ตอนที่ 446
บทที่ 446 เริ่มรู้จักเกลียดชังตั้งแต่เด็ก
October 21, 2026
บทที่ 446 เริ่มรู้จักเกลียดชังตั้งแต่เด็ก
ฮั๋วไท่เฟยไม่กล้าแม้จะหายใจ ยืนนิ่งจ้องเด็กน้อยอยู่อย่างนั้น
รู้สึกว่าดูๆไปแล้วก็คล้ายอ๋องตวนเหมือนกัน
“ท่านพี่......”
หวางฮองไทเฮาเดินเข้าไปหา นางเองก็อุ้มอยู่คนหนึ่ง : “นี่ก็ท่านย่าเหมือนกัน ทำไมจึงนิ่งเช่นนั้นล่ะ?”
หวางองไทเฮาเพียงแค่ปลอบเด็กน้อยประโยคเดียว คิดไม่ถึงว่าเมื่อเด็กน้อยได้ยินก็มีความสุขขึ้นมา อ้าปากเล็กๆยิ้มออกมา เริ่มที่จะขยับแข้งขยับขา เหมือนว่าดีใจเป็นอย่างมาก รู้จักคนแล้ว!
ทั้งหวางฮองไทเฮาและฮั๋วไท่เฟยล้วนตะลึง หวางฮองไทเฮารู้สึกว่าน่าประหลาดมาก เด้กตัวเล็กแค่นี้เอง
“เด็กคนนี้?” หวางฮองไทเฮาพูด: “ฮั๋วไท่เฟย เจ้าดูนี่สิ?”
ฮั๋วไท่เฟยเข้าไปดู เด็กคนนั้นก็ไม่ร่าเริงแล้ว
หวางฮองไทเฮาพูดว่า: “นี่คือท่านย่าไท่เฟย”
“อาอา......” นี่จึงจะมีความสุขขึ้นมา
หวางฮองไทเฮาไม่อยากจะเชื่อ : “ฝ่าบาท พระองค์ลองอุ้มดูสิเพคะ”
หวางฮองไทเฮายื่นเด็กที่อยู่ในอ้อมกอดให้ฮ่องเต้ชิงหยู่ ฮ่องเต้ชิงหยู่รับเด็กมาอุ้มอย่างระมัดระวัง รู้สึกกังวลเล็กน้อย: “นี่......”
เด็กน้อยยังเป็นเหมือนเดิม หวางฮองไทเฮาพูดว่า: “เขาคือเสด็จลุงใหญ่ของเจ้า”
“อาอา......” แล้วจึงหัวเราะขึ้นมา
“อ๋องตวน” หวางฮองไทเฮาเรียกอ๋องตวนเข้ามา อ๋องตวนเองก็เข้าไปอุ้มด้วย ถึงแม้จะอุ้มไม่เป็น อีกทั้งยังรู้สึกอิจฉาและเกลียดชัง แต่ก็ยังต้องอุ้มอย่างระมัดระวัง
แต่ก็ยังไม่หัวเราะอยู่ดี เอาแต่จ้องมองอ๋องตวน
ฮั๋วไท่เฟยเดินเข้าไป: “แปลกจริงๆ!”
หวางฮองไทเฮาเดินเข้าไป: “นี่คือเสด็จลุงรอง!”
“อาอา......” นี่ก็ยิ้มอีกแล้ว พอหัวเราะก็หัวเราะจนทำให้อ๋องตวนเกือบจะโยนเด็กทิ้ง ดีที่หยุนโล๋ชวนหูตาว่องไว คว้าเด็กมาอุ้มไว้ได้ แล้วจึงหันมองอ๋องตวนอย่างไม่สบอารมณ์นัก
เด็กน้อยจ้องมองหยุนโล๋ชวน แล้วไม่ขยับ
หวางฮองไทเฮาคิดว่าเป็นเพราะตกใจ จึงพูดอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก : “ดุเจ้าสิ หลานชายหัวเราะให้เจ้า เจ้ากลัวอะไรกัน?”
“หม่อมฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับเขาดีพ่ะย่ะค่ะ” อ๋องตวนทำหน้าไร้เดียงสา หยุนโล๋ชวนทนรอไม่ไหวแล้ว อยากที่จะเข้าไปหาหวางฮองไทเฮา
“เสด็จแม่ รู้จักหม่อมฉันด้วยเพคะ”
“นี่คือเสด็จป้ารองของเจ้า”
เมื่อหวางฮองไทเฮาพูด เด็กน้องก็หัวเราะเหอะๆ แล้วจึงยื่นมืออกไปคว้าพู่ที่อยู่บนเสื้อของหยุนโล๋ชวน แล้วจึงเริ่มเล่น
หวางฮองไทเฮาอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก เมื่อหันกลับไปก็เห็นฮองเฮาเสินหยุนชูที่ยืนใจลอยอยู่ตั้งแต่ต้น ไม่เดินเข้ามา
“ฮองเฮา เจ้าก็เข้ามาสิ”
“เพคะ” ฮองเฮาเดินไปที่ด้านหน้าของหยุนโล๋ชวน แล้วยื่นมืออกไปเพื่อที่จะอุ้ม แต่หยุนโล๋ชวนทนไม่ได้ จึงอุ้มเด็กเข้าไปแอบอยู่ด้านหลังฮั๋วไท่เฟย
“เสด็จแม่ วันนี้ท่านอ๋องตรัสว่าให้ข้าอุ้มให้มากๆ เพื่อยืมเอาความโชดดี ข้าเองจะได้เกิดหลายๆคนเหมือนกัน” หยุนโล๋ชวนพูดเช่นนั้น ทำให้ฮั๋วไท่เฟยดีใจเป็นอย่างมาก
“เช่นนั้นเจ้าก็อุ้มให้มากๆ” เมื่อฮั๋วไท่เฟยพูดเช่นนั้น หวางฮองไทเฮาจึงไม่อยากพูดอะไรอีก แล้วจึงหันไปมองกงชิงวี่
กงชิงวี่จึงต้องส่งเด็กคนที่อุ้มอยู่ในมือให้เสินหยุนชู
เสินหยุนชูรับเด็กมาอุ้มอย่างระมัดระวัง ใครจะไปรู้ว่าเมื่อถึงมือเสินหยุนชูก็ร้องขึ้นมา บอกว่าจะออกไป
หวางฮองไทเฮาถอดสีหน้าทันที แล้วจึงรู้สึกโมโหขึ้นมา
เสินหยุนชูตกใจ อุ้มเด็กนั่งเขย่าอยู่บนพื้น
ทุกคนล้วนมองนาง อันหลิงหยุนเองก็รู้สึกอับอายเล็กน้อย
“หยุดร้องได้แล้ว!” อันหลิงหยุนเดินเข้าไปดูลูกชาย ลูกชายดึงเสื้อของนางอยากจะออกไป
หวางฮองไทเฮาร้อนใจ จึงส่งคนที่อุ้มอยู่ในมือให้กงชิงวี่แล้วจึงรีบเดินเข้าไปดูหลาน: “นางคือเสด็จป้าใหญ่ของเจ้า เจ้าอย่าร้องไห้เลย!”
“อาอา......” เหมื่อเห็นหวางฮองไทเฮา เด้กน้อยก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น ทำเหมือนกับถูกหยิกอย่างไรอย่างนั้น จ้องมองหวางฮองไทเฮาแล้วร้อง อักทั้งยังยื่นมือออกไปให้อุ้ม เมื่อหวางฮองไทเฮาเห็นท่าไม่ดี จึงรีบอุ้มมา
เมื่อมาถึงอ้อมกอดของหวางฮองไทเฮา ก็กอดอยู่ในอ้อมมอกของหวางฮองไทเฮา