ตอนที่ 325
บทที่ 325
October 21, 2026
บทที่ 325
อันหลิงหยุนมองสายตาของกงชิงวี่ก็รู้ว่าเขาไม่สบายใจ อันหลิงหยุนจึงพูดว่า: “ท่านอ๋อง หรือว่าเมื่อพวกเรากลับไปถึง ก็เชิญราชาอีกากินเนื้อเสียหน่อยเพคะ?”
“เรื่องนั้นง่ายมาก รอให้เรื่องทุกอย่างคลี่คลายแล้ว ข้าจะเชิญราชาอีกาและครอบครัวมากินข้าวด้วยกันดีไหมล่ะ?”
“กากา......” ราชาอีกาดีใจเป็นอย่างมาก แล้วจึงบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
อันหลิงหยุนเห็นเขาบินไปอีกทางด้านหนึ่ง ข้างๆมีอีกาดำตัวน้อยตกลงมาเกาะอยู่ที่ไหล่ของนางหนึ่งตัว อันหลิงหยุนมองแล้วถามว่า: “เจ้าคือใคร?”
อีกาดำตัวน้อยเงยหน้าขึ้นด้วยความหยิ่งผยอง และไม่ได้สนใจอันหลิงหยุนเลยแม้แต่น้อย
อันหลิงหยุนยื่นมือออกไปจับ: “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะจับเจ้าไปตุ๋นหรืออย่างไร?”
อีกาดำตัวน้อยก็ยังคงไม่สนใจอยู่ดี กงชิงวี่รู้สึกขำ: “หากนางไม่ยอมพูดแล้วเจ้าจะทำอย่างไรได้?”
“กา......” เสียงร้องของราชาอีกาดังมาจากที่ไกลๆ พวกของอันหลิงหยุนมองตามไป กงชิงวี่จูงอันหลิงหยุนเดินไปทางด้านนั้น เดินไปหลายร้อยเมตร ก็เห็นว่าที่พื้นมีคนนอนตายอยู่เป็นจำนวนหนึ่ง รอบๆล้วนแล้วแต่เป็นอีกาดำ
อาหยู่รีบเดินเข้าไปตรวจสอบ: “ท่านอ๋อง เป็นคนของตระกูลเฉินพ่ะย่ะค่ะ เป็นคนในกรมทหาร พวกเขามีตราประทับของทหารด้วย ดูเหมือนว่ากำลังจะไประดมกองกำลัง”
“ไม่ใช่ พวกเขาต้องการที่จะก่อกบฏ ต้องการที่จะนำตราทหารไปให้ใครสักคนหนึ่ง” สีหน้าของกงชิงวี่ไม่น่าดูเลย แล้วจึงหันไปมองอันหลิงหยุนที่ยืนอยู่ข้างๆ
อันหลิงหยุนนึกขึ้นได้: “ที่ตระกูลเฉินออกจากเมืองหลวง ไม่ใช่เป็นเพราะการตายของท่านกั๋วกงเท่านั้น ในระหว่างนั้นหากว่าท่านกั๋วกงพบเข้าว่าตอนนี้คนในตระกูลกำลังสมรู้ร่วมคิดก่อกบฏ เขาจึงคิดที่จะจัดการกับพี่น้องของตนเองเพื่อความถูกต้อง แต่คนในตระกูลของเขาชิงลงมือก่อน ทำให้ท่านกั๋วกงต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม
ตระกูลเฉินเกรงว่าเรื่องจะแพร่งพรายออกไป และเพื่อที่จะดำเนินเรื่องทุกอย่างได้สะดวก จึงมีคนกลุ่มหนึ่งที่เล็ดลอดข้าไปอยู่ในกรมทหาร แล้วควบคุมตราทหาร อีกส่วนหนึ่งก็ทำธุรกิจ และจุดประสงค์ในการทำธุกิจของพวกเขาคือเพื่อที่จะระดมเงินทุน เพื่อที่จะเป็นท่อน้ำเลี้ยงให้ในภายหน้า ท่านอ๋อง พวกเขาช่างใจกล้าขนาดนั้นเชียวหรือ?”
กงชิงวี่ท่าทีเรียบเฉย: “พวกเขาคิดมาอย่างดี ดูๆไปแล้วครั้งนี้พวกเขาคงคิดที่จะสู้ให้ถึงที่สุด”
กงชิงวี่มองคนที่นอนอยู่บนพื้น แล้วพูดว่า: “ไม่รู้ว่าราชาอีกาชอบกินเนื้อคนหรือไม่?”
ราชาอีการ้องกากา กงชิงวี่มองอันหลิงหยุน อันหลิงหยุนกลายเป็นนักแปลไปเสียแล้ว
“เขาบอกว่ามีคนชุดดำคนหนึ่งหนีไปแล้ว ขณะที่พวกเขาตามไป คนชุดดำคนนั้นก็สลายกลายเป็นหมอกควันหาไม่เจอแล้ว”
นี่เป็นครั้งแรกที่อันหลิงหยุนได้ยินว่าสลายกลายเป็นหมอกควันหาไม่เจอแล้ว จะพูดชัดๆก็คือเป็นวิธีพรางตัว
ในเมื่ออีกาดำเป็นสัตว์ เขาไม่เหมือนกับคนที่รู้อะไรมากมาย อันหลิงหยุนรู้สึกโชคดี ที่นางเองเคยดูละครโทรทัศน์มาก่อนบ้าง มิเช่นนั้นนางคงจะต้องงมงายอย่างแน่นอน
กงชิงวี่พูดว่า: “ขอบคุณราคาอีกามาก ข้าจะกลับแล้ว ราชาอีกากลับไปกับข้าเถอะ”
“กากา......” ราชาอีกากลับไปกับกงชิงวี่ อันหลิงหยุนจูงมือของกงชิงวี่ ตลอดทางที่เดินกลับไปนั้นก็กุมที่ข้อมือของกงชิงวี่ไว้แน่น
อันหลิงหยุนขึ้นรถ ส่วนกงชิงวี่นั้นนอนลง
อันหลิงหยุนปล่อยผ้าม่านของรถม้าลง แล้วจึงนำเลือดของนางให้กงชิงวี่ดื่ม กงชิงวี่มองนางสักพัก เม้มริมฝีปากอยู่: “พวกปู้เหวินต้องดื่มด้วยไหม?”
“ต้องดื่มเพคะ แต่คงจะไม่ต้องดื่มมาก ท่านใช้กำลังภายในการบังคับ ให้เลือดในร่างกายไหลเวียน เส้นเอ็นของท่านได้รับบาดเจ็บ ถ้าท่านไม่ดื่มจะต้องเป็นอันตรายแน่”
กงชิงวี่ถึงได้ยอมดื่มเลือดของอันหลิงหยุน อันหลิงหยุนนำเข็มเงินออกมาฝังเข็มให้แก่เขา เขาค่อยๆดีขึ้นเล็กน้อย อันหลิงหยุนคิดว่าจะกลับเมืองหลวงกัน
แต่เขากลับพูดว่า: “ไม่กลับ อาหยู่เจ้าจงกลับไป แล้วนำป้ายห้อยเอวของข้าไปหาอ๋องตวน แล้วบอกเขาว่า ข้าไปที่ตระกูลเฉินแล้ว มีเรื่องต้องการพบตำหนักอันกั๋วกงและจวนแม่ทัพ รวมไปถึงราชครูจุน”
“ท่านอ๋อง ท่านทำเช่นนี้ แล้วพวกปู้เหวิน......”
อาหยู่เป็นห่วงจึงไม่ยอมไป กงชิงวี่ชักสีหน้า: “ให้เจ้ากลับไป เจ้าก็จงไปเดี๋ยวนี้”
อาหยู่ไม่กล้าขัดคำสั่ง จึงรีบไปในทันที
กงชิงวี่นอนลงเหมือนเดิม สีหน้าซีดเผือด แหงนมองขึ้นไปบนฟ้า รู้สึกมึนงง: “หยุนหยุน ข้าจะตายไหม?”
“ไม่เพคะ” อันหลิงหยุนจะปล่อยให้เขาตายได้อย่างไรกัน
แต่นางรู้สึกปวดใจ นางเกลียดคนพวกนั้นจริงๆ
กงชิงวี่กำมือของอันหลิงหยุนไว้: “ข้าง่วงแล้ว ขอพักสักหน่อย”
“ท่านนอนเถอะ”