บทที่ 336 ลาก่อนซูมู่หรง

บทที่ 336 ลาก่อนซูมู่หรง

“จวิ้นจู่พูดเช่นนี้ ข้าเสียใจยิ่งนัก พวกเราเป็นเพื่อนกัน เรื่องวันนี้ข้าแค่รู้สึกว่าอันหลิงหยุนผู้นี้ไม่ใช่คนดี ว่าไปแค่ไม่กี่คำ

หากจุ้นจู่คิดว่าเป็นความผิดของข้า ข้าขอโทษ

แต่อันหลิงหยุนผู้นี้ นางเป็นอย่างไรจวิ้นจู่รู้ดี จวิ้นจู่อย่าเชื่อนางเด็ดขาด”

“เชื่อหรือไม่นั้นเป็นเรื่องของข้า ไม่จำเป็นต้องให้ท่านมาพูด ทำหน้าที่ในส่วนของท่านให้ดีก็พอ” มู่มิงกล่าวอย่างเย็นชา รู้สึกขยะแขยงต่อเสินหยุนเอ๋อยิ่งขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

จึงอยู่อีกฝั่ง มู่มิงก็นั่งลงเช่นกัน แต่นางคอยกุมมืออันหลิงหยุนอยู่ตลอดเวลาไม่กล้าปล่อย

เสินหยุนเอ๋อผู้นี้นางไม่ไว้ใจ นางต้องดูเอาไว้

เสินหยุนเอ๋อก็ไม่รีบร้อน ยังไงนางก็จะต้องรอ

นางเดินไปอีกข้างและนั่งลง เงียบสงบมาก

และพวกนางทั้งสองก็เผชิญหน้ากันเช่นนี้ มู่มิงก็มองไปที่ใบหน้าซีดเซียวของเสินหยุนเจ๋เป็นครั้งคราว

รอการมาถึงของกงชิงวี่

เวลานี้ อันหลิงหยุนกลับไปที่ห้องทดลองแล้ว เธอตกใจมาก จู่ๆ ก็กลับมาแล้ว

เธอมองไปรอบๆ ในห้องทดลอง คิดทบทวนอย่างละเอียด เธอแน่ใจว่าเธอย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อนที่จะข้ามไป

ที่นี่คือห้องทดลองก่อนหน้านี้ห้องนั้น

อันหลิงหยุนมองอย่างเป็นกังวล และแล้วก็ถูกลากมาที่นี่

ก่อนที่นางจะหลับไปรู้สึกมีแรงดึงบางอย่าง เหมือนนางจะถูกลากเข้าไปในสถานที่บางแห่ง ดังนั้นนางจึงกังวล

เป็นแบบนี้นี่เอง

แต่ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?

อันหลิงหยุนคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ ดูพักหนึ่งอันหลิงหยุนเดินมุ่งไปทางหน้าต่าง ตรงนั้นยังมียาบางอย่าง เธอจะไปดู

เธอคิด มันจะดีมาก หากสามารถหายาต้านการอักเสบส่งกลับไปให้เสินหยุนเจ๋ แล้วทำยารักษาตับที่มีประสิทธิภาพเฉพาะกลับไป

หยุดเดินได้ชั่วขณะ อันหลิงหยุนก็ได้ยินเสียงคนข้างหลังพูดขึ้น: “คุณกลับมาแล้วเหรอ?”

อันหลิงหยุนตะลึงไปพักหนึ่ง หันไปมองคนที่ยืนอยู่ที่ประตูทันที

แต่งกายด้วยชุดลายพราง รองเท้าบูตสีดำ และที่เอวของเขามีปืนอยู่

“มู่หรง?”

ยืนอยู่ตรงข้ามกับซูมู่หรงในเครื่องแบบสนามรบ อันหลิงหยุนผ่อนลมหายใจ ตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจอยู่ตรงนั้น

ซูมู่หรงเดินตรงไปหาอันหลิงหยุน เขาในสภาพสิบปีที่แล้ว แต่การเจอกันครั้งนี้ดูเหมือนจะรอมานานแล้ว ทุกก้าวที่เขาเดินมา อันหลิงหยุนรู้สึกหนักอึ้งมาก

เมื่อเดินไปถึงตรงหน้าอันหลิงหยุนซูมู่หรงยื่นมือไปที่ใบหน้าของอันหลิงหยุน เขาบีบแก้มของอันหลิงหยุนครู่หนึ่ง อันหลิงหยุนรู้สึกเจ็บเล็กน้อย แต่เธอไม่แน่ใจเลยว่ามันเป็นความฝันหรือภาพลวงตา

เธอจึงกลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก

ดวงตาของซูมู่หรงมองต่ำ สัมผัสแห่งความลึกซึ้ง ก้าวเข้ามาใกล้ เขาดึงอันหลิงหยุนไว้ในอ้อมแขน กอดรัดเธอแน่น

หายใจเข้าลึก: “คุณยอมกลับมาแล้วเหรอ?”

อันหลิงหยุนเงยหน้าขึ้น คางติดอยู่บนไหล่ของซูมู่หรง เธอไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยในชีวิต จะได้รับการปฏิบัติแบบนี้จากซูมู่หรง

ในความทรงจำของเธอ ซูมู่หรงไร้ความปรานีกับเธอ เที่ยงธรรมไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งนั้น

ตอนนี้เป็นแบบนี้ เหมือนฝันร้าย

อันหลิงหยุนถูกปล่อยถามขึ้น: “เกิดอะไรขึ้น?”

“ตอนนั้นคุณไป ผมก็กลับมาแล้ว ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว” ซูมู่หรงจับมืออันหลิงหยุนไว้ อันหลิงหยุนก้มหน้า เขาจับแน่น อันหลิงหยุนดึงมือ ซูมู่หรงจะจูบเธอ อันหลิงหยุนตกใจเอามือบังหน้าเอาไว้

“หัวหน้า”

ซูมู่หรงหยุด หึทีหนึ่ง จากนั้นดึงอันหลิงหยุนหันเดินออกไป

หลิงหยุนหันไปยังคงกังวลเรื่องยาเหล่านั้น แต่เธอถูกดึงออกไปแล้ว

“เราจะไปไหนกัน?” หลิงหยุนเพิ่งพบว่า เธอยังสวมเสื้อคลุมสีขาวอีกด้วย

“เดี๋ยวมีภารกิจ อย่าไปไหน” ซูมู่หรงพาอันหลิงหยุนออกจากห้องทดลองพร้อมกัน ไปรวมตัวข้างนอก