ตอนที่ 58
บทที่ 58 ดูอาการป่วยให้ไทเฮา
October 21, 2026
บทที่ 58 ดูอาการป่วยให้ไทเฮา
ตอนอันหลิงหยุนตื่นมาก็เป็นอีกวันแล้ว ไห่กงกงอยู่ข้างกายนาง เห็นนางตื่นแล้วรีบไปข้างหน้า: “ข้าน้อยถวายบังคมพระชายาเสียน พระชายาเสียนทำข้าน้อยใจเสียหมดเลย!”
ดันหลิงหยุนลุกขึ้นนั่ง มองดูภาพตรงหน้าประมาณหนึ่ง อันหลิงหยุนยืนยันว่าตนอยู่วังเฉาเฟิ่งวังบรรทมของหวางฮองไทเฮา นางจึงคุยกับไห่กงกง
“ขอบคุณกงกงดูแลข้ามคืน”
ไห่กงกงรีบพูด: “พระชายาเสียนเกรงใจเกินไปแล้ว ก็เพราะไทเฮารักท่าน ถ้าไม่ใช่ไทเฮา ข้าน้อยคงกังวล”
อันหลิงหยุนเข้าใจ ต่อจากนี้คนที่นางพึ่งพาได้ก็มีเพียงหวางฮองไทเฮาเท่านั้น
สำหรับวัตถุประสงค์ของหวางฮองไทเฮา แม้นางจะไม่ชัดเจน แต่นางยังมีค่าที่จะใช้ เพียงเท่านี้ นางก็รู้สึกปลอดภัย
“รบกวนกงกงพาข้าไปพอหวางฮองไทเฮา” อันหลิงอยู่ทำท่าจะลุกขึ้น ไห่กงกงรีบขัดขวางไว้
“พระชายาเสียนนอนลงก่อน หวางฮองไทเฮามาดูพระชายาเสียนแล้ว ทูลสั่งมา หากพระชายาเสียนตื่นมา ให้ข้าน้อยคอยดูแลอย่างดี อย่าเพิ่งรีบไปเข้าเฝ้า”
ไห่กงกงพูดพร้อมโบกไม้โบกมือ เหล่าคนวังออกไป ไห่กงกงพูดเสียงเบา: “ไทเฮายังคงพักผ่อน ช่วงนี้กลางคืนนอนฝันร้าย เหล่าหมอหลวงทำอะไรไม่ถูก ข้าน้อยนั้น ก็กังวล!”
อันหลิงหยุนจึงถาม: “หมองหลวงก็ไม่มีหนทางหรือ?”
“ไม่มี หากมีไทเฮาก็คงไม่มีอาการนอนไม่หลับในกลางคืน”
ไห่กงกงถอนหายใจพร้อมกับก้มศีรษะลง ไทเฮาไม่พักผ่อน เขาเป็นคนรับใช้ก็ไม่กล้าพักผ่อน
อันหลิงหยุดครุ่นคิด: “ก่อนหน้าที่ไทเฮามีอาการแบบนี้หรือไม่?”
ไห่กงกงส่ายหัว: “ก่อนหน้านี้ไทเฮานอนหลับสบาย แต่ครึ่งปีก่อนการพักผ่อนเริ่มไม่ดีนัก หมอหลวงก็หาสาเหตุไม่พบ กินยามากมาย แต่ก็ไม่ดีขึ้น”
ช่วงนี้ไทเฮาบอกว่าฝันตลอด ในความฝันก็แปลกมาก
ข้าน้อยเป็นห่วงว่าไทเฮาร่างกายทรุด นานๆ ไป กลัวทำให้อาการป่วยของไทเฮาหนักขึ้น!
อันหลิงหยุนนั่งอยู่พักหนึ่ง: “กงกง ข้าอยากตรวจให้ไทเฮา ไม่ทราบว่าจะได้หรือไม่?”
ไห่กงกงตะลึงครู่หนึ่ง ครุ่นคิดแล้วพูดกล่าว: “ที่จริงก็เคยตรวจกับหมอที่เชิญจากข้างนอกอยู่บ้าง แต่ส่วนก็บอกว่าไทเฮากังวลเรื่องบ้านเมืองมากเกินไป
ใช้วิธีรักษามาไม่น้อย แต่ก็ไม่เห็นดีขึ้น แต่ไทเฮาก็ไม่ได้ตำหนิ”
ไห่กงกงถามอย่างสงสัย: “พระชายาเสียน ท่านคิดดีแล้ว!”
อันหลิงหยุนพยักหน้า: “กงกง ข้าคิดดีแล้ว รบกวนท่านทูลแจ้งไทเฮา ข้ายินดีวินิจฉัยแด่ไทเฮา”
“งั้นพระชายาเสียนโปรดรอสักครู่ ข้าน้อยไปทูลแจ้ง”
ไห่กงกงหันหลังเข้าไปข้างใน ไม่นานก็ออกจากมาด้านใน
“พระชายาเสียน ข้าน้อยพยุงท่าน”
พูดจบไห่กงกงเดินไปตรงหน้าอันหลิงหยุน พยุงอันหลิงหยุนลงจากเตียง อันหลิงหยุนยืนขึ้นตาม ทั้งสองเดินไปห้องบรรทมของหวางฮองไทเฮา
อันหลิงหยุนเข้าไปคุกเข่าลงอย่างสุภาพ ตรงหน้าเสียงหวางฮองไทเฮาส่งเสียงมา: “ไม่ต้องแล้ว ร่างกายเจ้าไม่แข็งแรง ตามสบายเข้ามาเถิด”
“ขอบพระทัยเสด็จแม่!”
อันหลิงหยุนเดินถึงตรงหน้าหวางฮองไทเฮา คนวังยกเก้าอี้ไม้สาลี่มา เมื่อนางนั่งแล้วนำหมอนยามา อันหลิงหยุนพูดกล่าว: “เชิญเพคะเสด็จแม่”
หวางฮองไทเฮายื่นมือออกมาวางบนหมอนยา อันหลิงหยุนเลิกแขนเสื้อขึ้นกดข้อมือหวางฮองไทเฮาเบาๆ ยังไม่ได้ตรวจ ระบบก็เริ่มมีการเคลื่อนไหวแล้ว เริ่มสแกนร่างกายของหวางฮองไทเฮา
อันหลิงหยุนพบสิ่งที่น่าแปลกใจ หวางฮองไทเฮาเป็นโรคประสาทอ่อนๆ และเหตุผลหลักไม่ใช่ความเจ็บป่วยของร่างกาย แต่เป็นเพราะว่าบำรุงดีเกินไป
ปล่อยมืออันหลิงหยุนมีความลังเลเล็กน้อย หวางฮองไทเฮามองด้วยดวงตาสวยเฉียบคม: “เป็นอย่างไร?”
อันหลิงหยุนลุกขึ้นถอยกุมมือโค้งคำนับ: “ความจริงแล้วเสด็จแม่ไม่ได้ป่วยเป็นอะไรเพคะ”
“หืม?” หวางฮองไทเฮาลุกและขึ้นนั่งด้วยความสนใจ นางกำนัลทั้งสองฝั่งก้าวไปข้างหน้าทันทีเพื่อคอยดูแลอย่างระมัดระวัง
นั่งเสร็จหวางฮองไทเฮาจัดเสื้อคลุมบนร่างกาย กล่าวด้วยความแปลกใจ: “ไม่ป่วย อย่าบอกว่าถูกยาพิษนะ?”
“ไม่ใช่เพคะ” อันหลิงหยุนก้มหัวแล้วกล่าวต่อ