มั่น หยิบมีดออกมากรีดข้อมือ บีบปากของกงชิงวี่ให้เปิดออก ให้เขาดื่มเลือดเข้าไป

เมื่อเห็นสีหน้าของกงชิงวี่ค่อยๆ ดีขึ้นทีละน้อย อันหลิงหยุนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ดูเหมือนว่าพิษของป๋ายสู้สู้ เมื่อบวกกับเลือดในระบบของนาง จะยิ่งทรงพลังร้ายกาจมากขึ้นกว่าเดิม สามารถแก้พิษของเฒ่าพิษใจโฉดนั่นได้ ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

กลับไปแล้วต้องให้ฮ่องเต้ชิงหยู่ทรงลองดู ไม่แน่ว่าอาจเป็นประโยชน์

อันหลิงหยุนโอบประคองกงชิงวี่ไว้ในอ้อมแขนพลางจับข้อมือของเขา รู้สึกได้ว่าพิษในร่างของกงชิงวี่กำลังค่อยๆถูกกำจัดไป อันหลิงหยุนมองไปยังจิ้งจอกหางสั้น: "เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไรหรือ?"

จิ้งจอกหางสั้นเลิกเปลือกตาขึ้น นางพูดไม่ได้ จะไปพูดตอบอะไรได้กันเล่า!?

อันหลิงหยุนกวาดตามองไปรอบ ๆเอ่ยถามว่า "เจ้ามาตั้งนานแล้วสินะ?"

จิ้งจอกหางสั้นกระดิกหูไปมา สื่อความหมายว่าถูกต้องแล้ว

อันหลิงหยุนถามต่อ: "ตอนพวกเราออกมาเจ้าก็ตามมาอย่างนั้นหรือ?"

จิ้งจอกหางสั้นไม่ตอบสนอง เมื่อถามอีกครู่หนึ่ง จึงพอจะเข้าใจได้คร่าวๆแล้ว

จิ้งจอกหางสั้นรู้ว่า อันหลิงหยุนออกมาจึงได้ตามมาด้วย แต่เมื่อไปถึงประตูเมือง นางได้กลิ่นจึงรออยู่ในเมือง

ต่อมานางรู้ว่ามีงู จึงได้หลบซ่อนตัวไม่ได้ออกมา

อันหลิงหยุนถามเสร็จจึงเอ่ยขึ้นว่า "ดีที่ได้เจ้า ไม่อย่างนั้นข้าคงจะร้องไห้แทบตายไปแล้ว!"

จิ้งจอกน้อยกระดิกหูยอมรับด้วยความยินดี

ทว่ากลับกัน ทางอันหลิงหยุนกลับรู้สึกหดหู่ใจ

เห็นได้ชัดว่ามันยังรักตัวกลัวตาย จึงหลบซ่อนตัวไม่ได้ออกมา

กงชิงวี่ที่นอนอยู่ชั่วครู่ ค่อยๆลืมตาขึ้น อันหลิงหยุนเห็นว่าเขาฟื้นแล้ว จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ ท่านอ๋อง ฟื้นแล้วหรือเพคะ”

พลังชี่ดั้งเดิมของกงชิงวี่ดูจะพร่องไปหลายส่วน เขาจับจ้องอันหลิงหยุนนิ่งไม่ไหวติง

อันหลิงหยุนกังวลว่า จะเกิดปัญหาอะไรบางอย่าง จึงเริ่มการทำการสำรวจ ตรวจสอบอาการให้เขาอย่างละเอียดอีกครั้ง เพื่อยืนยันว่ากงชิงวี่ไม่ได้เป็นอะไร อันหลิงหยุนกล่าวว่า: "กลับไปข้าจะหมั่นปรับความสมดุลให้ท่านอ๋องให้มาก อีกไม่กี่วันท่านก็หายดีแล้วเพคะ"

กงชิงวี่ดึงมือของอันหลิงหยุนขึ้นมา : "เหมือนว่าข้าได้ไปเห็นประตูยมโลกมาแล้วเลย"

"... ท่านอ๋อง ประตูยมโลกขอเชิญไปต่อข้างหน้า ไม่มีทางอยู่กับท่านเสียหรอกเพคะ" อันหลิงหยุนหวาดกลัวอย่างยิ่ง หากเมื่อครู่จิ้งจอกหางสั้นไม่ได้รีบตามมาจนทันเวลา นางคงลืมเรื่องการแก้พิษให้กงชิงวี่ไปแล้ว

หากสายเกินไป ก็ไม่อาจช่วยเหลือได้แล้ว

สิ่งที่กงชิงวี่ได้เห็นในช่วงเวลาที่เขาเข้าใกล้ความตายนั้น เป็นเพียงภาพลวงตาที่อยู่ภายในใจของเขาเท่านั้น

นางเป็นหมอวิจัย เรื่องแบบนี้นางก็ยังพอรู้อยู่บ้าง

"คราวหน้าอย่าทำเช่นนี้อีกนะเพคะ ข้ากลัวแทบตายแล้ว!" อันหลิงหยุนจับมือของกงชิงวี่ เขาดูคล้ายว่าจะลุกไม่ขึ้นอยู่บ้าง จึงทำได้เพียงจับกุมมือของอันหลิงหยุนไว้แน่น

"ข้าไม่อาจทำให้ประเทศต้าเหลียงต้องเสียหน้าได้ ปล่อยพวกเขาไปเช่นนี้จะมีหน้ากลับไปพบพระพักตร์องค์ฮ่องเต้ได้อยู่หรือ!?"

อันหลิงหยุนทำอะไรไม่ถูก: "หากท่านเกิดอะไรขึ้น ท่านจะไม่ทำให้ข้าและลูกผิดหวังหรอกหรือเพคะ?"

"ข้าไม่มีทางเป็นอะไรไปเด็ดขาด จะต้องมีชีวิตรอดอย่างแน่นอน"

"แต่ว่าท่านอ๋อง หากไม่มีข้า ไม่แน่ว่าตอนนี้ท่านคงจะ ... "

"ข้าเชื่อหยุนหยุน ... "

อันหลิงหยุนไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ก้มหน้าลงจุมพิตที่ริมฝีปากของกงชิงวี่ ไม่ยอมให้เขาพูดอะไรออกมาอีก

กงชิงวี่ยกมือขึ้นช้าๆ โอบอันหลิงหยุนเข้ามาในอ้อมแขน

ทั้งสองกอดกันแนบแน่น จิ้งจอกหางสั้นก็นอนลงและมองไปรอบทิศ รอจนพวกเขาไม่จูบกันแล้ว จิ้งจอกหางสั้นจึงลุกขึ้นผละจากไป

จิ้งจอกหางสั้นนั้นฉลาดแสนรู้ และรวดเร็วว่องไวอย่างมาก

กงชิงวี่ปรายตามองไปครู่เดียวจึงเอ่ยถามว่า "นางออกไปทำอะไรแล้ว?"

“ กลับไปหาคนมาช่วยนั่นล่ะเพคะ ไม่ใช่ว่าท่านขยับไม่ไหวแล้วหรอกหรือ?”