บทที่ 587 ร่วมมือกันหลอกเงิน

บทที่ 587 ร่วมมือกันหลอกเงิน

“สำนักทิงเฟิงเข้มงวดมาโดยตลอด เรื่องของนายจ้างห้ามนำไปพูด อีกอย่างตอนนี้ยังไม่สามารถตัดหัวของท่านออกมาได้ อีกทั้งเงินก็ยังไม่ได้เก็บ”

เฟิงอู๋ฉิงพูดเช่นนี้ อู๋ซานเองก็ไม่กล้าพูดอะไรต่ออีก

อันหลิงหยุนไตร่ตรองดูสักพัก กลุ่มของพวกนักฆ่าล้วนแล้วแต่ลึกลับ จริงๆแล้วไม่ใช่เพราะกลุ่มนักฆ่าฆ่าคนแล้วจึงดูลึกลับ แต่ส่วนมากเป็นเพราะกลุ่มนักฆ่าจงใจที่จะไม่พูดเรื่องที่พวกเขาฆ่าคนให้คนนอกรู้ เพื่อเป็นการสร้างบรรยากาศให้ดูลึกลับก็เท่านั้น

อันหลิงหยุนนึกอะไรออกจึงพูดว่า: “พวกท่านนอกจากฆ่าคนแล้ว ยังรับทำเรื่องอย่างอื่นอีกหรือไม่?”

“อย่างเช่นอะไร?”

เฟิงอู๋ฉิงคิดว่าหมายความถึงเรื่องที่จะให้เขาเป็นอาจารย์ของซื่อจื่อทั้งห้า

ในความทรงจำของเฟิงอู๋ฉิง ตั้งแต่เล็กๆ อาจารย์ก็โยนเขาให้ศิษย์พี่หญิงเป็นผู้ดูแล ดังนั้นเอกลักษณ์ในตัวของเขา ถ้าไม่ได้มาจากศิษย์พี่หญิง ก็มาจากหนังสือลับเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้ ส่วนอาจารย์ก็เป็นเพียงแค่เครื่องประดับเท่านั้น

เช่นนั้นเขาเองก็สามารถทำตัวเป็นเครื่องประดับได้เช่นกัน รอให้จัดการเรื่องด่วนตรงหน้าให้เสร็จเรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน

อันหลิงหยุนพูดว่า: “ข้ากับท่านอ๋องเตรียมที่จะออกไปข้างนอก ในบ้านไม่มีคนดูแล ถ้าหากเจ้าสำนักเฟิงจะสามารถช่วยดูแลบ้านได้ สามารถคุ้มครองทุกคนในบ้านของข้าได้ ข้าสามารถใช้จวนอ๋องเสียนของข้าเป็นเครื่องรับประกันให้เจ้าสำนักเฟิงได้ ขอเพียงแค่แต่ละเดือนเจ้าสำนักเฟิงจ่ายดอกเบี้ยให้แก่อ๋องตวน และรอจนกระทั่งครบสัญญาก็คืนเงินทั้งหมดให้กับอ๋องตวน ถ้าหากไม่คืน ก็ให้ยึดจวนอ๋องเสียนไป”

เฟิงอู๋ฉิงเปลี่ยนอารมณ์ ถือเป็นความคิดที่ไม่เลว

จวนอ๋องเสียนไม่ใช่ของเขา จะยึดก็ยึดไป

“ถ้าหากเป็นเช่นนี้ ก็ลองดู” เมื่อเฟิงอู๋ฉิงพูดเช่นนี้ออกมา อันหลิงหยุนก็นึกขำอยู่ในใจ พวกคนหนุ่มสาวในยุทธภพ ซื่อขนาดนี้เลยหรือ!

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อีกประเดี๋ยวก็ไปเชิญอ๋องตวนมา”

“เขิญมาที่นี่เถอะ” เฟิงอู๋ฉิงคิดอะไรขึ้นมาได้อีกอย่างหนึ่ง เขารู้สึกมาตลอดว่าผู้หญิงน่าเกลียดที่อยู่ตรงหน้า ไม่สามารถเชื่อถือได้

อันหลิงหยุนเองก็กำลังมีความคิดเช่นนี้เหมือนกัน จึงได้ตะโกนเรียกอาหยู่ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไปที่จวนอ๋องตวน

อ๋องตวนเห็นท่าทางของอาหยู่ก็รู้สึกแปลกใจ: “เจ้าเป็นแบบนี้แล้วทำไมยังมาจวนอ๋องตวนอีก จวนอ๋องเสียนของเจ้าไม่มีคนอื่นแล้วหรืออย่างไร?”

อาหยู่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จึงเล่าเรื่องราวของคนสองสามคนนั้นที่มาหาพระชายาเสียนให้อ๋องตวนฟัง อ๋องตวนผู้นี้ขี้สงสัยเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงจงใจที่จะพาหยุนโล๋ชวนไปด้วย

หยุนโล๋ชวนเมื่อมาถึงลานจุนจื่อก็รู้สึกชอบในทันที อยากที่จะพักอยู่ที่นี่: “ข้าว่าคืนนี้ข้าพักที่นี่สักหน่อย ประเดี๋ยวท่านอ๋องทรงกลับไปก่อนเลยนะเพคะ ให้ข้าพักที่นี่สักสองสามวันแล้วค่อยกลับ”

เมื่ออ๋องตวนได้ยินก็รู้สึกโกรธ แล้วหาไปกวาดสายตามองลานจุนจื่อ: “ที่นี่มีอะไรดี ก็แค่ลานธรรมดาๆ ถ้าหากเจ้าชอบ ข้าจะกลับไปสร้างให้เหมือนกันเลย”

หยุนโล๋ชวนหันมองอ๋องตวน โดยใช้สายตาเหมือนกำลังมองดูตนโง่อยู่ในการมองเขา

“ถึงแม้จะเหมือนกันทุกประการ แต่ลานด้านหลังของจวนอ๋องตวนก็ไม่ได้คึกคักเหมือนของจวนอ๋องเสียน หม่อมฉันยังคงชอบจวนอ๋องเสียน ท่านอ๋องทำไมจะต้องเอาแต่ใจตัวเองด้วยล่ะเพคะ!”

ช่วงนี้หยุนโล๋ชวนใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบาย ท้องครั้งนี้ไม่มีอาการใดๆ กินดื่มได้ปกติ อยู่ที่จวนอ๋องตวนก็มีอ๋องตวนคอยประคองอยู่ตลอดเวลา

นางอ้วนแล้ว อ๋องตวนจึงยิ่งชอบมากกว่าเดิม

ตอนนี้นางรั้งตำแหน่งที่สูงที่สุดในจวนอ๋องตวน ถ้าหากไม่พูดเรื่องของจุนฉูฉูขึ้นมา ทั้งสองก็อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข

หยุนโล๋ชวนเองก็ไม่อยากให้กระทบกระเทือนถึงลูกในครรภ์ จึงเจตนาที่จะหลีกเลี่ยง อ๋องตวนเองก็ไม่อยากทำลายบรรยากาศดีๆระหว่างสองคน ทั้งสองจึงไม่พูดถึง แต่ช่วงนี้นางได้รับความโปรดปรานจนหยิ่งผยอง ล้วนแล้วแต่เป็นเหตุผลมาจากการที่อ๋องตวนดูแลเอาใจใส่นาง

หยุนโล๋ชวนก็เข้าใจได้ในทันที ทำไมเวลาที่จุนฉูฉูอยู่ที่จวนอ๋องตวนจึงมีอำนาจมากขนาดนั้น เป็นเพราะมีคนเอาอกเอาใจ จึงไม่เกรงกลัวอะไรทั้งสิ้น แต่นางเองไม่ใช่คนแบบจุนฉูฉู ในเมื่อมีอำนาจ ก็พ้นไม่การใช้อำนาจกับอ๋องตวน

ใครใช้ให้พวกเขาทั้งสองมาใช้ชีวิตร่วมกันอย่างฝืนใจ

“ข้าไม่ได้เอาแต่ใจ ข้าแค่อยากจะให้ของที่ดีที่สุดแก่ชวนเอ๋อก็เท่านั้นเอง!” อ๋องตวนกุมมือของหยุนโล๋ชวน เขาไม่อยากจะอธิบายอะไรให้มากไปกว่านี้อีก แล้วจึงพานางตรงเข้าไปยังห้องของเฟิงอู๋ฉิง