ตอนที่ 725
บทที่ 725 ท่านอ๋องติดค้างนาง
October 21, 2026
บทที่ 725 ท่านอ๋องติดค้างนาง
หลังจากที่ผ่านการสนทนากันรอบหนึ่งแล้ว อันหลิงหยุนลืมตาขึ้นมา ร่างกายก็เริ่มซ่อมแซมขึ้นมาจริงๆ ระบบก็ค่อยๆแข็งแกร่งขึ้น
อันหลิงหยุนยกมือขึ้นมองดูมือของนาง ถอนหายใจโล่งอกเฮือกหนึ่ง ถึงแม้อารมณ์จะหนักหน่วงไปบ้าง แต่ก็กุมเวลาไว้ได้
กงชิงวี่รู้สึกได้ถึงความผิดปกติของอันหลิงหยุน ถามนาง: “เป็นอะไรไป?”
อันหลิงหยุนเงยหน้ามองไปทางกงชิงวี่: “ไม่เป็นไรแล้ว ในฝันเมื่อกี้ข้าฝันเห็นคนคนหนึ่ง บอกกับนางว่าให้มาคืนนี้เราสามคนดื่มเหล้ากัน”
“ข้าก็......” เมื่อฮั๋วฉิงได้ยินก็อยากจะร่วมสนุกด้วย สีหน้ากงชิงวี่ขรึมลง
“เจ้าไม่ต้องแล้ว”
กงชิงวี่อารมณ์หนักหน่วง ทำหน้าเย็นชาไม่ได้พูดอะไรอีก
รถม้าหยุดลงกงชิงวี่ก็ลงมาจากรถม้า สั่งให้คนขับรถม้าส่งฮั๋วฉิงกลับไปก่อน
กลับไปถึงลานโอวหลาน อันหลิงหยุนก็ไม่เป็นไรแล้ว: “ท่านอ๋อง เพื่อไม่ให้มีคนมารบกวน เราไปที่สระหลิวหวงกัน ท่านไปเตรียมของว่างและสุรามาเล็กน้อย ท่านอยากคุยกับนางมาตลอดไม่ใช่หรือ ข้าจะลองให้นางมา”
“อืม งั้นหยุนหยุนก็ระวังตัวด้วย”
กงชิงวี่ไปเตรียมของ อันหลิงหยุนไปจัดการสระหลิวหวง กงชิงวี่กลับมาอย่างรวดเร็ว ล็อคประตูด้านหน้าเอาไว้ก่อน หลังจากนั้นก็ไปหาอันหลิงหยุน
วางของลงไป ทั้งสองนั่งขัดสมาธิตรงพื้นที่ที่แห้ง อันหลิงหยุนหลับตาลงก็พูดคุยกับเจ้าของร่างเดิม เจ้าของร่างเดิมปรากฏตัวอย่างรวดเร็ว
เจ้าของร่างเดิมมีเสน่ห์น่าหลงใหลกว่าอันหลิงหยุน ถึงแม้จะเป็นร่างกายเดียวกัน แต่ว่าทันทีที่ออกมาท่าทางของนางก็อัดอั้นไปด้วยความโกรธและความแค้นใจ
มือของกงชิงวี่กระชับขึ้น: “เจ้ามาแล้ว?”
เจ้าของร่างเดิมมองสังเกตไปที่กงชิงวี่ นึกขำ: “ดูไม่ออกเลย ท่านก็มีวันนี้?”
“ทำไมข้าถึงมีวันนี้ไม่ได้?”
เจ้าของร่างเดิมกลับไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร อันหลิงหยุนจึงได้กล่าวว่า: “พวกท่านอย่าทะเลาะกัน นี่เป็นแค่การเข้าใจผิด”
ถึงแม้เจ้าของร่างเดิมจะไม่พูดจาแล้ว แต่สายตากลับเป็นของนาง แต่สำเนียงเสียงนั้นชัดเจนว่าเป็นของอันหลิงหยุน
กงชิงวี่หน้าบูดบึ้งทำให้ดูเหมือนระมัดระวังมากเกินไป: “เมื่อก่อนตอนที่เจ้าจีบข้า ข้าหยาบคายมากเกินไป ยังฆ่าเจ้าอีก เรื่องนี้เป็นความผิดของข้า แต่เจ้าจะให้ข้าแต่งงานกับเจ้า ทำไม่ได้อย่างแน่นอน ตอนนี้เจ้าทำให้หยุนหยุนเจ็บปวดทรมาน ข้าก็ไม่ชอบใจอย่างมาก หากบีบคั้นกันเกินไป ข้าก็จะยอมตายไปพร้อมกับเจ้า”
“เหอะๆ......” เจ้าของร่างเดิมยิ้มขึ้นมาแล้วดูสง่า
และอ่อนหวาน อันหลิงหยุนใจเต้นตึกตัก เจ้าของร่างเดิมแปลกใจ: “เจ้าทำอะไร?”
“เจ้ายิ้มได้สวยมาก?”
สีหน้ากงชิงวี่ขรึมลง: “อันหลิงหยุน?”
“ทำไม?”
“ทำไม?”
ทั้งคู่เอ่ยปากขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย กงชิงวี่ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น คนคนหนึ่งคุยอยู่กับตัวเอง เขาทนไม่ไหวแล้ว
ที่ยิ่งทนไม่ไหวก็คือตอนนี้คนคนนี้กลับหลงใหลในตัวของตัวเอง จะทนไหวได้อย่างไร?
สายตาของอันหลิงหยุนที่จ้องมองไปที่กงชิงวี่นั้นดุดันก่อน นั่นเป็นของอันหลิงหยุน จากนั้นอัดอั้นไปด้วยความเกลียดและโกรธแค้น นั่นคือเจ้าของร่างเดิมแล้ว
แต่ทั้งสองคนต่างก็มองด้วยความไม่ชอบใจอย่างมาก กงชิงวี่ยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มจอกหนึ่ง
ไม่ต้องไปสนใจมัน
อันหลิงหยุนถึงได้กล่าวว่า: “ทำไมเจ้าถึงไปชอบเขาได้ พูดตามหลักแล้ว รูปร่างหน้าตาของเขา ก็ไม่มีอะไรเลย เขาทั้งเย็นชา ดีตรงไหนหรือ? ถ้าไม่ใช่ว่าทันทีที่มาที่นี่ข้าก็แต่งงานกับเขาแล้ว ข้าจะไม่อยู่ต่อเลย”
กงชิงวี่โกรธจนหน้าดำ ไม่กล้าเรียกอีกครั้ง รินเหล้าหนึ่งจอกแล้วดื่มลงไป ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาอกแตกตายจริงๆ!
นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาอารมณ์เสียขึ้นมา อันหลิงหยุนคงถูกทำลายศพกำจัดหลักฐานทุกๆนาที