ตอนที่ 523
บทที่ 523 เจ้าห้าเจ้าแสนงอน
October 21, 2026
บทที่ 523 เจ้าห้าเจ้าแสนงอน
อันหลินหยุนออกมาจากวัง อาหยู่ก็อยู่หน้าประตูวังรออยู่แล้ว พอขึ้นรถม้าอันหลินหยุนก็เห็นกงชิงวี่อุ้มลูกชายตัวน้อยเอาไว้ในอ้อมแขนบนรถม้า
“ท่านอ๋องเหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่？”
“ข้าคิดไม่ออก เขาไม่ยอมกินยอมดื่ม ข้าควรจะทำอย่างไร？”พอหันไปมองลูกชายกงชิงวี่ก็หงุดหงิด พอคิดจะโยนทิ้งก็ทำใจไม่ได้
อันหลินหยุนเดินไปข้างกายกงชิงวี่แล้วอุ้มลูกน้อยมาไว้ในอ้อมแขน พอนั่งลงลูกน้อยก็ลืมตาขึ้น เมื่อมองเห็นอันหลินหยุนเจ้าห้าก็รู้สึกน้อยใจ ขมวดคิ้ว จากนั้นก็ไม่ได้มีการตอบสนองใดๆอีกเลย
อันหลินหยุนก้มหน้าลงไปจูบใบหน้าองลูกชายตัวน้อย ：“คิดถึงจูบของแม่แล้วสินะ？”
เจ้าห้ามองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หลับตาลง
กงชิงวี่ดึงอันหลินหยุนเข้ามาโอบเอาไว้ อันหลินหยุนพยายามดิ้นรนอยู่หลายครั้ง ก็ดิ้นไม่หลุดจึงได้เพียงแต่เอนเข้าไปหากงชิงวี่
เมื่อคืนไม่ได้พักผ่อน เพียงครู่เดียวอันหลินหยุนอุ้มลูกชายแล้วหลับไป
กงชิงวี่รู้สึกปวดใจ ยิ่งเกลียดพระราชวังมากเข้าไปอีก ทุกครั้งที่มาไม่เคยมีเรื่องดีเลยสักครั้ง
รถม้ากลับมาถึงจวนอ๋องเสียน กงชิงวี่ก็อุ้มภรรยาและลูกน้อยลงจากรถม้า อันหลินหยุนนอนพักผ่อนเลยทั้งวัน พอตกเย็นถึงเพิ่งตื่นขึ้นมา
หลังจากตื่นขึ้นมาก็หยอกเล่นกับลูกชายสักพักก่อนจะถามถึงเรื่องก๊กกู๋ใหญ่
กงชิงวี่เอนมายังข้างๆ ：“เรื่องเสนาบดีกรมพระคลังไม่ใช่เรื่องเกิดขึ้นเมื่อวันสองวันแต่ได้มีการเก็บรวบรวมหลักฐานนานแล้ว คราวนี้ก๊กกู๋ใหญ่เกิดปัญหา ส่วนคนที่อยู่ภายใต้ก็ยอมให้ความร่วมมือโดยดี ไม่มีผู้ใดที่ยังยอมแบกรับมันไว้ ”
อันหลินหยุนถาม：“แล้วเงินเล่า？”
“จากการตรวจค้นในแต่ละบ้าน ก็มีเงินประมาณหลายพันหมื่นตำลึง เพียงพอที่จะเติมเงินคงคลัง”
“เยอะขนาดนั้นเชียวรึ？”
“อืม”กงชิงวี่ไม่ได้รู้สึกยินดีอะไร แม้จะมีเงินมากเพียงพอแต่ก็ไม่สามารถทำให้เขามีความสุขได้
เมื่อเห็นท่าทางหดหู่ของเขา อันหลินหยุนจึงกล่าวถาม ：“ท่านอ๋องโกรธ ที่เสนาบดีกรมพระคลังคนเดียวสามารถยักยอกเงินได้เยอะขนาดนี้อย่างนั้นหรือ？”
“ประเทศต้าเหลียงถูกคนละโมบโลภมากอย่างพวกเขาทำลาย ถ้าไม่ใช่พวกเขาก็จะไม่มีคงคลังที่ว่างเปล่าเช่นนี้”กงชิงวี่รู้สึกโกรธเกลียดอย่างมาก ไม่รู้ว่าเลี้ยงฝูงอะไรเอาไว้
อันหลินหยุนพอจะคิดออก ：“ท่านอ๋อง สิ่งนี้มีมาในทุกๆราชวงศ์ ท่านควรจะเข้าใจสิ่งดีๆบ้าง เอาแต่จริงจังแบบนี้ก็จะถูกทำให้โมโหตายเปล่าๆ”
“ข้าไม่อาจโกรธพวกเขาหรอก”กงชิงวี่กล่าวอย่างพิจารณา ：“ก๊กกู๋ใหญ่ ถึงแม้จะทำผิด แต่ความผิดนั้นก็ไม่ได้เกี่ยวกับความตาย จากสถานการณ์เขานอกจากยัดยอกเงินในเสนาบดีกรมพระคลังเรื่องนี้แล้ว ก็ไม่ได้มีความผิดอื่นใด เช่นนี้ก็ยากแก่การตัดสินใจแล้ว”
“เช่นนั้นท่านอ๋องคิดจะอภัยโทษให้แก่ก๊กกู๋ใหญ่หรือ？”
“แน่นอนว่าไม่ได้ ในเมื่อเขายัดยอกเงินบรรเทาทุกข์ไป ไม่ลงโทษให้หนักราษฎรจะไม่เชื่อมั่น”
“เช่นนั้นความหมายของท่านอ๋องคือ？”
“ปลดตำแหน่ง แล้วก็ตรวจค้นจวนดูว่าเขามีเงินจำนวนเท่าไหร่กันแน่”กงชิงวี่พูดอย่างเบาๆ อันหลินหยุนมองอยู่นานก็ไม่เห็นเขาตอบสนองสิ่งใด
“ท่านอ๋อง ท่านเป็นหลานชายคนหนึ่ง เพื่อผลงานเพียงเล็กน้อยท่านถึงกับต้องไปตรวจค้นบ้านลุงของตัวเอง เหมาะสมงั้นหรือ？”
“มีอะไรที่เหมาะสมไม่เหมาะสมด้วยเล่า ข้าทำไปตามหน้าที่ก็เท่านั้น”กงชิงวี่กล่าวให้คำมั่น
อันหลินหยุนยิ้ม：“ข้าว่าท่านอ๋องคงจะละโมบในเงินเล็กน้อยนั้น ตอนนี้คงคลังว่างเปล่า และประเทศต่างๆในสี่ทวีปไม่ได้รอที่จะว่างพวกเขาต้องป้องกันไม่ให้ประเทศอื่นเข้ามาและแสดงให้เห็นถึงประเทศต้าเหลียง，สิ่งที่ท่านอ๋องขาดนั้นก็คือเงิน แน่นอนว่าไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้ไปได้แน่ ”
“ก็หยุนหยุนพูดเยอะ”กงชิงวี่อุ้มลูกชายเดินออกจากห้องไป
อันหลินหยุนก็เตรียมตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าวังพร้อมกับกล่องยา
อันหลินหยุนเข้าวัง กงชิงวี่เองก็เข้าวังไปพร้อมกับนาง แล้วจะอุ้มเจ้าไปยังวังเฉาเฟิงวังเฉาเฟิ่ง หวางฮองไทเฮาที่เคยกล่าวไว้ว่าจะไม่พบผู้ใด เมื่อได้ยินว่าหลานชายมา ก็รีบให้เข้าเฝ้าทันที
หวางฮองไทเฮาดีใจอย่างมาก พร้อมกับอุ้มหลานชายเข้าไปยังห้องนอนไปๆมาๆ ด้วยความชอบอย่างมาก
เด็กน้อยอายุสามเดือนกว่าสามารถนั่งได้แล้ว ช่างเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจยิ่งนัก