บทที่ 721 องค์หญิงใหญ่บีบบังคับ

บทที่ 721 องค์หญิงใหญ่บีบบังคับ

ลานด้านหน้าโกลาหลวุ่นวายไปหมดแล้ว แต่ลานด้านหลังกลับมีทัศนียภาพและสีสันงดงาม

อันหลิงหยุนตื่นขึ้นมารู้สึกเหนื่อยจนไร้เรี่ยวแรง กงชิงวี่อุ้มนางไปอาบน้ำเสร็จ ก็กลับมาสวมที่เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน จากนั้นทั้งสองถึงไปหาแม่ทัพอันพร้อมกัน

ตอนนี้องค์หญิงใหญ่กำลังโกรธเกรี้ยว: “แม่ทัพอัน ท่านอย่าทำตัวไม่รู้ว่าอะไรดีไม่ดี เหล้าแสดงความยินดีท่านไม่ดื่มจะดื่มเหล้าลงโทษ(สิ่งดีๆในการโน้มน้าวใจและไม่รับฟังจะยอมรับเฉพาะเมื่อถูกลงโทษเท่านั้น) พวกข้าขอร้องให้ท่านอยู่ต่อเช่นนี้แล้ว ท่านยังไม่ยอมอยู่ต่อ หรือท่านจะก่อการกบฏจริงๆ เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ประเทศต้าเหลียง ท่านจะไปไหน?

นอกจากประเทศต้าเหลียงใครมันจะยังรับเจ้าเอาไว้?”

น้อยมากที่แม่ทัพอันจะโต้แย้งองค์หญิงใหญ่ ยิ่งไม่เคยคิดจะโกรธองค์หญิงใหญ่

เรื่องของเขากับองค์หญิงใหญ่ ก็เหมือนกับโซ่ตรวน ทำให้เมื่อเขาเห็นองค์หญิงใหญ่แล้วก็เหมือนหนูพบกับแมว

แต่วันนี้ แม่ทัพอันไม่พอใจอย่างมาก: “นางเป็นลูกสาวข้า นางเคยได้รับความใส่ใจจากพวกท่านเมื่อไหร่กัน? ตอนที่ข้าไม่อยู่ นางอยู่ในเมืองหลวงคนเดียว คนอย่างโจวไท่ยังรังแกนาง คนที่รังแกนางมีมากมายตั้งเท่าไหร่?

ข้าแค่อยากไปจากที่นี่ ไม่ถามถึงเรื่องราวของที่นี่อีก ไม่ให้หยุนหยุนต้องลำบากอีก”

“แม่ทัพ กล่าวเช่นนี้หรือเป็นเพราะมีคนยังรังแกพระชายาเสียนอยู่อีก?” ฮูหยินใหญ่ตำหนักกั๋วกงฟังเข้าใจแล้ว นี่คือการไม่พอใจคนบางคนอยู่

แน่นอนว่าคนบางคนนี้ไม่ใช่คนอื่น คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน แต่เรื่องของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันใครจะกล้าพูดอะไรมาก ก็ต้องพึ่งองค์หญิงใหญ่มิใช่หรือ?

สีหน้าองค์หญิงใหญ่ขรึมลงไปจริงๆ มองไปทางแม่ทัพอัน: “ ฮ่องเต้ใช่หรือไม่?”

“เป็นใครก็เหมือนกัน ข้าได้ตัดสินใจที่จะไปแล้ว พวกท่านก็อย่าสนใจเลย ในเมื่อฮ่องเต้คิดจะปลดหยุนหยุนและพระราชทานการแต่งงานให้อ๋องเสียนแล้ว คนในจวนแม่ทัพฮั๋วก็ไม่เลวเช่นกัน วันหน้าจะต้องให้กำเนิดสิบคนแปดคนอย่างแน่นอน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้หลานๆของข้าถูกรังแกเมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะพาพวกเขาไปด้วย”

องค์หญิงใหญ่ฟังออกแล้ว ฮ่องเต้ก่อเรื่องขึ้นมาอีกแล้ว

“แม่ทัพฮั๋ว” องค์หญิงใหญ่หันหลังมองไป แม่ทัพฮั๋วตกใจจนตัวสั่น

“องค์หญิงใหญ่ กระหม่อมอยู่พ่ะย่ะค่ะ”

“ฮั๋วฉิงของเจ้าหาสามีไม่ได้แล้วหรือ? ฮั๋วฉิงของเจ้าข้าถูกใจมานานแล้ว แรกเริ่มเดิมทีอยากจะให้เป็นภรรยาเว่ยหลิงชวน แต่เสียดายตอนนี้เขาแต่งงานไปแล้ว มันก็ไม่ดีที่จะแยกพวกเขาออกจากกัน แต่ท่านก็ไม่จำเป็นต้องใจร้อนเช่นนี้ เพื่อจะได้เข้าร่วมจวนอ๋องเสียน ต้องบีบบังคับให้อ๋องเสียนหย่ากับพระชายาเสียน เรื่องนี้มันน่าอับอายขายหน้าขนาดไหน?

พูดถึงเรื่องอับอายขายหน้า ทุกคนต่างก็พากันประหลาดใจ เวลานี้แล้ว ยังสนใจเรื่องขายหน้าไม่ขายหน้า?

แม่ทัพฮั๋วรู้สึกร้อนแผ่วที่หน้าจริงๆ และก็รู้สึกขายหน้ามาก

ดังนั้นแม่ทัพฮั๋วจึงก้มหน้าลง ยักไหล่เอาไว้และไม่พูดอะไร

“แม่ทัพฮั๋ว ข้าว่าให้ฮั๋วฉิงของเจ้าไปอยู่ในอารามเถอะ เก็บเอาไว้ก็มีแต่ก่อหายนะ”

“อ๋า?”

แม่ทัพฮั๋วตกใจจนใจเต้นครึกโครม: “องค์หญิงใหญ่ ฉิงเอ๋อยังเด็ก จะให้ไปไฟเขียวพระโบราณ(ใช้ชีวิตโดดเด่นของพระพุทธศาสนา)ได้อย่างไร......”

สีหน้าองค์หญิงใหญ่ไม่พอใจ: “ในเมื่อรู้ว่าไม่สามารถไปได้ เช่นนั้นก็อย่าออกมาก่อความวุ่นวาย ฮั๋วฉิงของเจ้านั้นมีฐานะเช่นไร ถึงแม้จะเป็นฮองเฮาก็ยังไม่มากเกินไป ตอนนี้กลับไปแย่งตำแหน่งพระชายา พูดออกไปไม่ใช่อับอายขายหน้ามากหรือ?

เจ้าก็เหมือนกัน เป็นพ่อคนแล้ว เหตุผลแต่นี้กลับไม่เข้าใจ

หากจะแต่งงาน ก็ต้องแต่งกับคนที่เหมือนกับเว่ยหลิงชวน อย่างน้อยในชีวิตนี้เขาก็มีผู้หญิงเพียงแค่คนเดียว ท่านดูหยุนโล๋ชายก็เป็นแบบนี้

ผู้หญิงเช่นนี้ถึงจะมีความสุข ถ้าหากแต่งกับคนที่จะแต่งเมียน้อยเมื่อใดก็ได้ แต่งงานไปแล้วก็ทุกข์ใจอยู่ดี

นางไม่เข้าใจ ท่านก็ไม่รู้หรือ?”

แม่ทัพฮั๋วถูกองค์หญิงใหญ่ตำหนิจนไม่พูดอะไรสักคำ หน้าผากมีเหงื่อไหลตลอด พยักหน้าซ้ำๆ

องค์หญิงใหญ่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: “พวกเจ้าดูแม่ทัพอันเอาไว้ ถ้าเขากล้าไป ก็ขวางหลานๆของเขาเอาไว้ เขาคนเดียว ดูแลไม่ได้มากขนาดนั้น จากนั้นก็ตัดแขนกับขาลงมาให้เขาเลย”

แม่ทัพอันมองไป มองหน้ากันด้วยความโกรธ: “ท่านกล้า?”

“ฮึ อันจือซาน หลายปีแล้วที่ท่านไม่ได้ท้าทายข้า ตอนนี้ท่านท้าทายเช่นนี้ข้าชอบมาก แต่ว่า ท่านรอข้าเอาไว้เลย เรื่องที่ท่านคิดวางแผนทำร้ายฝ่าบาท ฝ่าบาทไม่ถือสาหาความกับเจ้า แต่ข้าจะไม่ปล่อยไป

ดูเขาไว้!”