บทที่ 569 ผู้ใดให้หน้าแก่เจ้า

บทที่ 569 ผู้ใดให้หน้าแก่เจ้า

ไม่ค่อยมีใครรู้เกี่ยวกับการกลับไปเมืองหลวงของอันหลิงหยุน กงชิงวี่ยังคงปิดข่าวให้มากที่สุด ดังนั้นเขาจึงมีความคิดเช่นนี้

ยามเช้าวันรุ่งขึ้นอันหลิงหยุนติดตามกงชิงวี่เข้าเฝ้าฮ่องเต้ที่ท้องพระโรง ก็พบกับจุนโม่ซ่างที่อยู่ในท้องพระโรงเช่นกัน

จุนโม่ซ่างตกใจเช่นกัน เมื่อเห็นอันหลิงหยุนก็เกือบจะก้าวผ่านไป แต่โชคดีที่เขาถูกถังหลงหยุดไว้ ถังหลงเหยียบเสื้อคลุมของจุนโม่ซ่างไว้ใต้เท้าของเขา จากนั้นเขาจึงไว้สงวนท่าทีและไม่เดินไปที่อันหลิงหยุน

ท่ามกลางท้องพระโรง อันหลิงหยุนและกงชิงวี่ได้ถวายบังคมฮ่องเต้ชิงหยู่ หลังจากที่พวกเขาลุกขึ้นฮ่องเต้ชิงหยู่ถามถึงเรื่องราวอยู่สองสามประโยค จากนั้นมองไปที่จุนโม่ซ่าง

"การหายตัวไปของพระชายาเสียนในครั้งนี้ มีข่าวลือว่าเป็นฝีมือของหวูโยไท่จื่อ แต่เมื่อตรวจสอบอ่างกระจ่างชัดแล้ว การหายตัวไปของ พระชายาเสียนเป็นการหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหวูโยไท่จื่อ" ฮ่องเต้ชิงหยู่ตรัสอย่างเรียบง่าย จุนโม่ซ่างก็ลุกเดินออกไปในทันที

"ได้อย่างไร ประเทศต้าเหลียงที่เป็นเจ้าทุกข์คิดดีแล้ว การที่พระชายาเสียนถูกลักพาตัว ทำให้โม่ซ่างไม่ได้รับความเป็นธรรม โม่ซ่างก็ไม่ได้ถือสาอะไร ในตอนที่จุนโม่ซ่างมาถึงประเทศต้าเหลียงพอดีนั้น พระชายาเสียนก็เกิดเรื่องขึ้น เรื่องนี้มีความน่าสงสัย

แต่บัดนี้ในเมื่อพระชายาเสียนก็ปลอดภัยดี และทุกคนต่างก็มีความสุข แน่นอนว่าต้องคืนความบริสุทธิ์ให้แก่โม่ซ่าง "

จุนโม่ซ่างพลิกแพลงคำพูด ฮ่องเต้ชิงหยู่พยักหน้า และตรัสอย่างใจเย็น "หวูโยไท่จื่อกล่าวได้ถูกต้อง"

บรรดาขุนนางต่างมองหน้ากัน และคาดการณ์ถึงความคิดในพระทัยของฮ่องเต้

บ่งชี้ว่าการเชื่อมสัมพันธไมตรีเริ่มมั่นคงแล้ว!

เสินเฉิงเสี้ยงขมวดคิ้ว บัดนี้แม้ว่าบุตรสาวของเขาจะมีเมล็ดพันธุ์มังกร แต่นางก็ยังคงดำรงตำแหน่งของนาง และยังเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้อีกด้วย

แต่ทว่าสุดท้าย ไม่มีใครทราบความจริงที่ว่าฮ่องเต้เสด็จเข้าและออกจากพระราชวังซ่งเต๋ออยู่บ่อยครั้ง

แม้ว่าเรื่องของก๊กกู๋ใหญ่จะส่งผลกระทบที่ไม่ดี แต่ก็ไม่ได้ทำให้สถานะของก๊กกู๋ใหญ่ในราชวงศ์สั่นคลอนได้

เสินเฉิงเสี้ยงอยู่ในช่วงใกล้ตายของเขาแล้ว เขาหวังว่าบุตรสาวของเขาจะให้กำเนิดโอรสของฮ่องเต้ จะกลายเป็นองค์รัชทายาท

จากนั้นเขาก็ยังมีความหวัง หากเป็นบุตรสาว เขาจะยอมแพ้

แต่ด้วยตำแหน่งเช่นนี้ เขาไม่สามารถยืนหยัดอย่างเข้มแข็งได้ นับประสาอะไรกับพระทัยของฮ่องเต้!

เสินเฉิงเสี้ยงก้มศีรษะลง มือสองข้างก็กุมเอาไว้

ลูกศิษย์ของเสินเฉิงเสี้ยงทุกคนต่างมองไปที่เสินเฉิงเสี้ยง เขาไม่ได้พูด หรือผู้อื่นก็ไม่พูดเช่นเดียวกัน

ทอดพระเนตรไปที่คนของราชครูจุน ราชครูจุนกลับลดสายตาลง ราวกับพิจารณาอะไรบางอย่าง

ฮ่องเต้ชิงหยู่วิตกกังวลเป็นอย่างมาก บัดนี้จึงมิได้ตรัสอันใด

“ ฮ่องเต้แห่งประเทศต้าเหลียง เรื่องที่จะเชื่อมสัมพันธไมตรีกับหวูโยกั๋วเมื่อก่อนหน้านี้ ไม่ทราบว่าพระองค์ใคร่ครวญดีแล้วหรือไม่?” ถังหลงผลักจุนโม่ซ่าง และจุนโม่ซ่างจำใจต้องเอ่ยถึงเรื่องนี้

เดิมทีจุนโม่ซ่างตั้งใจว่าจะมีสัมพันธไมตรีที่ดีต่อกัน มิเช่นนั้นในภายหลังกรณีเมื่อเขาเอ่ยถึงเรื่องนี้ ก็เป็นเวลาที่เขาต้องจากไป

สำเร็จหรือล้มเหลว กองทัพทั้งสองต่างก็ต้องพบเจอกันอยู่ดี

ถังหลงรู้สึกหนักใจ ว่ามิควรให้จุนโม่ซ่างเอ่ยอันใดเสียจริง

ฮ่องเต้ชิงหยู่ชำเลืองมองผู้คนด้านล่าง ที่ต่างก็เป็นใบ้?

"ทุกท่านทั้งหลาย เห็นหรือไม่" ฮ่องเต้ชิงหยู่ได้ทุบไปที่อ๋องเสียนและอ๋องตวน อ๋องตวนไม่ได้ขึ้นท้องพระโรงในวันนี้ เขาคิดว่าไม่มีขุนนางคนใดกล้าก่อความวุ่ยวายในเวลานี้

อันหลิงหยุนเหลือบมองไปที่ราชครูจุน ราชครูจุนยกเปลือกตาขึ้น กงชิงวี่ก็กล่าวว่า "กระหม่อมมีสาส์นที่ต้องกราบทูล"

ฮ่องเต้ชิงหยู่เลิกคิ้ว พระเนตรของเขาฉายแววไม่พอใจ รวมถึงพระทัยที่เต็มไปด้วยการคัดค้าน แต่เขาได้หยุดยั้งไว้มิให้แสดงออกมาบนพระพักตร์ ฮ่องเต้ชิงหยู่ที่ไม่ทราบว่าจะตรัสอย่างไรดี จึงทำได้เพียงอนุญาต "ว่ามา"

“ กระหม่อมคิดว่าเนื่องจากหวูโยกั๋วต้องการเชื่อมสัมพันธไมตรีกับประเทศต้าเหลียงของเรา และอยู่ร่วมกันเป็นเวลาร้อยปี นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับสองประเทศ

อย่างไรก็ตามประเทศของเรามีกฎระเบียบในการแต่งงานเสมอ แต่ต้องยินยอมให้แต่งลูกเขยเข้าบ้านซึ่งประเทศต้าเหลียงก็เป็นดั่งม้าที่อยู่นอกการควบคุม เช่นนี้ ประเทศต้าเหลียงจึงจักยินยอมเชื่อมสัมพันธ์！

หวูโยไทจื่อ ท่านเข้าใจหรือไม่? "

กงชิงวี่พูดและมองไปที่จุนโม่ซ่าง จุนโม่ซ่างพูดไม่ออกเป็นเวลานาน เหตุใดเขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน？

จุนโม่ซ่างเชื่องช้ายังคงเป็นถังหลงกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า "แต่ทั้งสองประเทศที่กำลังจะเชื่อมสัมพันธไมตี โดยปกติแล้วไม่สามารถมองเพียงฝ่ายเดียวได้ ขอให้ฝ่าบาทโปรดให้ความกระจ่างพะยะค่ะ"

จุนโม่ซ่างเพิ่งกลับมามีสติสัมปชัญญะ มองไปที่ถังหลงข้างๆเขาแล้วพูดว่า "มิผิด ขอฝ่าบาทให้ความกระจ่างด้วยพะยะค่ะ"

"หวูโยไท่จื่อ ... นี่คือกฎระเบียบของประเทศต้าเหลียงของข้า ท่านจะเปลี่ยนแบบได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นหวูโยกั๋วของเจ้าเคยจ่ายส่วยให้กับประเทศต้าเหลียงของข้า แต่เข้ามาก็มิใช่ว่าไม่ได้ สตรีในประเทศต้าเหลียงของข้ามากทั้งความสามารถและความซื่อสัตย์ ทั้งมีจิตใจที่งดงาม ถือได้ว่าเป็นสตรีที่มีแบบอย่างที่ดี