ตอนที่ 740
บทที่ 740เข้าสู่สุสานจักรพรรดิ์
October 21, 2026
บทที่ 740เข้าสู่สุสานจักรพรรดิ์
กงชิงวี่ตื่นขึ้นมาอีกทีฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว อันหลิงหยุนจึงมอบยาให้เขากินเข้าไปสองสามเม็ด แล้วพยุงเขาให้ลุกขึ้น
ครั้งนี้นางไม่ได้ให้เขาดื่มเลือดด้วยความกลัวว่าจะส่งผลกระทบกับร่างกายของเขา และอีกอย่างก็คือไม่ต้องการจะให้ร่างกายของเขาหายเร็วเกินไป เพราะอันหลิงหยุนกังวลว่าเขาจะออกไปตามหามังกรไฟด้วยตัวคนเดียวอีก
หลังจากที่ทาอาหารเสร็จ กงชิงวี่เดินมานั่งลง：“ข้าอยากจะออกไป หลิงหยุน……”
“ท่านอ๋อง ข้าอยากออกไปทดสอบความสามารถของชื่อจินจื่อ นางเองก็ต้องการอาหารเช่นกัน”อันหลิงหยุนขัดคำของกงชิงวี่ แล้วเตรียมตัวที่จะออกไป
กงชิงวี่มองไปยังอันหลิงหยุนครู่หนึ่ง ：“สถานที่ข้าจะไปไม่มีหนอนพิษกู่”
“ท่านอ๋องแน่ใจหรือ？”
“แน่ใจ”กงชิงวี่ไม่คิดว่าในหลุมฝังศพจะมีหนอนพิษกู่
“เช่นนั้นข้าเองจึงไม่ได้คิดที่จะไปกับท่านอ๋อง ท่านอ๋องสามารถที่จะไปสถานที่แห่งอื่น ส่วนข้าก็จะพาชื่อจินจื่อออกไป”
กงชิงวี่หน้าหมองลงทันที ：“สิ่งนี้คงไม่ใช่เพื่อที่จะไม่ข้าออกไปหรอกนะ”
“แน่นอนว่าไม่ใช่ ท่านอ๋องออกไปด้านนอกเหตุใดต้องพาข้าไปด้วยเล่า？ข้าจะเป็นภาระเสียเปล่า”
“ผู้ใดว่าเจ้าเป็นภาระกัน？”
“แล้วเหตุเมื่อคืนนี้ท่านอ๋องออกไปถึงไม่พาข้าไปด้วย？”
“เจ้า……”กงชิงวี่เหมือนกำลังจะกล่าวบางอย่าง แต่เมื่อสายตาของอันหลิงหยุนที่ไม่ต้องการฟังเหตุผล จึงได้แต่กลืนสิ่งที่จะพูดกลับลงไป
“ท่านอ๋อง ข้าจะให้ลุงสามไปกับข้า ส่วนท่านก็วางใจแล้วทำธุระของท่านเถอะ”อันหลิงหยุนจัดแจงตัวเองเรียบร้อย แต่งตัวเป็นชายหนุ่ม แล้วเดินออกไป
หนานอี้นั้นต่างไปจากประเทศเฟิ่ง สตรีในหนานอี้ต่ำต้อย จึงไม่สามารถที่จะไม่ทำการเตรียมตัว
พออกมาด้านนอกอันหลิงหยุนยืนอยู่หน้าประตูเฝ้ารอ ด้านกงชิงวี่เพยงไม่นานก็เดินตามออกมา แม้ในตอนที่ต้องแยกกัจะรู้สึกโกรธเคือง แต่เมื่อมีเฟิงอู๋ฉิงอยู่ข้างกายอันหลิงหยุน เขาก็วางใจ
กงชิงวี่เดินจากไปตัวคนเดียว มุ่งตรงไปยังสุสานจักรพรรดิแห่งหนานอี้
เมื่อเห็นว่าเขาเดินออกไปไกล อันหลิงหยุนจึงพาชื่อจินจื่อเดินจากไป
กงชิงวี่เดินอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ได้หลุดพ้นจากอันหลิงหยุนทั้งสองคนเดินตามหลังกันไปจนถึงสุสานจักรพรรดิ์แห่งหนานอี้ กงชิงวี่ที่เพิ่งมาถึงประตูสุสานจักรพรรดิ ก็รู้สึกว่ามีคนกำลังตามหลังเขามา กงชิงวี่จึงหันหลังกลับไปมอง แล้วเขาก็ได้กลิ่นอันพิเศษหนึ่งในคืนเดือนมืด ：“ออกมาเถอะ”
อันหลิงหยุนเดินออกมาจากตรงนั้น กงชิงวี่ถึงกับตกใจ ：“หลิงหยุน？”
“ท่านอ๋อง”
“ไม่ใช่ห้ามเจ้ามาด้วยหรือ？”
“ข้าเองก็ไม่ได้คิดที่จะมาที่นี่ เป็นเพราะว่าเมื่อเดินมาแล้วดันมาถึงที่นี่เอง โดยมีนางพญานำทางมา ”
กงชิงวี่มองไปยังอันหลิงหยุนอย่างเสียอารมณ์ ：“กลับไปเถอะ”
“ท่านอ๋อง ในเมื่อก็มาถึงแล้ว อย่างน้อยก็ให้ข้าเข้าไปด้วย ไม่แน่หากมีหนอนพิษกู่จริงๆเล่า ？”อันหลิงหยุนยิ้ม กงชิงวี่มองกลับยังทางที่เดินมา มันทั้งไกล ทั้งมืด！
“เดินตามข้าเอาไว้ อย่าได้คราดจากข้าไปแม้แต่ครึ่งก้าว”
“ได้”
กงชิงวี่หันหลังกลับพร้อมกับจุงมืออันหลิงหยุน เขาพาอันหลิงหยุนมุ่งตรงเข้าไปยังทางเข้าสุสานจักรพรรดิ
อันหลิงหยุนสำรวจดู สุสานจักรพรรดิค่อนข้างแออัด บริเวณโดยรอบมีรูปปั้นหินสัตว์ตั้งอยู่ ซึ่งสุสานของจักรพรรดิส่วนใหญ่เป็นประเภทนี้
ทั้งสองเดินไปยังหน้าสุสาน แล้วกงชิงวี่จึงหยุดลงตรงหน้าประตู：“เมื่อคืนนี้ข้าเข้าไปจากจุดนี้”
“ท่านอ๋องพวกเรายังสามารถที่จะเข้าไปได้ เพราะดูแล้วไม่น่าจะมีผู้ใดพบเห็นได้”
“อืม”
กงชิงวี่เปิดประตู แล้วพาอันหลิงหยุนเดินเข้าไป
ภายในสุสานทั้งมืดมนและเหน็บหนาว ทันทีที่เข้าไปอันหลิงหยุนสามารถรับรู้ได้ถึงอาการหนาวสั่นเข้ามา