บทที่ 328 ฮูหยินแก่กลับจวน

บทที่ 328 ฮูหยินแก่กลับจวน

กงชิงวี่เลิกคิ้วหันไปมองด้วยแววตาที่ลึกซึ้ง: “เป็นเพราะน้ำของที่นึกลึกมาก กว้างใหญ่มาก ข้าจึงต้องการที่จะตัดขาดการไหลของน้ำ มิเช่นนั้นช้าเร็วก็จะต้องเกิดการต่อต้านขึ้น

หยุนหยุน ข้ารู้ว่าที่ของเจ้า ใครทำผิดคนนั้นรับ

ข้าเองก็คิดเช่นนี้ ถ้าหากข้าเกิดเรื่อง ก็หวังว่าหยุนหยุนจะไม่เป็นอะไร

แต่ถ้าหากปล่อยพวกเขา ก็เท่ากับทิ้งปัญหาให้แก่คนที่อยู่ข้างหลังข้าในอนาคต

ข้าจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องใช้วิธีเช่นนี้

วิธีเดียวที่ใช้ได้ก็คือต้องถอนรากถอนโคน

ตัดหนทางของพวกเขาให้หมดสิ้น

“ถึงจะพูดเช่นนี้ แต่ท่านอ๋องไม่ทรงเป็นกังวลเลยแม้สักนิดจริงๆหรือ?” อันหลิงหยุนยังคงรู้สึกว่าโล่ส่วยแห่งนี้ จิตใจของคนนั้นด้านชาแล้ว จู่ๆตระกูลเฉินก็ถูกประหารเก้าชั่วโคตร พูดถึงการก่อกบฏชองพวกเขา คนที่นี่ไม่มีทางที่จะยอมเชื่อ ยิ่งถ้าหากมีคนคอยยุแยงใส่สีตีไข่อยู่ที่นี่แล้วล่ะก็ ก็คงจะพูดยากแล้ว

หากเป็นเช่นนั้น ที่นี่จะกลายเป็นเช่นไรกัน?

“ข้ามีแผนการที่ข้าคิดไว้ วันนี้ฮูหยินแก่จะกลับมา ผู้ใต้บังคับบัญชาคนเก่าๆของเฉินกั๋วกงจะต้องมาที่นี่แน่ พวกเขาจะต้องรับช่วงจัดการโล่ส่วยแห่งนี้เสียใหม่ ถึงแม้คนตระกูลเฉินจะมีใจคิดเป็นอื่น ก็คงไม่กล้าที่จะก่อกบฏขึ้น

เรื่องบางเรื่องต้องใช้เวลา แต่ข้าเชื่อว่า พวกเขาจะต้องเป็นเหมือนเด็กคนนี้ จะต้องคิดได้ว่า ประเทศต้าเหลียงไม่ได้ติดค้างอะไรพวกเขา!”

อันหลิงหยุนมองกงชิงวี่สักพัก: “ท่านอ๋องว่าอย่างไรก็อย่างนั้น”

นางตรวจดูเด็กทารกเรียบร้อย เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหา จึงถามกงชิงวี่: “ท่านอ๋อง เขาชื่ออะไรเพคะ ตั้งชื่อให้หรือยัง?”

“ข้ายังคิดไม่ออก ให้หยุนหยุนตั้งให้เถอะ” กงชิงวี่ปล่อยมือที่กุมเด็กทารกลง แล้วมองดูเด็กน้อยอย่างละเอียด

อันหลิงหยุนคิดอยู่ครู่หนึ่ง: “หากตระกูลเฉินต้องการต่อต้าน แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาอีกต่อไป ท่านอ๋องฆ่าพวกเขาทั้งหมดแล้ว ก็ถือว่ายุติธรรมแล้ว

ในตอนนั้นเฉินกั๋วกงยินดีที่จะบุกน้ำลุยไฟเพื่อเสด็จปู่ เพื่อประเทศต้าเหลียงเขายินดีที่จะต่อสู้อย่างสุดความสามารถ หรืออาจพูดได้ว่าทำงานอย่างหนักเพื่อสร้างความสำเร้จที่ยิ่งใหญ่

อันที่จริงแล้ว ถือว่ายังติดค้างพวกเขาอยู่

เด็กคนนี้ให้ชื่อว่าเฉินเองคงจะดี”

กงชิงวี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง: “เช่นนั้นก็ให้ชื่อว่าเฉินเอินก็แล้วกัน”

“แล้วเขาต้องการดื่มนม ตอนนี้จะให้ทำเช่นไร?” อันหลิงหยุนไม่มีประสบการณ์ในการดูแลเด็ก แต่ว่าเด็กคนนี้ตั้งแต่เข้ามาก็ยังไม่ร้องไห้แม้แต่ครั้งเดียว

“นี่ก็สายแล้ว พวกเราควรจะไปได้แล้ว หยุนหยุนให้เขานอนสักพักก่อน รอให้พวกเราจากไปแล้วค่อยให้เขาตื่นขึ้นมา”

อันหลิงหยุนมองดูเด็กน้อยสักพัก แต่ก็ไม่มีวิธีที่จะสามารถทำให้เขานอนหลับได้

จึงนำผงยาออกมาเล็กน้อย วางไว้บนนิ้วแล้วป้ายเข้าไปในปากของเด็กเล็กน้อย เด็กน้อยยื่นลิ้นออกมาเลีย แล้วจากนั้นจึงผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย

กงชิงวี่ถาม: “ยาชา?”

“ชายาจะใช้กับเด็กได้อย่างไรกัน นี่เรียกว่ายาน้ำหอม อันนี้ข้ายังไม่เคยใช้มาก่อน ช่วงก่อนหน้านี้เพิ่งจะศึกษาออกมาได้ เดิมทีข้าคิดที่จะใช้กับคนอื่น ของสิ่งนี้สกัดยากมาก อีกทั้งกินเข้าไปแล้วไม่มีอันตราย ไม่มีสีไม่มีกลิ่น เวลาในการนอนสามารถใช้ขนาดยาในการกำหนดได้ เมื่อถึงเวลาที่แน่นอน ฤทธิ์ของยาก็จะสบายไป ก็จะตื่นขึ้นมา”

“ในเมื่อไม่มีสีไม่มีกลิ่น แล้วทำไมจึงเรียกว่ายาน้ำหอม?” กงชิงวี่พูดด้วยความสงสัย

อันหลิงหยุนยิ้ม: “ของหลายอย่างก็เป็นเช่นนี้ ข้าก้เพียงแค่ตั้งชื่อให้ฟังดูไพเราะเท่านั้น”

กงชิงวี่กวาดสายตามองอันหลิงหยุนหนึ่งครั้ง รู้ดีว่าพูดไม่ชนะอันหลิงหยุน จึงไม่คิดที่จะพูดอะไรอีก แล้วจึงนำปผ้าคลุมออกมาคลุมหัวให้เด็กน้อย แล้วจึงหันหลังมองไปด้านนอก

ทหารกลุ่มนึงกำลังเดินเข้ามา อันหลิงหยุนรู้สึกแปลกใจ: “เร็วขนาดนี้เชียวหรือ?”

“ไปเถอะ”

กงชิงวี่เดินก้าวไปข้างหน้า อันหลิงหยุนอุ้มตะกร้าขึ้นแล้วเดินตามไป

ในลานมีทหารสองกลุ่มยืนยู่ เมื่อเห็นกงชิงวี่ก็รีบหันไปคุกเข่าให้กงชิงวี่

“ถวายบังคมอ๋องซื่อเจิ้น”

คนที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นเสียงดังเหมือนตีกลอง เสียงสะท้อนก้องกังวานอยู่ภายในคฤหาสน์ตระกูลเฉิน

มีคนส่งชุดประจำตำแหน่งอ๋องซื่อเจิ้นให้กงชิงวี่ เขาจึงสวมใส่ในลาน ออกไปข้างนอกก็ยังมีคนคุกเข่าอยู่ที่พื้นเป็นจำนวนมาก ราษฎรเองก็อยู่ด้วย