บทที่ 550 กงชิงวี่หมดสติ

บทที่ 550 กงชิงวี่หมดสติ

จุนซือซือเดินไปยังเบื้องหน้าของอันหลิงหยุน มองพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง: "พระชายาเสียน นี่จำข้าไม่ได้แล้วอย่างนั้นหรือ?"

อันหลิงหยุนได้ยินเสียง จึงเริ่มจะจำได้แล้วว่าเป็นใคร จุนซือซือ?

คุณหนูสามแห่งจวนราชครู!

อันหลิงหยุนพอจะจำจุนซือซือขึ้นมาได้แล้ว ครั้งก่อนที่ได้พบกับนาง คือเหตุการณ์ก่อนที่จะไปประเทศหวูโย ครั้งนั้นจุนซือซือถูกทุบตีอย่างอเนจอนาถ คิดไม่ถึงจริง ๆว่า จะยังมีโอกาสได้พบหน้านางอีก

"เจ้ามาหาข้ามีธุระอะไร?" กับคนไร้มารยาท แฝงเจตนาร้ายอย่างนี้ อันหลิงหยุนไม่จำเป็นต้องแยแสใส่ใจ ต้อนรับขับสู้ให้มากมายอยู่แล้ว

จุนซือซือทำท่าทางยิ้มแย้มขบขัน : "ดวงตาของพระชายาเสียนช่างสูงส่งเสียจริง เจ้ากับข้ารู้จักมักจี่กันมาตั้งแต่ยังเด็กแท้ ๆ มาตอนนี้กลับจำข้าไม่ได้เสียแล้ว ไม่รู้ว่าหากพูดออกไป จะกลายเป็นเรื่องตลกให้ผู้คนหัวเราะเยาะหรือไม่หนอ?"

อันหลิงหยุนคร้านจะพูดเรื่องไร้สาระกับจุนซือซือ จึงถามอย่างขอไปทีว่า : "สรุปแล้วเจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไรกันแน่?"

"เรื่องอะไรน่ะหรือ ? นั่นคงต้องถามอ๋องเสียนแล้วกระมัง เขาเป็นฝ่ายเข้าหาข้าก่อน ตอนนี้เขายังอยู่ในห้องของข้าด้วยซ้ำ หากไม่เชื่อ พระชายาเสียนจะตามข้าไปดูให้เห็นกับตาเสียหน่อยดีหรือไม่?"

อันหลิงหยุนตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันไปมองอาหยู่ อาหยู่ก็เข้าใจความหมายนั้นทันที รีบสั่งคนเตรียมรถม้า แล้วกระโดดขึ้นไปอย่างไม่รอช้า

"ทำไม ? พระชายาเสียนกลัวว่า ข้าจะทำให้รถม้าของจวนอ๋องเสียนต้องสกปรกหรืออย่างไร?" จุนซือซือยืนอยู่ด้านล่างรถม้า เชิดหน้าถามด้วยท่าทางหยิ่งผยอง

อันหลิงหยุนไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับเรื่องของจุนซือซือโดยสิ้นเชิง นางเพียงหันไปมองอาหยู่ พูดว่า “ แต่ไหนแต่ไรมา ท่านอ๋องไม่ชื่นชอบคนที่ไม่สะอาดพวกนั้น ไปหารถม้าคันเล็กๆมาสักคัน ให้นางนำทางไป เรื่องนี้ต้องเชิญท่านเจ้าเมืองเวยฉือ แห่งจวนเจ้าเมืองเมืองหลวงเข้ามาช่วยตรวจสอบให้ความกระจ่าง และรีบไปที่จวนราชครูเชิญท่านราชครูมาด้วย "

"พ่ะย่ะค่ะ" อาหยู่ตอบรับคำสั่ง จุนซือซือเริ่มจะหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว แววตาของนางวูบไหวหลบลี้ แค่ได้ยินคำว่าตระกูลจุน นางก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียว

อันหลิงหยุนลดม่านของรถม้าลง สีหน้าอึมครึมซ่อนงำอารมณ์ เมื่อขึ้นนั่งในรถม้าก็อุ้มเจ้าจิ้งจอกน้อยขึ้นมา : “ รีบไปซะ ตามหาท่านอ๋องให้เจอ เมื่อเจอแล้ว อย่าให้ใครได้เข้าใกล้เขาเป็นอันขาด ข้าทายาพิษเอาไว้บนตัวเจ้า นี่คือยาแก้พิษ เจ้ารีบกินไว้ก่อนเร็วเข้า"

จิ้งจอกน้อยอ้าปาก กินยาแก้พิษที่อันหลิงหยุนมอบให้เข้าไป ใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจเดียวก็หายลับไปไม่เห็นแม้เงา

ราชครูจุนเพิ่งลงมาจากรายงานกิจราชการยามเช้า เดิมทีวันนี้มีเรื่องสำคัญต้องพูดคุยหารือ ทางประเทศหวูโยได้ส่งจดหมายมา ทั้งยังมีขุนนางมาเป็นทูตที่ประเทศต้าเหลียงด้วยตนเอง เพื่อพูดคุยเจรจา แลกเปลี่ยนธุรกิจการค้า การทำมาหากินของเหล่าราษฎร ราชครูจุนกำลังหารือเรื่องนี้กับเสินเฉิงเสี้ยงอยู่ ก็พอดีว่ามีคนมาเชิญเขาออกไป

เรื่องนี้ที่จริงแล้ว ต้องให้กงชิงวี่เป็นผู้คัดเลือกคนด้วยตัวเอง แต่วันนี้ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์อ๋องซื่อเจิ้นกลับไม่อยู่

รถม้าของราชครูจุนมาถึงหน้าประตู คนรับใช้ก็ยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว เมื่อเห็นราชครูจุนก็รีบเดินเข้าไปทันที มอบป้ายห้อยเอวไปให้ราชครูดูอย่างไม่รอช้า: “ท่านราชครูโปรดช้าก่อนขอรับ ข้าน้อยเป็นคนของจวนอ๋องเสียน นี่คือป้ายห้อยเอวของจวนอ๋องเสียนขอรับ พระชายาเสียนขอเรียนเชิญท่าน”

"... " ราชครูจุนแปลกใจอย่างยิ่ง อยู่ดีๆมาเชิญเขาไปทำอะไรกัน?

ป้ายห้อยเอวนั้นถูกต้อง คนก็เคยเจอมาแล้ว หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ราชครูจุนก็ไม่กลัวพระชายาเสียนอยู่แล้ว ครั้งก่อนเขาหลอกอันหลิงหยุนไป กงชิงวี่อาละวาดฟาดงวงฟาดงา สร้างปัญหาอยู่หลายวัน แต่ฮูหยินรองของเขาจนบัดนี้ ก็ยังไม่ถูกส่งตัวคืนมาให้ เขาก็สมควรไปพบพระชายาเสียน เพื่อพูดเรื่องนี้ให้มันชัดเจนเสียทีเหมือนกัน

ราชครูจุนขึ้นรถม้า ตามข้ารับใช้หนุ่มยังไปที่ที่เขาอยากจะไป

หลังจากลงจากรถม้า ราชครูจุนก็สอดมือเข้าไปในแขนเสื้อ เงยหน้าขึ้นมองสถานที่ที่ไม่รู้จักแห่งนี้

หลังมองดูอยู่นานจึงเอ่ยถามขึ้นว่า : "นี่คือจะจัดการคดีความกันหรือ?"

ข้ารับใช้หนุ่มไม่เอ่ยคำพูดใด ๆ แต่เขาปรายตามองราชครูจุนด้วยสายตาดูถูก แสดงเป็นนัยออกมาโดยไม่ต้องพูดว่า ท่านยังมีหน้ามาถามอีกหรือ?

ราชครูจุนไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง ไม่ต้องพูดถึงชาวบ้านร้านตลาดในเมือง แม้กระทั่งในราชสำนัก ก็มีไม่กี่คนหรอก ที่กล้ามองเขาด้วยสายตาดูถูกเช่นนี้

อย่างไรเสียคนจวนอ๋องเสียนก็พวกตะเภาเดียวกัน มีนายเป็นเช่นไร ก็มีทาสเป็นเช่นนั้น แต่ละคนๆไม่มีกฎไม่มีเกณฑ์อะไรทั้งสิ้น แค่อย่ามองพวกนี้ให้เหมือนมองคนอื่นๆ ที่เขาเป็นปกติกัน แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ

ราชครูจุนกำลังจะเข้าประตูไป ก็เห็นรถม้าของจวนเจ้าเมืองเมืองหลวงมาถึงที่นี่พอดี มีกองกำลังทหารห้าสิบนายมาถึงหน้าจวนแล้ว เข้าตรึงกำลังโอบล้อมรอบตัวเรือนที่ดูๆไป เหมือนจะเป็นเรือนของคนร่ำรวยแห่งนี้เอาไว้

ราชครูจุนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง หันมองไปที่รถม้าของเวยฉือ เวยฉือลงจากรถม้าสวมเสื้อคลุมสีฟ้า ลายนกกระเรียนคู่หันเผชิญกัน

เวยฉือสวมเสื้อคลุมประจำตำแหน่งของตัวเองได้ก็รีบมา ราชครูจุนมองดูเวยฉือด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย นี่เวยฉือเเปลี่ยนเสื้อคลุมมาเลยอย่างนั้นหรือ?