บทที่ 316 คิดว่าจะคลอดสักครอกหนึ่ง

บทที่ 316 คิดว่าจะคลอดสักครอกหนึ่ง

ทั้งสองนั่งรถม้าออกจากจวนกั๋วจิ้ว ระหว่างทางกลับอันหลิงหยุนถามขึ้นว่า "ท่านอ๋อง ดูเหมือนจะไม่ชอบคนในตระกูลของท่านกั๋วจิ้วใหญ่มากเลยหรือเพคะ?”

"ทำไมข้าต้องชอบด้วย?" กงชิงวี่ไม่ตอบคำถาม แต่อันหลิงหยุนก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลกอะไร

นางเพียงแค่แนบกายเข้าไปชิดกงชิงวี่พลางเอ่ยถามว่า: "ดูตามเหตุผลแล้วท่านกั๋วจิ้วใหญ่เป็นพี่น้องของเสด็จแม่ ท่านไม่ควรไปมีอคติกับเขา แต่ข้าเห็นท่านอ๋องไม่ว่าเรื่องใดล้วนเหมือน ไม่ต้อนรับ ไม่ไว้ไมตรีอย่างไรอย่างนั้นล่ะเพคะ?"

"แม้ว่ากั๋วจิ้วใหญ่จะเป็นพี่น้องของเสด็จแม่ แต่เมื่อวิเคราะห์กันขั้นสุดท้ายแล้ว เขาก็เป็นขุนนางคนหนึ่ง ข้าเป็นอ๋องชิน เขาเป็นกั๋วจิ้ว กั๋วจิ้วพบเจออ๋องชินก็ควรจะนอบน้อมบ้าง แต่เขาไม่ค่อยเข้าราชสำนักบ่อยนัก ยังจะกดข้าให้ต่ำลงกว่าหนึ่งระดับ ข้ายังจะรู้สึกยินดีได้อยู่หรือ? "

“ เช่นนั้นท่านอ๋องก็ใจแคบเกินไปแล้ว แค่เพราะเรื่องเล็กน้อยเท่านี้ ก็ไม่ไว้หน้าท่านกั๋วจิ้วใหญ่ ยากจะพูดได้เต็มปากว่านี่ถูกต้องเป็นธรรมนะเพคะ”

“จะพูดอย่างไรสุดท้ายแล้วข้าก็ไม่ชอบอยู่ดี อ๋องชินโก่นั่นทำสิ่งชั่วร้ายไว้มากมาย ฮุหยินกั๋วจิ้วมีฐานะสูงส่งเป็นถึงจวิ้นจู่ฉงหยาง ไม่เพียงไม่ยับยั้ง ยังคอยสนับสนุนอยู่ข้างๆ หากในประเทศต้าเหลียงของข้า มีคนแบบนี้มากกว่านี้อีกหน่อย ก็ไม่จำเป็นต้องรอให้ประเทศอื่นมารุกรานแล้ว คงถูกทำจนพินาศวอดวาย ล่มจมลงได้โดยตรงจนหมดสิ้นแล้ว”

อันหลิงหยุนนึกถึงเรื่องของอ๋องชินโก่ขึ้นมา มันเป็นความจริงที่ว่าคนเช่นนั้น จะทำร้ายทำลายทั้งประเทศและประชาชน หากว่าเป็นแค่คนธรรมดาก็ว่าไปอย่าง

หากว่ามีอะไรเข้าไปข้องเกี่ยวกับราชวงศ์แล้ว คนที่มีนิสัยโอหังถือดีอย่างกงชิงวี่ ย่อมรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของเขาให้เสื่อมเสีย

เดินทางกลับถึงจวนอ๋องเสียน อันหลิงหยุนลงจากรถไปพักผ่อน กงชิงวี่ได้รับคำสั่งให้ตรวจสอบเรื่องของเฒ่าพิษใจโฉด เป็นธรรมดาที่เขาไม่ทำอะไรสักอย่างไม่ได้ เขาจึงออกไปสำนักนักสืบเสียหน่อย นับว่าได้ทำอะไรบ้างสักอย่างแล้ว

อันหลิงหยุนกลับไปพักผ่อนรวดเดียวยาว นางไม่ค่อยได้นอนหลับพักผ่อน ทั้งยังไม่อาจฝากครรภ์ได้ ในตอนค่ำเมื่อกงชิงวี่กลับมา ก็รีบไปหาอันหลิงหยุนทันที เมื่อพบหน้าจึงเลียบเคียงถามเรื่อง การคลอดลูกการทำแท้ง จะส่งผลให้เกิดสถานการณ์คล้ายๆ อย่างฮูหยินกั๋วจิ้วได้หรือไม่

อันหลิงหยุนก็ไม่ได้หลีกเลี่ยงคำต้องห้ามเช่นกัน อธิบายให้กงชิงวี่เข้าใจชัดเจน ถึงเรื่องที่อาจจะเป็นไปได้ตามธรรมชาติ กงชิงวี่สีหน้าเปลี่ยนเป็นมืดมนดำคล้ำทันที: "พูดเช่นนี้คือ ยิ่งให้กำเนิดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งส่งผลให้เกิดเรื่องขึ้นได้มากเท่านั้น?"

รู้ว่ากงชิงวี่กังวล อันหลิงหยุนจึงนั่งลงและจับกุมมือเขาพลางเอ่ยขึ้นว่า: "ท่านอ๋อง ไม่ต้องคิดอะไรให้มากเกินไป ประการแรกเราไม่รู้ชัดเจนว่ามีกี่คนกันแน่ ประการที่สองในสถานการณ์ของพวกเราตอนนี้ ต่อให้วิตกกังวลไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่สู้เราดูแลครรภ์ให้ดี อะไรที่จะเกิดตามมาในภายหลัง เมื่อเกิดขึ้นมา เราก็รับมืออย่างสงบก็พอนะเพคะ”

”กงชิงวี่จ้องตาเขม็ง: "ข้าไม่อยากเสี่ยง"

“ท่านอ๋อง หากว่าเป็นเรื่องจริงว่ามีห้าคนในท้อง หนึ่งในนั้นเป็นไปตามที่ท่านอ๋องกังวลจริงๆ ขอถามว่าท่านอ๋องจะทำอย่างไรเพคะ?”

กงชิงวี่จับมือของอันหลิงหยุน เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม: "ข้าเพียงหวังว่าหยุนหยุนจะไม่เป็นไร แต่ข้าก็ตัดใจจากพวกเขาไม่ได้เช่นกัน"

"ท่านอ๋อง ข้าไม่ใช่คนต่ำช้าเช่นนั้น หากว่าข้าต่ำช้าสักหน่อย ก็อาจจะถามท่านว่าต้องการลูกหรือต้องการข้า แต่ข้านั้นต้องการทั้งท่านอ๋องและต้องการลูกด้วย นี่คือคำตอบของข้า”

มือของกงชิงวี่กระชับแน่น: "หยุนหยุน พวกเราคลอดคนเดียวเถอะนะ!"

อันหลิงหยุนอยากหัวเราะเสียแล้ว: "ท่านอ๋อง บางทีอาจจะมีแค่คนเดียวหรือไม่ก็ได้นะเพคะ"

"เฮ้อ!"

กงชิงวี่ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง จู่ๆก็พลันรู้สึกว่าตัวเองสับสน จนเปลี่ยนทั้งพรวนนั้นให้กลายเป็นแค่คนเดียวเสียแล้ว อารมณ์ย่อมไม่ดีเป็นที่แน่นอน

กงชิงวี่ปล่อยมือออก ลุกขึ้นจากไป อันหลิงหยุนถูกปล่อยทิ้งเอาไว้ในห้อง

นางลุกขึ้นไปกินข้าว กระทั่งดึกดื่นค่อนคืนกงชิงวี่จึงค่อยกลับมา

อันหลิงหยุนได้ยินเสียงคนผลักประตูเข้ามา ฟังออกว่านั่นคือเสียงฝีเท้าของกงชิงวี่ นางขยับกายเล็กน้อย หันไปมองตรงที่กงชิงวี่อยู่

กงชิงวี่เดินเข้ามาอย่างช้าๆในความมืด เมื่อถึงเตียงจึงนั่งลง ค่อยเริ่มคลายเสื้อผ้าออก

อันหลิงหยุนได้กลิ่นหอมจาง ๆของเหล้า จึงรู้สึกแปลกใจ : "ท่านอ๋องดื่มเหล้ามาหรือเพคะ?"

"ข้าไปที่จวนแม่ทัพมา ท่านพ่อตากำลังดื่ม ข้าเลยถือโอกาสดื่มด้วยจอกหนึ่ง ไม่มากหรอก" พูดจบกงชิงวี่ก็ถอดเสื้อผ้าเสร็จ เปิดผ้าห่มขึ้นเตียงนอน

อันหลิงหยุนถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขน กลิ่นเหล้ายิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น

เดิมทีคิดจะออกจากอ้อมแขนของกงชิงวี่ แต่ติดที่มือทั้งคู่ของเขารัดแน่นสนิท อันหลิงหยุนจึงได้แต่ต้องยอมแพ้

จากนั้นไม่นาน อันหลิงหยุนก็ได้ยินกงชิงวี่พูดอ้อแอ้ตามประสาคนเมาว่า

“ ข้าอยากให้หยุนหยุนสบายดี ยิ่งอยากให้พวกเขาสบายดีด้วย