บทที่ 457 ถูกทิ้งไว้คนเดียว

บทที่ 457 ถูกทิ้งไว้คนเดียว

อันหลิงหยุนฟังอยู่สักพัก เครื่องตรวจฟังเสียง ก็เริ่มเคลื่อนไหวที่หน้าอกของหวางหวยอัน การหายใจของเขาเริ่มแปรปรวน เขามองไปที่กงชิงวี่ กงชิงวี่กำลังดื่มชาอย่างตั้งอกตั้งใจ เขากัดฟันถาม: "พวกเจ้าสองสามีภรรยากำลังทำบ้าอะไรกันแน่?"

อันหลิงหยุน มองไปที่ใบหน้าแดงก่ำของหวางหวยอัน ไม่รู้ว่าทำไม ใบหน้าของเขาถึงแดงได้ขนาดนั้น ราวกับเมฆที่กำลังลุกไหม้ก็ไม่ปาน

เมื่อนำหูฟังออก อันหลิงหยุนก็ลุกขึ้น เดินไปหยิบปากกาและหมึก มาเขียนใบสั่งยา ขณะเขียนใบสั่งยาก็พูดไปด้วยว่า "ข้าดูแล้วอาการนิ่วในไตรักษาได้ไม่ยาก มาตรฐานการประกอบโรคศิลป์สาขาการแพทย์แผนจีน [TCM] ได้แบ่งประเภทของนิ่วส่วนใหญ่ ออกเป็นสามประเภท ได้แก่ กลุ่มอาการร้อนชื้นลงสู่ส่วนล่าง กลุ่มอาการเลือดคั่งจากชี่ติดค้าง และกลุ่มอาการที่เกิดจากหยางชี่ของม้ามและไตบกพร่อง ต้องยึดตามประเภทอาการที่แตกต่างกันนี้ เพื่อให้ยาได้ตรงโรค

แต่วิธีการนี้ของข้า ไม่จำเป็นต้องทำอะไรให้ยุ่งยาก แค่หลีกเลี่ยงอาการโรคหัวใจของท่านก็เพียงพอแล้ว

นี่เป็นใบสั่งยาแบบดั้งเดิม ที่บรรพบุรุษของเราตกทอดกันมา หมอจวนเองก็ยังไม่รู้

ฝูหลิง เจ๋อเซี่ย จูหลิง อบเชย ไป๋จู๋ รวมเข้าด้วยกัน ตามในใบสั่งยาที่ข้ากำหนด ต้มในน้ำร้อนดื่ม จากนั้นสามหรือสองวันข้าจะทำยาเม็ดให้ ท่านก็ไม่จำเป็นต้องดื่มของขมๆเช่นนั้นต่อไปแล้ว หนึ่งวันสามเวลา สามวัน ... ท่านก็จะไม่ต้องทนทรมานขนาดนั้นอีกแล้ว "

อันหลิงหยุน มอบใบสั่งยาให้แก่หวางหวยอัน หวางหวยอันรับมาดูอยู่นานสองนาน จึงเอ่ยปากถามในที่สุด: "ของพวกนี้จะได้ผลจริงๆหรือ?"

“ข้าไม่รู้ว่า หมอจวนในจวนของท่าน มีที่มาที่ไปอย่างไร หรือไม่เขาก็ไม่ได้คิดจะรักษาท่านให้หายแต่แรกแล้ว

ถ้าเขาตรวจพบว่าท่านเป็นนิ่ว แต่ไม่อาจรักษาได้ เช่นนั้น เขาก็เป็นคนที่พิเศษที่หาได้ยากมากหากมีเวลา ข้าต้องไปพบเขาสักหน่อยแล้ว "

อันหลิงหยุนพูดจบหยัดกายยืนขึ้น: "ท่านอ๋อง ข้าจะกลับไปก่อนแล้ว อีกครู่ท่านช่วยออกไปส่งท่านกั๋วจิ้วน้อยก่อนนะเพคะ พวกเราไปเยี่ยมองค์หญิงใหญ่กัน

กั๋วจิ้วน้อยหลังจากกลับไป ให้ยึดตามที่ข้ากำหนดกินตามนั้น ก็จะไม่เป็นไรแล้ว

สามวันให้หลังให้มาที่จวนแม่ทัพ ข้าจะให้ยารักษาโรคหัวใจกับท่าน แม้ว่าข้าจะรักษาท่านไม่ได้ แต่ข้าก็สามารถช่วยให้ท่านไม่รู้สึกอึดอัด หรือมีอาการเจ็บที่หัวใจ! "

หลังจากพูดจบ อันหลิงหยุนก็จากไป หวางหวยอันมองดูด้วยใบหน้าอึ้งตะลึง มองดูจนความรู้สึกหวาดกลัวค่อยๆ ผุดซึมขึ้นมาเป็นระลอกๆ นี่นางเป็นผู้หญิงอะไรกันนี่?

กงชิงวี่หยัดกายลุกขึ้น: "ไปกันเถอะ ข้าจะไปส่งเจ้ากลับ"

กงชิงวี่ก็ไม่รู้ว่าทำไม พอมองหวางหวยอันถึงได้รู้สึกรังเกียจนัก

ส่งหวางหวยอันถึงหน้าประตู กงชิงวี่เหลือบมองใบสั่งยาในมือของเขา: "อย่างไรเสีย หยุนหยุนก็สงสัยว่า หมอจวนของเจ้ามีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง เจ้าควรระแวดระวังตั้งสติไว้จะดีกว่า เจ้ามีโรคภัย เหตุใดจึงไม่บอกข้า ตอนนี้หยุนหยุนเป็นหมอเทพ เจ้ายังกลัวว่านางจะทำร้ายเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

หวางหวยอันมองไปที่ใบสั่งยา จากนั้นมองที่จวนแม่ทัพ จึงค่อยพูดขึ้นว่า:

“ข้ามาที่นี่เพื่อเกลี้ยกล่อมให้เจ้ากลับไป นี่เป็นรับสั่งของฝ่าบาท ไม่คาดคิดว่าไม่อาจเกลี้ยกล่อมให้เจ้ากลับไปไม่พอ ยังถึงกับทำให้พวกเจ้าได้เห็น อาการป่วยของข้าเสียอีก”

"อย่างไรเสียเจ้าก็ป่วยจริงๆ ก็ควรจะรักษาให้หาย ตายไปใครจะสนใจเจ้าไม่ทราบ?"

กงชิงวี่พูดจบ ก็หันกายเดินกลับไปที่จวนแม่ทัพ หวางหวยอัน มองตามแผ่นหลังกงชิงวี่ไปด้วยความงุนงง ทำไมจอมหัวร้อน ถึงได้พูดจาเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้กัน?

หวางหวยอันหมุนกายกลับจวนกั๋วจิ้วไป

อันหลิงหยุนทำความสะอาด ตั้งใจจะพาเด็กทั้งห้าคนไปต้าจงเจิ้งย่วน แม่ทัพอันอาลัยอาวรณ์ไม่เลิก ตามอันหลิงหยุนออกไป ระหว่างกำชับก็ยังอดบ่นไม่ได้

“ เด็กตัวเล็ก ๆ แค่นี้ พาไปไหนมาไหนมันไม่เหมาะนะลูก?”

อันหลิงหยุนรู้สึกขบขัน: "วันนี้ไปเยี่ยมองค์หญิงใหญ่แล้ว ก็ไม่ไปหาใครอีก ถ้าพ่อไม่วางใจก็ไปกับพวกเราดูก็ได้”

เดิมทีแม่ทัพอันไม่อยากไป แต่เมื่อเขาคิดว่า ต้องแยกห่างกับหลานชายทั้งหลาย เขาก็ต้องยอมละทิ้งความคิดเดิม ออกไปกับอันหลิงหยุน

องค์หญิงใหญ่ ไม่ได้พบหน้าอันหลิงหยุนมาสี่เดือนแล้ว ยาก็เสวยไปพอสมควรแล้ว เรื่องจวนอ๋องเจ็ด ก็ค่อยๆลืมเลือนหายไปตามกาลเวลาเช่นกัน

ในตอนที่รู้ว่าประชวร องค์หญิงใหญ่ตกพระทัยเล็กน้อย แต่ต่อมาก็เข้าพระทัยได้ ในส่วนของโรคซึมเศร้า นางไม่รู้เรื่องนี้ จึงถือว่ามันเป็นความเจ็บป่วยธรรมดาอย่างหนึ่ง และรับการตรวจรักษาโดยไม่มีความกดดันทางจิตใจใด ๆ

อันหลิงหยุนได้พบองค์หญิงใหญ่ กำลังทอดพระเนตรใบไม้ที่ร่วงหล่นอยู่ภายในอุทยาน ในต้าจงเจิ้งย่วนมีต้นไม้อายุร้อยปีอยู่แปดต้น รูปร่างดูแปลกตาพิกล พวกมันไม่ใช่ต้นไม้ใหญ่ที่เติบโตสูงชะลูดตรงขึ้นไปบนท้องฟ้า แต่เป็นต้นไม้แผ่กิ่งก้านที่หากโยนเชือกขึ้นไป ก็สามารถใช้แขวนคอตายได้ประเภทนั้น

อันหลิงหยุนจะมองดูมันทุกครั้งที่เข้ามา ตอนแรกก็รู้สึกแปลกๆ ที่ต้นไม้ใหญ่ประเภทนี้สามารถมาเติบโตในสวนที่สง่างามเช่นนี้ได้ เป็นอะไรที่ชวนประหลาดใจอย่างมาก

องค์หญิงใหญ่กำลังทอดพระเนตรใบไม้บนต้นไม้เหล่านี้

เมื่ออันหลิงหยุนเดินเข้าประตูมา องค์หญิงใหญ่ จึงทอดพระเนตรไปยังทิศทางนั้น พระขนงขมวดน้อยๆ ยามแลเห็นอันหลิงหยุนสองสามีภรรยา แต่ละคนอุ้มเด็กมาคนหนึ่ง ตามมาด้วยหยุนจิ่น และสาวรับใช้สองคนเดินอยู่ข้างหลัง แม่ทัพอันและอาหยู่ก็ตามมาด้วย คนเป็นโขยงยกกันมาเช่นนี้ องค์หญิงใหญ่ขมวดพระขนงแน่น