บทที่ 567 พึ่งพาบุตรชาย

บทที่ 567 พึ่งพาบุตรชาย

อันหลิงหยุนคอยด้านใน อาบน้ำอยู่ครู่หนึ่ง อันหลิงหยุนจึงได้อุ้มเจ้าห้าจากไป ด้วยกลัวว่ามันจะรบกวนผู้อื่น อันหลิงหยุนจึงได้ซ่อนตัวอยู่ตลอด

ไม่ง่ายที่จะก็ออกจากอารามฮู่โก๋มาได้อันหลิงหยุนก็วิ่งเหยาะๆลงมายังด้านล่าง

เมื่อมองย้อนกลับไปพบว่าไม่มีผู้ใดไล่ตามมา อันหลิงหยุนก็รีบไปหารถม้าทันที หากว่าเดินอย่างไรก็ไม่สามรถไปถึงเมืองหลวงได้ จึงทำได้เพียงหารถม้ากลับไปเท่านั้น

แต่ก่อนจะพบรถม้า คนข้างหลังก็ไล่ตามมาแล้ว

อันหลิงหยุนไม่ได้ยินแม้กระทั่งว่ามีคนเดินมา แต่ได้ยินเฟินอู๋ฉิงเอ่ยปากขึ้น “เจ้าจะหนีหรือ？”

อันหลิงหยุนกลัวจนเหงื่อไหลไคลย้อย หันกลับไปมองเฟิงอู๋ฉิงอันหลิงหยุนก็ยิ้มอย่างเก้อเขิน "ข้าเพียงแต่คิดถึงผู้ชายของข้า"

"บุรุษเช่นนั้นมีอะไรให้เจ้าต้องไปนึกถึง" เฟิงอู๋ฉิงใบหน้าเริ่มมองไม่ได้ หันกายกลับไปที่อารามฮู่โก๋ "ไปกันเถอะ"

ทางที่ดีอันหลิงหยุนต้องกลับไป ไม่ง่ายเลยที่จะลงมาได้ แต่ก็ยังต้องตามขึ้นอีก ในใจอันหลิงหยุนเต็มไปด้วยความเศร้าโศกเหตุใดจึงไม่ออกมาให้เร็วกว่านี้

เมื่อกลับไปที่อารามฮู่โก๋อันหลิงหยุนถูกนำตัวกลับไปที่ห้องสวดมนต์ หลังจากเข้าประตูเฟิงอู๋ฉิงก็ได้ปลดกระดุมเสื้อคลุมสีแดงบนไหล่ เขานั่งลงและยื่นมือออกไป อันหลิงหยุนก็ได้อุ้มเจ้าห้าและไปนั่งลง วางเจ้าห้าไว้ข้างๆและถามว่า "ลูกของข้าต้องการกินนม สามารถที่จะแม่วัวสักตัวได้หรือไม่？"

เฟิงอู๋ฉิงเงยหน้าขึ้น "แกะ"

“เขาไม่กิน ดีกว่าที่จะต้องหิวตาย!”

อันหลิงหยุนทำอะไรไม่ถูก

เฟิงอู๋ฉิงมิได้โกรธแต่อย่างใด เหลือบมองไปที่เจ้าห้าของนาง "พอดีว่าข้ากำลังอยากอาหารอยู่พอดี ไม่เลว"

อันหลิงหยุนกลัวพูดไม่ออก มีคนที่โรคจิตเช่นนี้มีอยู่จริงๆ

"ตรวจอาการก่อน!"

อันหลิงหยุนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตรวจอาการให้แก่เฟิงอู๋ฉิงก่อน

"การรักษาฝีในท้องมิใช่เรื่องยาก แต่ของเจ้าทำไม่ได้ หากเจ้ากินยามันก็มิใช่ว่าจะหายได้อย่างรวดเร็ว นอกจากนี้นี่เป็นฤดูหนาว จำเป็นต้องปรุงยาขึ้นมา"

"จดยาที่เจ้าต้องการออกมา ข้าจะเตรียมมัน และถือโอกาสเตรียมวัวไว้หนึ่งตัว " เฟิงอู๋ฉิงลุกขึ้นเดินไปที่ประตู โดยจงใจเน้นเสียงคำว่าวัว อันหลิงหยุนพูดไม่ออก นางมิได้เอ่ยถึงวัวเหรอหรือ? แล้วการเจตนากล่าวถึงนี่หมายความอย่างไร?

การค้นหาในหลายๆพื้นที่ ค้นหาไปทั่วเมืองหลวงทั้งหมด ก็ไม่พบอันหลิงหยุนแม่และลูกชาย

แม่ทัพอันเข้าไปในพระราชวังด้วยความโกรธ

ฮ่องเต้ชิงหยู่รู้สึกลำบากใจอยู่พักหนึ่ง และปวดไปทั่วพระเศียร หากเขาไม่สามารถช่วยจัดการเรื่องนี้ เขาจะสร้างปัญหา คนที่ดีก็จะหายไป สตรีหนึ่งนางที่นำลูกมาด้วยหนึ่งคน จะยังสามารถกางปีกและบินได้หรือ

แต่เมื่อแม่ทัพอันเริ่มสร้างความวุ่นวาย ฮ่องเต้ชิงหยู่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ฮ่องเต้ชิงหยู่จึงทำได้เพียงต้องปล่อยให้กงชิงวี่ออกมา

หากไม่มียาขนานวิเศษของอันหลิงหยุน การฟื้นตัวของกงชิงวี่เกรงว่าคงจะไม่ค่อยดีนัก ก้นของเขายังคงเจ็บอยู่ก็ต้องออกมาแล้ว

อาหยู่คอยอยู่ที่ประตู มองไปยังกงชิงวี่อาหยู่ก็ได้คุกเข่าข้างหนึ่งคำนับทันที "ท่านอ๋อง อาหยู่สมควรตาย!"

เมื่อกงชิงวี่ไม่พบอันหลิงหยุนก็พาให้รู้สึกสงสัย รู้ว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นเป็นแน่

แม่ทัพอันก็มิได้มา มีเพียงอาหยู่คนเดียว

เวยฉือก็อยู่ที่นี่ เมื่อเห็นกงชิงวี่ก็เข้ามาคำนับ กงชิงวี่ก็ไม่สนใจอาหยู่ และหมุนกายไปมองทางเวยฉือ: "เกิดอันใดขึ้น?"

"ทูลอ๋องเสียน คณะราชทูตหวูโยกั๋วมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ พวกเขาพักอยู่ในสถานที่พักของราชวงศ์ ในวันที่พวกเขามา พระชายาเสียนและซื่อจื่อก็ถูกลักพาตัวไป จะกระทั่งบัดนี้ยังหาคนไม่พบพ่ะย่ะค่ะ พวกกระหม่อมได้ปิดผนึกเมืองหลวงแล้ว พลิกผ้าพลิกแผ่นดินหาก็ไม่เจอเช่นกัน”

“ อาหยู่ ... ” กงชิงวี่ทราบดีว่า เรื่องไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอน

อาหยู่ได้รีบร้อนทูลตามความจริง

กงชิงวี่เอ่ยถาม "พระชายาตวนอยู่ที่ใดเล่า？"

“ พระชายาตวนยังมิหายจากอาการบาดเจ็บ แต่พระชายาตวนทรงพระครรภ์ บัดนี้ได้ถูกอ๋องตวนส่งเข้าไปอยู่ในวังกับไท่เฟยพ่ะย่ะค่ะ ด้วยเกรงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนาง”

อ๋องจุ้นโก๋และราชครูจุนรับผิดชอบในการต้อนรับคณะราชทูต ในจวนทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยดี ยกเว้นแม่ทัพอันที่เข้าวังไปสร้างความวุ่นวายครั้งเดียวในช่วงสองวันที่ผ่านมา "