บทที่ 52 สามีเฝ้าดูอย่างใกล้ชิด

บทที่ 52 สามีเฝ้าดูอย่างใกล้ชิด

“พ่อบ้าน ทำไมพระชายายังไม่ตื่นขอรับ?” อาหยู่ไม่เป็นไรมากแล้ว หลับไปหนึ่งตื่น กินยาแล้วไข้ก็ลดแล้ว ตื่นขึ้นมาก็เห็นอันหลิงหยุนฟุบหลับพักผ่อนอยู่บนโต๊ะ อากาศเย็น ในห้องยานี้มีเตาผิงไม่กี่ตัว และแต่ละตัวก็วางล้อมอยู่รอบตัวเขา อาหยู่มองอันหลิงหยุนนอนอยู่อย่างนั้น ในใจรู้สึกแปลกเล็กน้อย

แม้ว่าเขาจะจำอะไรไม่ได้ แต่พระชายาเป็นผู้ช่วยชีวิตเขา

ถางเหอที่นั่งข้างๆ รู้สึกแปลกเช่นกัน อันหลิงหยุนในอดีตทำไมนอนในที่แบบนี้ได้ อย่าบอกอีกนะว่าเพื่อดูแลอาหยู่ที่บาดเจ็บ

ตอนแรกถางเหอคิด อาหยู่บาดเจ็บเพราะอันหลิงหยุน แต่ถามอาหยู่แล้วถึงรู้ อันหลิงหยุนกลับเป็นคนที่มีบุญคุณ

ไม่เพียงรับมีดแทนท่านอ๋องท่านนั้น ยังช่วยชีวิตอาหยู่ด้วย

“ใกล้แล้วกระมัง นี่ก็นอนทั้งวันแล้ว”

พ่อบ้านให้คนนำปี่เซียะมาให้อันหลิงหยุน แต่นางก็ยังไม่ตื่นขึ้นหลังจากนอนหลับไป เลยไม่กล้ารบกวน

อาหยู่ลุกขึ้นจากเตียงอย่างกระวนกระวาย เดินไปที่ข้างกายอันหลิงหยุนมองนาง: “พระชายา”

ที่จริงอันหลิงหยุนตื่นแล้ว ตื่นตั้งแต่พวกเขาเริ่มสนทนาแล้ว แต่รู้สึกเกรงใจที่จะตื่นขึ้นมาเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเป็นช่วงเวลาที่คนอื่นกำลังพูดถึงตน เจ้าตื่นขึ้นมาทันที ก็ดูไม่ดีนัก

อาหยู่เรียกนาง อันหลิงหยุนเลยแกล้งทำเป็นว่าถูกปลุกให้ตื่น บิดเอวขี้เกียจ ลืมตามองคนที่อยู่ตรงหน้า

อาหยู่แสดงความดีใจ: “พระชายา ท่านตื่นแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“อาหยู่ เจ้าดีขึ้นแล้วหรือ?” อันหลิงหยุดลุกขึ้นจับที่ข้อมืออาหยู่ ตรวจให้เข้าอีกครั้ง กินยาเม็ดจากเลือดนางแล้ว หายเร็วยิ่งขึ้น ชีพจรแข็งแรง แสดงว่าไม่เป็นไรแล้ว

“พึ่งพระคุณของพระชายา ไม่เป็นไรแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

อาหยู่รีบพูด อันหลิงหยุนพยักหน้า: “เจ้าไปนั่งก่อน ข้าขอดูบาดแผลของเจ้า ยังต้องเปลี่ยนยาหรือไม่”

“พระชายา เมื่อครู่หมอจวนในจวนดูให้แล้ว ดีขึ้นเร็วมาก ยังบอกอีกว่ายารักษาแผลทองคำของพระชายานั้นเป็นยาวิเศษพ่ะย่ะค่ะ”

อาหยู่ใบหน้าเขินอาย ใบหูแดง

อันหลิงหยุนก็ไม่รู้เขาเป็นอะไร ไม่ได้พูดอะไรมาก ในเมื่อดีขึ้นมากแล้ว หมอจวนก็ช่วยจัดการแล้ว งั้นก็ไม่มีธุระอะไรของนางอีก จับๆ ถุงผ้าบนร่างกาย งูยังอยู่

“พ่อบ้าน ข้าจะกลับจวนแม่ทัพ ท่านใช้รถม้าในจวนส่งข้ากลับไป” อันหลิงหยุดไปที่ทางเข้าประตูแล้ว อาหยู่มีบางอย่างต้องการพูดแต่ไม่ทัน พ่อบ้านตอบรับแล้วเดินตามไป

“คุณชายถัง ท่านไปดูหน่อย”

อาหยู่ขอร้องถางเหอ ถางเหอจึงออกจากบ้านไป อันหลิงหยุนขึ้นรถม้าแล้ว

ส่งอันหลิงหยุนจากไปด้วยสายตา ถางเหอและพ่อบ้าน เหลือบมองซึ่งกันและกัน ใช่ที่ว่าคนเปลี่ยนได้ แต่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นอันหลิงหยุนในวันนี้ พวกเขายังคงรู้สึกเหลือเชื่อ หวังว่าจะไม่ใช่มารยาในการโกหก

ถางเหอกลับไปในจวน ถามพ่อบ้าน: “ท่านอ๋องตื่นแล้วหรือ?”

“ไม่ได้พักผ่อนเลย” พ่อบ้านก็ไม่เข้าใจ ทั้งๆ ที่อยากออกมา แต่ไม่ออกมา ยืนมองดูอะไรอยู่ห้อง

ถางเหอมีธุระ ไปที่ลานโอวหลาน

“ท่านอ๋อง”

ถางเหอขอเข้าเฝ้าจากข้างนอก กงชิงวี่ถามขึ้น: “มีเรื่องอะไร?”

“เรื่องที่ฮ่องเต้ต้องการแต่งตั้งนางสนม ให้ท่านอ๋องดำเนินการ คำสั่งออกมาแล้ว ท่านอ๋องไม่อยู่ในจวน กระหม่อมได้รับความประสงค์แทนท่านอ๋องแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เรื่องดีไม่มาหาข้า แค่กับเรื่องพันธุ์นี้นึกว่าได้ต้องมาหาข้า ฮ่องเต้ทรงรักและเป็นห่วงข้ามากขึ้นจริงๆ ”

ถางเหอเงียบ มองดูในลานบ้าน กลัวว่าฮ่องเต้จะได้ยินเข้า

“แต่ก็เอาเถอะ ช่วงนี้ข้าว่างมาก ก็ไปเตรียมการ จะได้ไม่มีใครไม่ไม่ชอบขี้หน้าข้า”

“……” ถางเหอไม่กล้าพูดมาก ฟังเหมือนจะไปชำระแค้นฮ่องเต้ยังไงอย่างงั้น

“นางล่ะ?” กงชิงวี่จับแหวนมังกรหินบนนิ้วหัวแม่มือเล่น ถามขึ้นโดยไม่ใส่ใจนัก

ถางเหอประหลาดใจ: “ท่าอ๋องหมายถึง?”