ตอนที่ 379
บทที่ 379 ร่างกายที่ปล่อยพิษได้
October 21, 2026
บทที่ 379 ร่างกายที่ปล่อยพิษได้
“ถามพวกเขาว่ามาทำอะไร”อันหลิงหยุนน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง
อาหยู่เอ่ยถามเสียงดัง “แม่เฒ่าดึกดื่นเที่ยงคืนไม่พักผ่อน ออกมาขวางรถม้าของพวกข้า มีเรื่องอะไรกัน ”
“นี่เป็นรถม้าของพระชายาเสียนใช่หรือไม่”แม่เฒ่าถาม ร่างกายสั่นงันงก
อาหยู่พูดว่า “ใช่”
“เช่นนั้นก็ดี ข้าย่าหลานได้รับคำสั่งให้มาเข้าเฝ้า ขอพระชายาเสียนออกมาพบเราด้วย ”แม่เฒ่าพูดอย่างอาจหาญ
อันหลิงหยุนเลิกผ้าม่านของรถม้าขึ้นมองออกไปข้างนอก อาศัยแสงจากตะเกียงที่แม่เฒ่าถือไว้ เป็นขอทาน แต่งตัวซอมซ่อจริง
บนหัวของแม่เฒ่ายังมีต้นหญ้าปักอยู่ ในมือถือไม้เท้ากระดูก ไม้เท้าเหมือนกิ่งไม้ที่เก็บจากข้างทาง และเด็กน้อยข้างกายนางก็สกปรกมอมแมม บนเอวยังแขวนน้ำเต้าไว้หนึ่งอัน ดูแล้วก็น่าจะห้าหกขวบ
อันหลิงหยุนรู้สึกว่าคนพวกนี้ไม่น่าจะมีความสามารถอะไร แต่เรื่องอื่นก็ไม่แน่
“อาหยู่ ถามพวกเขาว่าชื่ออะไร”
“เจ้าชื่ออะไร”
“ข้าชื่อแม่ม่ายพิษ
“พิษ”
อันหลิงหยุนลุกขึ้นออกจากรถม้า อาหยู่ขวางไว้ไม่ยอม อันหลิงหยุนกล่าวว่า “ปกป้องรถม้าให้ดี”
“พ่ะย่ะค่ะ”
อาหยู่ควบคุมไม่ได้ได้แต่ทำตามคำสั่ง
อันหลิงหยุนลงจากรถเดินตรงไปข้างหน้า ขอทานเฒ่ามองอันหลิงหยุนหัวเราะหึหึ
“ย่ำจนรองเท้าเหล็กสึกไม่พบพานยามได้มากลับไม่เสียเวลาเลย เห็นทีพระชายาเสียนจะเป็นคนใจกล้าเสียจริง ”
“พูดได้ดี เช่นนั้นขอถามเจ้า ใครใช้ให้เจ้ามา”
“ย่อมต้องมีคนเรียกให้ข้ามาแน่นอน เห็นพระชายาเสียนเข้าใกล้ได้ง่ายดายเช่นนี้ วันนี้ข้าจะให้พระชายาเสียนได้ตายอย่างสุขใจ เด็กขอทาน เจ้าเอางูน้อยของเจ้าออกมา ”
“……”ยกงูขึ้น อันหลิงหยุนโล่งอก
ขอทานน้อยหยิบน้ำเต้าขึ้นมา เปิดฝา งูลายตัวหนึ่งเลื้อยออกมา วางงูลงกับพื้น งูก็เลื้อยเข้าใกล้อันหลิงหยุนอย่างรวดเร็ว แต่พอเลื้อยได้สักพัก ก็หันหัวหนี
ยายขอทานสีหน้าขรึมลง “บนตัวเจ้ามีอะไร”
อันหลิงหยุนยิ้ม “เจ้าทายสิ”
“หึ ไม่ว่าจะอะไรก็ช่าง วันนี้ยังไงก็ต้องตาย”
ยายขอทานพุ่งตัวเขาหาโจมตีอันหลิงหยุน อาหยู่ที่รออยู่แล้วกำลังจะขยับ อันหลิงหยุนเอ่ยขึ้นว่า
“ห้ามขยับ”
อาหยู่อดทนไว้ คนอื่นก็ไม่ขยับเช่นกัน
ยายขอทานคว้าหมับไปที่ไหล่ของอันหลิงหยุน พอปล่อยมือก็ตกลงไปกับพื้น ล้มลงอย่างเจ็บปวด
“พิษ พิษอะไร”ยายขอทานยกมือขึ้นมาดูเห็นเส้นสีดำสายหนึ่งกำลังวิ่งขยายออกไปจากฝ่ามือ ตกใจจนร้องขึ้นมา
อันหลิงหยุนพูดว่า “เจ้ารู้จักน้ำเต้าแห่งหุบเขาราชาโอรสเย้าหวางกู่หรือไม่”
“ผู้เฒ่าใจพิษ”
ยายขอทานหวาดกลัวจนตัวสั่น “เจ้าเป็นใครกันแน่”
“เป็นใครนั้นไม่สำคัญ วันนี้เจ้าควรหรือไม่ควรมานั่นต่างหากสำคัญ”
เด็กขอทานเมื่อเห็นยายขอทานถูกพิษ ก็จับงูขึ้นมา โยนขึ้นไป อันหลิงหยุนถอยหลัง เข็มเล่มนึงทิ่มไปยังร่างของเด็กขอทาน เด็กขอทานล้มลงร้องเสียงดังขึ้น
งูที่อยู่บนพื้นตกใจ กัดไปที่เด็กขอทาน งับที่คอของเด็กขอทานไว้ไม่ปล่อย ทั้งสองพันกันอยู่บนพื้น ไม่นานเด็กขอทานก็ถูกพิษ ขาดใจตาย
งูตัวนั้นปล่อยจากคอเด็กขอทานแล้วก็คิดหนี ถูกอันหลิงหยุนยิงเข็มเข้าไปจนตาย
ยายขอทานดวงตาเบิกกว้าง ดวงตาเกือบจะถลนออกมา ไม่นานเลือดก็ออกจากทวารทั้งเจ็ดสิ้นใจตาย อันหลิงหยุนหลับตา หมุนตัวเดินไปยังรถม้า
นางยกมือขึ้นจ้องไปยังมือตัวเอง นี่ช่างน่ากลัวเหลือเกิน นางช่างเหมือนกับกิ้งก่าเปลี่ยนสีเหลือเกิน ในเวลาคับขันจะปล่อยพิษออกมาบนร่างกาย
ไม่เฉพาะผิวหนังเท่านั้น บนเสื้อผ้าก็ด้วย