บทที่ 366 หยุนโล๋ชวนเจ็บหนัก

บทที่ 366 หยุนโล๋ชวนเจ็บหนัก

หยุนโล๋ชวนเอนกายอยู่บนเตียง นางได้ยินเสียงคนกระโดดโลดเต้นอึกทึกอยู่ด้านนอกทว่าไม่ได้ใส่ใจนัก ยามนี้นางรู้สึกไม่สบายตัว ออกไปไม่ไหวทั้งยังไม่มีอารมณ์จะออกไปด้วย

แต่กว่าตงเอ๋อจะร้องเรียกนาง แม่นมเว่ยก็ถูกจุนฉูฉูจับตัวไปเอามีดจ่อคอเสียแล้ว

หยุนโล๋ชวนรีบรุดลงจากเตียง ยังไม่ทันได้สวมรองเท้าด้วยซ้ำ

หยุนโล๋ชวนเห็นจุนฉูฉูบังคับให้แม่นมเว่ยเข้ามาข้างในก็ตกใจ “จุนฉูฉู เจ้าช่างบังอาจนัก ถึงกับกล้าทำร้ายแม่นมเว่ย รีบปล่อยนางซะ แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!”

หยุนโล๋ชวนหยิบกระบี่ขึ้นชี้หน้าจุนฉูฉู ในท่าทีมีมาดแม่ทัพใหญ่

จุนฉูฉูแสยะยิ้ม ก่อนจะออกแรงกดมีดในมือขึ้นอีก “ก็เอาอย่างเจ้าไม่ใช่หรือไง”

“หากวันนี้เจ้าร่วมมือกับข้าแต่โดยดีก็พูดกันง่ายหน่อย แต่หากเจ้าไม่ยอม วันนี้นางก็ต้องตายด้วยน้ำมือข้า” จุนฉูฉูออกแรงขึ้นอีกจนลำคอของแม่นมเว่ยมีโลหิตไหลซิบออกมา

หยุนโล๋ชวนตวาดลั่น “เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ”

“ข้ามันบ้า อันหลิงหยุนก็ทำข้าเป็นบ้าไปแล้วคนหนึ่ง ยังมีเจ้าอีกคน ข้าไม่เหลือสติอันใดแล้ว หากไม่มีพวกเจ้า ข้าจะเดินมาถึงจุดนี้หรือ

ข้าจะฆ่าพวกเจ้าซะ รอให้พวกเจ้าตายก่อน ข้าจะไปหาอันหลิงหยุน แล้วให้นางตายตามพวกเจ้าไป”

“ปล่อยแม่นมเว่ยซะ แล้วเอาฆ่าไปเป็นตัวประกันแทน” หยุนโล๋ชวนไม่อยากต่อปากต่อคำมากความ

จุนฉูฉูแค่นหัวเราะ “เจ้าก็ฆ่าตัวตายเสียสิ แล้วฆ่าจะปล่อยแม่นมเว่ย”

“จุนฉูฉู หากเจ้าทำร้ายแม่นมเว่ยข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่” หยุนโล๋ชวนถือกระบี่เดินเข้าไปหาจุนฉูฉู

จุนฉูฉูเองก็ไม่ได้มีเรี่ยวแรงมากนัก นางเองก็อยากจบการต่อสู้ครั้งนี้เต็มที

เมื่อเห็นหยุนโล๋ชวนใช้มือซ้ายถือกระบี่นางจึงผลักแม่นมเว่ยออกไป หยุนโล๋ชวนรีบถลาเข้าไปรับแม่นมเว่ย จุนฉูฉูจึงได้โอกาสแทงนางเข้าที่แขนซ้ายหนึ่งแผล

ด้วยอารามเจ็บปวดหยุนโล๋ชวนจึงผละออกจากแม่นมเว่ย ดวงหน้านั้นฉาบเคลือบด้วยแววสังหาร “จุนฉูฉู วันนี้ข้าจะให้เจ้าตายด้วยน้ำมือข้า”

“เช่นนั้นก็ต้องดูว่าเจ้าจะทำได้หรือไม่” จุนฉูฉูโจมตีกลับ หยุนโล๋ชวนใช้เท้าแตะพื้นก่อนจะเหินขึ้นกลางอากาศ แล้วโผเข้าไปโจมตีอีกฝ่ายทันที

จุนฉูฉูอ่อนแรงลงทุกที ยิ่งหอบหายใจก็ยิ่งปวดแปลบไปทั้งทรวงอก ขณะที่หยุนโล๋ชวนแม้ทั้งสองมือจะเจ็บร้าวจนแทบทนไม่ไหว หากก็ยังจับกระบี่แน่น หมายจะเอาชีวิตจุนฉูฉูให้ได้

นางยิ่งสู้ก็ยิ่งเลือดขึ้นหน้า จนพาดกระบี่ลงบนลำคอจุนฉูฉู คมกระบี่นั้นพร้อมเอาชีวิตคนทุกเมื่อ อีกฝ่ายจึงพลันหยุดมือลงทันที

ขณะเดียวกันนั้นเอง กงชิงหยินก็เดินเข้าประตูมาเห็นทั้งสองคนเข้าพอดี

“ท่านอ๋อง...”

หยุนโล๋ชวนไม่ทันได้เอ่ยคำใด จุนฉูฉูก็น้ำตาไหลพราก ร้องห่มร้องไห้อย่างน่าเวทนา

กงชิงหยินมองหยุนโล๋ชวน “ชวนเอ๋อ วางกระบี่ลงซะ”

หยุนโล๋ชวนกัดฟันกรอด ก่อนจะเขวี้ยงกระบี่ลงกับพื้นสุดแรง

นางหันกายไปมองอีกด้านหนึ่ง

จุนฉูฉูเหลือบไปมองกระบี่บนพื้น ทันใดนั้นก็ก้มลงไปหยิบกระบี่เข้าจ้วงแทงหยุนโล๋ชวนทันที

“ชวนเอ๋อ...”

อ๋องตวนรีบถลาไปขวางไว้ทันที หยุนโล๋ชวนจึงหันไปมองจุนฉูฉูเตรียมจะหลบการโจมตี ทว่าด้านข้างของนางเป็นแจกันดอกไม้ นางจึงชนแจกันเข้าโครมก่อนจะล้มลงตามลงไป

หยุนโล๋ชวนล้มทับเศษแจกันแตกละเอียดนั้นอย่างแรง

อ๋องตวนเตรียมจะถลาเข้าไปดึงร่างนางไว้ ทว่ากลับไม่ทันการณ์เสียแล้ว ทันใดนั้นนางก็พลันเกิดรู้สึกปวดแปลบที่ช่องท้องขึ้นมา

จึงได้แต่ใช้มือกดเอาไว้ ยามนี้นางเจ็บเสียจนดิ้นพล่านอยู่บนพื้น

“ชวนเอ๋อ” กงชิงหยินมองจุนฉูฉูที่ยังไม่วางกระบี่ จึงออกแรงถีบนางเข้าเต็มเปา จุนฉูฉูถูกถีบจนเซไปชนเข้ากับขอบโต๊ะ เจ็บร้าวไปทั้งแผ่นหลัง นางเอื้อมมือไปจับดูเห็นโลหิตข้นคลั่กไหลออกจากกระดูกซี่โครง ก่อนจะหันไปถลึงตามองกงชิงหยินด้วยสายตาเย็นเยียบ “กงชิงหยิน ท่านทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร ท่านทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร”

หยุนโล๋ชวนกุมท้องดิ้นอยู่กับพื้น เลือดท่วมไปทั้งกาย ขาทั้งสองข้างมีโลหิตข้นหนืดไหลย้อยลงมา

แม่นมเว่ยพลันร้องตะโกนเสียงแหลมขึ้น “แย่แล้ว! แย่แล้ว!”