บทที่ 475 โดนหลอกเข้าวัง

บทที่ 475 โดนหลอกเข้าวัง

“ข้ามีธุระ พระชายาอ๋องเสียนเชิญด้านในพ่ะย่ะค่ะ”กล่าวจบเสินหยุนเจ๋ก็เดินจากไป ทั้งร่างเขาสวมใส่อาภรณ์สีดำ แขนเสื้อกว้างพลิ้วไหวไปกับร่างกายที่ผ่ายผอมของเขา ราวกับว่าสายลมก็สามารถที่จะพัดพาเขาไปได้

อันหลิงหยุนอยากที่จะไปดู จึงได้เดินตามเข้าไป

เสินหยุนเจ๋เดินไปยังด้านหลังเมืองหลวงแล้วค่อนข้างไกล ทว่ายิ่งเดินก็ยิ่งไกลออกไป อันหลิงหยุนถามอาหยู่ “อาหยู่ เขาจักไปที่ใด？”

อาหยู่ส่ายศีรษะ “ไม่ทราบขอรับ”

เว่ยหลิงชวนกลับกล่าวว่า “มองจากทิศทางที่เขาไป น่าจะเป็นหลุมฝังศพที่อยู่นอกเมือง！”

“หลุมฝังศพ？”อันหลิงหยุนหมุนกายไปมองเว่ยหลิงชวน

เว่ยหลิงชวนจึงได้ขยายความ “คนในจวนอ๋องเจ็ดได้ประกอบพิธีฝังศพแล้ว ฮ่องเต้จึงได้ส่งคนไปหาสถานที่ฝังให้พวกเขา แต่คนในจวนอ๋องห้าสมคบคิดก่อกบฏและทำลายชาติบ้านเมือง หลังจากตายไปจึงได้ถูกโยนลงไปในหลุมฝังศพ หลุมฝังศพคือที่ผู้คนไม่มาขอรับคืนจึงได้ถูกโยนลงไปที่แห่งนี้ ”

“เจ้ารู้ได้อย่างไร？”อันหลิงหยุนแปลกใจ

“ข้าน้อยไปที่นั่นเพราะเพื่อนของข้าน้อย ศพของเขาก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน ”

อันหลิงหยุนมองไปที่เว่ยหลิงชวน “พวกเขาต้องรับโทษฐานสมคบคิดก่อกบฏ เจ้าไปรับศพของเพื่อนเจ้ามา มิใช่จะถูกลงโทษหรอกหรือ？”

“...”เว่ยหลิงชวนไม่ได้ตอบ อันหลิงหยุนจึงได้หมุนกายไปหาเสินหยุนเจ๋

ครั้นถึงหลุมฝังศพ ข้างในถูกเผาจนไหม้เกรียมไปหมดและยังส่งกลิ่นเหม็นไหม้ของซากศพ

อันหลิงหยุนจำยอมยืนอยู่บนที่สูงพลางมองลงไปด้านล่าง ได้เห็นเสินหยุนเจ๋กำลังค้นหาใครบางคนที่อยู่ในในกองศพที่ไหม้เกรียม

อันหลิงหยุนเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา “จวิ้นจู่หลิงซิ่วมิใช่ดื่มสุราพิษจนสิ้นมิใช่หรือ？”

“ควรจักเป็นเช่นนั้น แต่ดูแม่ทัพน้อยเสินเช่นนี้ จักค้นหาสิ่งใดเล่า”ขณะที่เว่ยหลิงชวนกำลังกล่าว เสินหยุนเจ๋ได้อุ้มร่างหนึ่งคล้ายบุรุษผอมบางและอ่อนแอขึ้นมาจากกองศพ ดูท่าทางอายุน้อย

เสินหยุนเจ๋อุ้มซากศพเดินขึ้นมาอย่างยากลำบาก จึงได้แบกขึ้นหลังเสียเลย หลังจากลากขึ้นไปด้านบนจนสุดแล้วเหนื่อยล้าจึงได้ล้มลงทั้งยังกลิ้งลงมาอีก เว่ยหลิงชวนวิ่งไปด้านล่างในทันที ไม่มีประโยชน์แล้วหากจะทำตัวเป็นปัญญาชน เว่ยหลิงชวนก็ทั้งกลิ้งทั้งคลานกว่าจะลงมาด้านล่างได้

อันหลิงหยุนมองไปอย่างหดหู่ กำชับให้อาหยู่ลงไปช่วยเช่นกัน สุดท้ายก็เป็นอาหยู่ ที่ดึงเว่ยหลิงชวนและเสินหยุนเจ๋ขึ้นมาโยนไว้ด้านบน ขณะที่อาหยู่ขึ้นมาก็ได้นำผู้ที่ตายขึ้นมาด้วย

สองวันมานี้เสินหยุนเจ๋ได้รับความเจ็บปวดอย่างรุนแรง จึงนอนลงหอบหายใจอย่างหนัก เขาเหนื่อยจนแทบไร้เรี่ยวแรง

อันหลิงหยุนถาม “เจ้ามาค้นหาผู้ตายที่นี่ เพื่ออันใด？”

เสินหยุนเจ๋มิได้ตอบนางกลับ หลังจากลุกขึ้นก็ได้นำคนแบกขึ้นหลัง ลากไปยังสถานที่หนึ่ง

ไม่ไกลจากนอกเมืองมีหลุมฝังศพนิรนามอยู่ที่หนึ่ง เสินหยุนเจ๋นำศพไปที่นั่น ขุดหลุมฝังศพและเปิดโลงศพ จากนั้นนำศพใส่เข้าไปข้างใน ขณะนั้นอันหลิงหยุนเห็นศพหญิงสาวที่งดงามนอนอยู่ข้างใน

พลันนึกถึงหลิงซิ่วจวิ้นจู่ขึ้นมา ทันใดนั้นอันหลิงหยุนก็กระจ่างแจ้ง แม้นางจะมิอาจเข้าใจเรื่องราวเป็นไปมาอย่างไร

“อาหยู่ เจ้าไปช่วยเขา”ขณะที่เสินหยุนเจ๋กำลังกลมหลุมศพ อันหลิงหยุนเห็นว่าเขายังไม่มีแม้แต่แรงกำดินในมือ จึงได้เรียกอาหยู่เข้าไปช่วย

หลุมฝังศพเต็มหมดแล้ว เสินหยุนเจ๋จึงฟุบอยู่ที่ภูเขาตรงหลุมฝังศพอย่างเหนื่อยล้า

อาหยู่ก็ได้แบกเสินหยุนเจ๋ขึ้นหลังกลับไป ขณะที่จากไปอันหลิงหยุนได้เหลือบมองกลับไป ภายในหลุมฝังศพที่โดดเดี่ยวนั้นมีแต่ป่าหญ้า แม้แต่ป้ายชื่อผู้ตายก็ไม่มี หากว่าเสินหยุนเจ๋จำไม่ได้ ก็ไม่รู้ว่าผู้ใดยังจะสามารถจดจำสถานที่แห่งนี้ได้อีก

เพื่อความมักใหญ่ใฝ่สูงส่วนตนของกงชิงซวนแล้ว ได้ทำลายผู้คนไปอย่างมากนัก ไม่รู้ว่าเขาเกิดความรู้สึกเช่นไร？

อันหลิงหยุนได้พาเสินหยุนเจ๋กลับมาที่จวนแม่ทัพ และให้อาหยู่ไปแจ้งให้จวนเฉินเสี้ยงทราบ บอกเพียงว่าแม่ทัพอันให้เสินหยุนเจ๋อยู่ที่นี่

อันหลิงหยุนมองไปที่เสินหยุนเจ๋ครู่หนึ่ง พบว่าคนไม่เป็นอันใด เพียงแค่จำเป็นต้องพักฟื้นอยู่ช่วงหนึ่ง

หลังจากจัดหาที่ทางให้เสินหยุนเจ๋ อันหลิงหยุนก็ได้กลับออกไปดูเด็กๆ ยามค่ำกงชิงวี่จึงได้กลับมา