บทที่ 651 ปล่อยคน

บทที่ 651 ปล่อยคน

เกิดเรื่องขึ้นกับฮูหยินน้อยรอง ราชครูจุนไม่กล้าที่จะประมาท จึงให้คนรีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อนกับฮูหยินน้อยรอง ฮูหยินน้อยรองจึงพูดว่า “ให้พระชายาเสียนกลับไปเถอะ ข้าไม่เป็นไร รู้สึกดีขึ้นแล้ว”

“แล้วเจ้าไม่อยากไปที่จวนอ๋องเสียนแล้วหรือ” ตอนนี้ราชครูจุนเข้าใจแล้ว ว่าจะอยู่ที่ไหนมันก็ไม่สำคัญ เพียงแค่คนไม่เป็นอะไรก็ได้แล้ว

ฮูหยินน้อยรองส่ายหน้า “ไม่อยากไปแล้ว เอาแบบนี้ไปก่อนก็แล้วกัน”

“แล้วเจ้าต้องการจะไปเมื่อใด ถ้าไปอีกครั้ง จะให้พระชายาเสียนกลับไปก่อน ส่วนเรื่องความเจ็บป่วย จะรบกวนพระชายาเสียนเข้ามาดูวันละครั้ง” ราชครูจุนยังคงกังวล เพราะสุดท้ายแล้วก็ใกล้จะสิ้นใจ

อันหลิงหยุนรับปากทันที หลังจากให้คำอธิบายแล้ว อันหลิงหยุนก็จากออกไป

ฮูหยินน้อยรองเฝ้ามองอันหลิงหยุนที่กำลังจากออกไป แต่จิตใจยังไม่ค่อยจะดีนัก

สำหรับฮูหยินน้อยรองแล้ว ลานด้านหลังของราชครูจุนมันก็คือกรงขัง นางเป็นเหมือนนกตัวหนึ่งที่ถูกขังไว้ด้านในเพื่อรอวันตาย

แม้ว่าโลกภายนอกจะไม่ได้ใหญ่ การที่อยู่ด้านในลานจุนจื่อของพระชายาเสียน ซึ่งก็ยังดีกว่าลานด้านหลังของราชครูจุน

หลังจากอันหลิงหยุนเดินลับไป ฮูหยินน้อยรองก็เอนกายลง เอนกายมาหนึ่งวัน โดยที่ไม่ได้กินอะไรเลย และไม่อยากพูดคุยด้วยเช่นกัน จนทำให้ราชครูจุนกังวลไปทั้งวัน

จนกระทั่งกลางคืน พวกเขาได้อุ้มฮูหยินน้อยรองขึ้นรถม้า และไปที่จวนอ๋องเสียน

เดิมทีอันหลิงหยุนวางแผนที่จะอาศัยอยู่ที่จวนแม่ทัพ แต่คนที่มาจวนอ๋องเสียน บอกกับนางว่าราชครูจุนได้พาฮูหยินน้อยรองไปแล้ว

อันหลิงหยุนกลับไปที่จวนอ๋องเสียนอีกครั้ง และได้เห็นฮูหยินน้อยรองและราชครูจุนนั่งครู่หนึ่ง

ท่าทางฮูหยินน้อยรองไม่ค่อยจะดีนัก อันหลิงหยุนจึงได้สั่งยาอีกครั้ง

“พ่อบ้านของจวนแม่ทัพ มารดาล้มป่วยลง ข้าต้องอยู่ทางนั้นอีกสองสามวัน สองสามวันนี้ฮูหยินจะอยู่ที่นี่ก่อน มีหมอกุ่ยอยู่ เดี๋ยวร่างกายก็จะค่อยๆ ดีขึ้นเอง” อันหลิงหยุนอธิบายอย่างชัดเจน จึงลุกขึ้น

คราวนี้ราชครูจุนก็เหนื่อยเช่นกัน เพราะอายุมากแล้ว

เมื่อเห็นฮูหยินน้อยรองไม่เป็นไร ราชครูจุนก็เบาใจลง

หลังจากอันหลิงหยุนออกไป ราชครูจุน ก็ไปพักผ่อน

ตอนนี้ฮูหยินน้อยรองก็ได้หลับไปแล้ว

อันหลิงหยุนกลับไปพักผ่อนที่จวนแม่ทัพหนึ่งคืน จากนั้นตอนเช้าก็ไปยังคุกหลวงอีกครั้ง

เมื่อลงจากรถม้า คนที่รออันหลิงหยุนอยู่หน้าประตูคุกหลวงคือ เว่ยหลิงชวนและเวยฉือ

เมื่อเห็นทั้งสองคนนั้น เว่ยหลิงชวนและเวยฉือต่างก้าวไปข้างหน้าเพื่อแสดงความเคารพ

“คารวะพระชายาเสียน”

อันหลิงหยุนพยักหน้า “ท่านทั้งสองไม่ต้องเกรงใจ เข้าไปเถอะ”

ขณะที่อันหลิงหยุนก้าวเข้าไป จากนั้นไม่นานเว่ยหลิงชวนและเวยฉือก็ตามเข้าประตูมา

เฟิงอู๋ฉิงที่เดินออกมาจากด้านหนึ่งก็หยุดลงที่มุมหนึ่ง อู๋ซานพูดว่า “ท่าน พวกเราไปฆ่านางเมื่อไหร่กัน”

เฟิงอู๋ฉิงชำเลืองมองอู๋ซาน “เจ้าร้อนรนมากเลยหรือ"

“…...” อู๋ซานรู้สึกหดหู่ เขาพูดมื่อไหร่กันว่าร้อนรน เขาลำบากใจมาก พระชายาที่ดีมากขนาดนี้ ฆ่าไปแล้วจะไม่น่าเสียดายเอาหรือ และนางก็ไม่ใช่ศิษย์ที่ชั่วร้ายนัก นางเป็นแค่ฮูหยินที่มีจิตใจดีคนหนึ่ง ถ้าฆ่านางไป โลกใบนี้จะยังมีฮูหยินที่ดีมากเช่นนี้อีกหรือ

เฟิงอู๋ฉิงหันหน้ามองไปที่คุกหลวง “ลงมือวันนี้ เดี๋ยวเจ้าไปใส่เสื้อผ้าของนักฆ่า ระหว่างทางที่นางกลับไปสกัดกั้นและฆ่าซะ”

จิตใจอู๋ซานเต็มไปด้วยความคร่ำครวญ “ท่าน ไม่ใช่ท่านฆ่าหรอกหรือ”

“ตอนนี้ท่านสวมชุดสะอาดมากขนาดนี้ ฆ่านางแล้ว เลือดไม่สาดไปทั่วร่างเลยหรือ”

อู๋ซานงงงัน เหตุผลนี้ก็จริงเช่นกัน

ประตูห้องขังถูกผลักออก จุนโม่ซ่างหันมองไปทางประตู อันหลิงหยุนก็เดินเข้ามา เมื่อจุนโม่ซ่าง เห็นอันหลิงหยุนก็ตกใจทันที

ไม่ได้เจอมาสองเดือน จุนโม่ซ่างคิดไม่ถึงว่า ในเวลาสั้นๆ แค่สองเดือน กงชิงวี่จะก็ยึดครองทั้งหวูโยกั๋วแล้ว

“เป็นอย่างไรบ้าง”

จุนโม่ซ่างทักทายอันหลิงหยุน แต่กลับไม่ได้พูดอะไร

สองเดือนมานี้ เขาอยู่ที่อื่นมาโดยตลอด ตอนเขาไปก็สวมหน้ากาก ตอนออกมาก็สวมหน้ากาก จนถึงวันนี้เขามาที่นี่ เขารู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่า หวูโยกั๋วกำลังพ่ายแพ้

แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จนถึงตอนนี้ เขาถึงเสียใจ!