ตอนที่ 428
บทที่ 428 ชีวิตคนเรามีสุขและทุกข์ปะปนกันไป
October 21, 2026
บทที่ 428 ชีวิตคนเรามีสุขและทุกข์ปะปนกันไป
คนรอบข้างที่ติดตามมาด้วยหัวเราะเสียงดัง อันหลิงหยุนอยากจะเอาปี๊บมาคลุมหัวเสียจริง พลันใช้มือตีไหล่กงชิงวี่ “ท่านดูสิคนอื่นเขาหัวเราะเยาะแล้ว”
“หัวเราะแล้วทำไม? หัวเราะเป็นเรื่องปกติ”
กงชิงวี่ผลักตัวออกจากอันหลิงหยุน พลันถามต่อหน้าทหารรับใช้ของเขา “คิดถึงข้าหรือไม่?”
อันหลิงหยุนแหงนหน้ามองไป “ท่านพูดเรื่องไร้สาระอะไร?”
รอบๆตัวมีคนอยู่ตั้งมากมาย นางอ้วนกลมจนเหมือนลูกบอล สวยตรงไหนกันแน่ เจอหน้ากันก็หยอดคำหวานใส่แบบนี้
“ไร้สาระอะไรกัน?ข้าคิดถึงใจจะขาดแล้ว”
“ไปให้พ้นเลยนะ” อันหลิงหยุนพ่นคำโมโหใส่
กงชิงวี่จูบนางอีกที คนรอบๆตัวหัวเราะอีกครั้ง อันหลิงหยุนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา รอจนกระทั่งพวกเขาหยุดหัวเราะ อันหลิงหยุนถึงจะแหงนหน้ามองไปยังฝูงอีกาที่โบยบินอยู่เหนือศีรษะอย่างเป็นห่วง ทว่าท่ามกลางนั้นกลับไม่มีราชาอีกา
“ท่านอ๋อง ราชาอีกาล่ะ?”
“อยู่ทางด้านหลัง สภาพดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อาจจะได้รับบาดเจ็บมา อีกเดี๋ยวลองตรวจดูหน่อย” กงชิงวี่เตรียมตัวพาอันหลิงหยุนจากไป อันหลิงหยุนเหลือบเห็นในกลุ่มคนมีคนเพิ่มมาอีกสามคน
“พวกเขาคือ?”
“คนที่อยู่ข้างหน้าคือจุนอีเซี่ยวส่วนคนที่อยู่ด้านหลังอีกสองคนคือจุนอีไท่และจุนอีเต๋อ เป็นลูกชายทั้งสามคนของจุนเจิ้นตง”
อันหลิงหยุนกวาดสายตามองไป ทั้งสามคนอายุไล่เลี่ยกันราวสามสิบกว่าๆ รูปร่างหน้าตาดูดีใช้ได้ แต่ว่าเวลานี้แลดูเหนื่อยล้ามอมแมมไปหน่อย ไม่เพียงแต่ได้รับบาดเจ็บ ยังตกอยู่ในสถาพเหมือนขอทานเลย
“พวกเขาถูกศัตรูจับตัวไปรึ?” อันหลิงหยุนประหลาดใจ
“สองคนนี้ถูกจับตัวไป ส่วนคนนั้นไม่ใช่” กงชิงวี่เหลือบตามองจุนอีเซี่ยว “เอาตัวไป”
ระหว่างทางกลับอันหลิงหยุนได้พูดถึงสถานการณ์ของจุนเจิ้นตง กงชิงวี่ไม่ได้รู้สึกว่าเกินความคาดหมายเลย “พักผ่อนหนึ่งคืน พรุ่งนี้ค่อยว่าความกันต่อ”
เมื่อกลับมาถึงภายในกระโจม แม่ทัพอันแลดูใจเหม่อลอยไปบ้าง เมื่อเห็นลูกเขยกลับมาก็ดีใจมาก ทว่าสองสามีภรรยาจะพักกับเขาที่เห็นคงไม่เหมาะ
“พ่อสั่งให้คนเตรียมกระโจม……”
“ไม่จำเป็นขอรับ ข้ามีเรื่องจะขอปรึกษากับท่านพ่อ”
กงชิงวี่พูดออกไปเช่นนี้ กลับเป็นแม่ทัพอันเองที่ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี
อันหลิงหยุนกลับเข้าไปพักผ่อน แม่ทัพอันและกงชิงวี่ทั้งสองปรึกษาหารือกัน เริ่มแรกอันหลิงหยุนยังพอได้ยินอยู่บ้าง จากนั้นนางก็ผลอยหลับไป
ตอนที่ตื่นนอนยังเป็นช่วงกลางดึก อันหลิงหยุนตื่นขึ้นมากะทันหัน นางมองไปบริเวณรอบๆ พ่อนางนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงนอนที่จัดเตรียมขึ้นมาใหม่ กงชิงวี่ไม่อยู่และไม่รู้ว่าหายไปที่ใด
เรื่องบางเรื่องของคนในสมัยโบราณ อันหลิงหยุนยังคงมีเรื่องที่ไม่สามารถเข้าใจได้
อย่างเช่นเรื่องวิชาตัวเบา ทำไมถึงบินโหนตามกำแพงได้
ตามการวิจัยของนักวิทยาศาสตร์ ไม่มีหลักการเกี่ยวกับเรื่องการบินโหนได้โดยวิชาตัวเบา ส่วนมากเป็นการเขียนบรรยายจากนักเขียนเสียมากกว่า
ทว่าปัญหาอยู่ที่ว่า เมื่อมาถึงที่นี่ อันหลิงหยุนเห็นคนใช้วิชาตัวเบามากกว่าหนึ่งครั้งเสียอีก
เรื่องนี้ทำให้นางสับสน
รู้ทั้งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่กลับเป็นเหมือนว่าแค่ฝันไป
เมื่อลุกขึ้นจากเตียงอันหลิงหยุนมองไปยังราชาอีกาที่ยืนอยู่บนโต๊ะ มันยังคงแลดูน่าเกรงขามและหยิ่งผยอง แต่ไม่รู้ว่าทำไม มักจะมีความรู้สึกสงสารมัน บางทีอาจจะเป็นศักดิ์ศรีที่ราชาอีกาฝืนแสดงออกมาก็ได้
อันหลิงหยุนเดินไปถึงตรงหน้าราชาอีกา “ข้าขอดูอาการหน่อย”
ราชาอีกาเดินไปถึงตรงหน้าอันหลิงหยุน อันหลิงหยุนยื่นมือไปวางไว้ที่ใต้ปีกของมัน ตรวจดูอาการของราชาอีกา พลันขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น “หื้ม พวกมันช่างบังอาจยิ่งนัก ถึงได้กล้าหยามเกียรติราชาอีกาถึงเพียงนี้ แค้นนี้ต้องชำระให้สาสมแก่ใจ”
อันหลิงหยุนอุ้มราชาอีกาไว้ในอ้อมกอดลูบลำตัวเบาๆ แล้วถามว่า “อีกาดำของพวกเขาไม่สวยสินะ ดังนั้นเจ้าจึงไม่ชื่นชอบ?”
ราชาอีกาแหงนหน้ามองดู นัยน์ตาแสดงอาการประหลาด อันหลิงหยุนลูบตัวมันเบาๆ “ราชาอีกาลำตัวใหญ่โตเช่นเจ้า สำหรับพวกเขาแล้วมันเป็นเรื่องที่ไม่เคยได้พบเห็นมาก่อน เผ่าพันธุ์ของเจ้าเห็นทีคงมีแต่ในประเทศต้าเหลียงของเราที่มี พวกเขาอยากให้เจ้าสืบเผ่าพันธุ์กับอีกาดำของพวกมัน พอถึงตอนนั้นค่อยฝึกฝนใช้งาน ทว่าเจ้ากลับไม่แยแส พวกเขาจึงต้องหายาให้เจ้ากินไงล่ะ แต่ว่าไม่เป็นไร ตอนนี้เจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าจะบำบัดรักษาเจ้าให้หาย สำหรับกล่องเสียงของเจ้า เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ข้ารักษาหายได้”
อันหลิงหยุนเอามีดออกมากรีดข้อมือตัวเอง ที่ข้อมือมีเลือดไหลออกมา อันหลิงหยุนหยดเลือดใส่ครึ่งถ้วย แล้ววางไว้ให้ราชาอีกาดื่ม “เจ้าดื่มเถอะ นี่คือยาบำรุงและยาแก้พิษที่ดีที่สุด”
ราชาอีการู้สึกลังเลใจ ทำเหมือนไม่กล้าดื่ม