ตอนที่ 478
บทที่ 478 ความฝันเพื่อช่วยชีวิตผู้คน
October 21, 2026
บทที่ 478 ความฝันเพื่อช่วยชีวิตผู้คน
มือของกงชิงวี่นิ่งไปครู่หนึ่ง มองไปที่ฮ่องเต้ชิงหยู่ราวกับมองสัตว์ประหลาดก็ไม่ปาน ลุกขึ้นจากเก้าอี้มังกรตามเขาและเดินถอยหลังจากไปยังอีกด้าน
“กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ ในจวนยังมีเรื่องต้องจัดการ กระหม่อมทูลลา”
กงชิงวี่หมุนกายเดินจากไป ฮ่องเต้ชิงหยู่จึงตรัสว่า “ให้เวลาเจ้าสามปี หากไม่นำร้านค้ามอบให้ท้องพระคลัง ข้าก็จะสละราชบัลลังก์ให้แก่เจ้า”
กงชิงวี่หยุดลง หมุนกายมองไปยังฮ่องเต้ชิงหยู่ เวลานี้ฮ่องเต้ชิงหยู่ยกชาขึ้นมาเปิดออกมองทีหนึ่ง ตรัสอย่างจนปัญญา “เอาเถิด ชาถ้วยนี้มอบให้เจ้าดื่มแล้ว ข้าจักดื่มเพียงเท่านี้ส่วนเจ้าดื่มที่เหลือเสีย”
“...”กงชิงวี่ท่าทีไม่แยแส “ร้านค้ามิใช่ของกระหม่อม หากฮ่องเต้อยากได้เกรงว่าจะมิใช่เรื่องง่าย ส่วนราชบังลังก์ เซียวกุ้ยเฟยก็สามารถที่จะให้กำเนิดองค์รัชทายาทให้แก่ฮ่องเต้ได้”
“หมอหลวงฮู๋ตรวจแล้ว บอกข้าว่าเป็นองค์หญิง”
“...”
ฮ่องเต้ชิงหยู่ยิ้มอย่างเฉยเมย แววตาราบเรียบ ส่วนกงชิงวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกอิจฉาแทบตาย เขานั้นมีแต่บุตรชายเป็นฝูง แต่น่าเสียดายที่เขาไม่มีบุตรสาว
มิต้องกล่าวอันใดมาก กงชิงวี่ทูลลาอีกครั้ง “หม่อมฉันทูลลา”
กงชิงวี่หมุนกายเดินออกไป คนออกไปแล้วฮ่องเต้ชิงหยู่จึงได้ถอนหายใจอย่างหนัก
ถือว่าได้บรรลุเป้าหมายแล้ว ！
อันหลิงหยุนมาถึงด้านนอกวังเฟิ่งหยี คนในวังได้รับรายงานให้อันหลิงหยุนเข้าไปยังด้านใน
พบเสินหยุนชูอันหลิงหยุนทำการคารวะ อย่างไรเสินหยุนชูก็เป็นฮองเฮา สิ่งใดที่ควรทำจักต้องทำ
เสินหยุนชูกำลังนอนหงาย ร่างกายผอมแห้ง อันหลิงหยุนเพียงมองไปก็ต้องตกใจไปครึ่งวัน ไม่เจอเพียงไม่กี่วันเหตุใดเสินหยุนชูกลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้
อันหลิงหยุนนั่งลง “หม่อมฉันเสียมรรยาทแล้ว！”
อันหลิงหยุนนำมือไปวางไว้ที่ข้อมือของเสินหยุนชู เสินหยุนชูค่อยๆเงยหน้ามองไปที่อันหลิงหยุน มือของนางต้องการที่จะเก็บกลับไป ทว่านางกลับไม่มีแรงแม้แต่น้อย กระทั่งแรงจะพูดยังไม่มี
หลังจากเริ่มตรวจ อันหลิงหยุนได้ตรวจสอบร่างกายของเสินหยุนชู คืออาการถูกพิษ นอกจากนี้สารพิษยังได้เริ่มแพร่กระจาย และกำลังเร่งให้เกิดปฏิกิริยากับร่างกายของเสินหยุนชู ทำให้ร่างกายค่อยๆแก่ชราลง
อันหลิงหยุนลุกขึ้นออกคำสั่ง “จากที่นี่ไปยังทิศทางของตำหนักจรุงจิตไปตามหาอ๋องเสียน หากพบเขาฝากบอกเขาว่าให้เขาสั่งคนออกจากวังไปที่จวนแม่ทัพนำกระเป๋ายามา หากไม่พบเขาก็ให้ไปรอที่ด้านนอกของตำหนักจรุงจิต นำคำของข้าไปบอกท่านอ๋องเสียน ไปตอนนี้เสีย
อีกอย่างเชิญฮ่องเต้มาที่นี่ด้วยเถิด กล่าวว่าฮองเฮาพระอาการทรงไม่ดี ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
คนในวังไม่กล้าที่จะรีรอ ไหนเลยจะพบโดยบังเอิญ ชัดเจนว่าต้องวิ่งไปหากันแล้ว ระหว่างทางก็ได้วิ่งกันอย่างรวดเร็ว เหงื่อไหลออกทั้งตัว
กงชิงวี่เดินมาได้ครึ่งทางก็ได้เห็นคนในวังที่วิ่งมาหยุดลงตรงหน้าอย่างลนลาน
คนในวังเพียงพบกงชิงวี่ ไม่กล่าวอันใดก็คุกเข่าไปที่พื้น ร้องห่มร้องไห้ถ่ายทอดคำที่อันหลิงหยุนกล่าวแก่กงชิงวี่
กงชิงวี่ก็ไม่แปลกใจที่คนในวังร่ำไห้อย่างเสียอกเสียใจเช่นนี้ หากฮองเฮาสิ้นพระชนม์ไปแล้ว คนของวังเฟิ่งหยีก็จักต้องถูกฝังไปพร้อมกับคนตาย
กงชิงวี่กล่าว “ไปเชิญฮ่องเต้”
“พ่ะย่ะค่ะ”
คนในวังร่ำไห้พลางไปที่ตำหนักจรุงจิต กงชิงวี่ก็ไปที่ประตูวังเช่นกัน ส่งคนกลับไปนำกระเป๋ายามา
เมื่อกงชิงวี่ไปถึงฮ่องเต้ชิงหยู่ก็ได้นั่งอยู่ข้างเสินหยุนชูเป็นที่เรียบร้อย กุมมือของนางพลางพูดคุยกันไป
ฮ่องเต้ชิงหยู่นึกไปถึงหลายปีที่แล้วเมื่อสมัยยังทรงพระเยาว์ ส่วนอันหลิงหยุนก็กำลังคอยกระเป๋ายา
“ท่านอ๋อง”กงชิงวี่นำกระเป๋ายามาให้อันหลิงหยุน อันหลิงหยุนก็รับไว้ทันที หมุนกายเปิดกระเป๋ายานำยาออกมา ทำการเจาะเลือดก่อน
อันหลิงหยุนรู้สึกว่า พิษชนิดนี้ไม่มีทางรักษาให้หายได้！
วิธีที่ง่ายก็คือทำการทดสอบ อันหลิงหยุนนำเลือดของนางหยดลงไปในเลือดของเสินหยุนชู เลือดก็แข็งตัวอย่างสมบูรณ์
อันหลิงหยุนสูดลมหายใจ หมุนกายมองไปที่เสินหยุนชูที่อยู่บนเตียง