ตอนที่ 746
บทที่ 746 ซูอู๋ซินบุกเข้าวังเฟิ่ง
October 21, 2026
บทที่ 746 ซูอู๋ซินบุกเข้าวังเฟิ่ง
ตอนที่ซูอู๋ซินออกมา สองสามีภรรยากำลังนอนหลับ ขณะที่นั่นอยู่ก็ผล็อยหลับไป
ตอนนี้มังกรไฟได้เปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าที่สะอาดเรียบร้อยแล้ว
เขาเห็นซูอู๋ซินทำความเคารพเขา แต่เป็นเพราะไม่อยากส่งเสียงดังจนทำให้อันหลิงหยุนและกงชิงวี่ต้องตื่นขึ้น เขาจึงไม่พูดอะไร ส่วนคนอื่นๆก็กำลังคุกเข่าอยู่
ตอนนี้ซูอู๋ซินอยู่ในชุดสีดำ เส้นผมได้ผ่านการหวีจนเรียงเส้นสวยเรียบร้อยแล้ว เข็มขัดหยกบริเวณเอวมีหยกสองสามเม็ดประดับอยู่ด้วย
เมื่อมองดูทั้งสองคนอยู่สักพัก ซูอู๋ซินก็พูดขึ้นว่า : “ตั้งสำรับ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
สวีกงกงรีบลุกขึ้น กงชิงวี่ลืมตาขึ้นแล้วหันไปมองซูอู๋ซิน แล้วหันไปมองอันหลิงหยุนที่กำลังนอนหลับอยู่ จึงโน้มตัวลงแล้วอุ้มนางขึ้นไว้วางบนเตียง ห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้วจึงลงมาจากเตียง
“อ๋องเซ่เจิ้ง ?”
กงชิงวี่เดินเข้าไปหาซูอู๋ซิน ขณะที่ซูอู๋ซินกำลังมองพิจารณาอยู่นั้นก็ขมวดคิ้ว : “สำหรับข้าเองก็ไม่ได้พอใจเจ้าสักเท่าไหร่นัก แต่ในเมื่อหยุนหยุนชอบเจ้า ข้าเองก็ขอสนับสนุนเจ้า เพียงแต่ประเทศต้าเหลียงนั้นยากจนเกินไป ข้าไม่อยากให้หยุนหยุนต้องอยู่ที่นั่นนาน ยังดีที่เจ้าเป็นอ๋อง ไม่ได้เป็นฮ่องเต้”
“ข้าไม่อาจจากประเทศต้าเหลียงได้ ท่านตัดใจเสียเถิด”
กงชิงวี่ปฏิเสธอย่างไม่ยอมอ่อนข้อให้ ซูอู๋ซิยยืนพิจารณาแล้วยิ้มออกมา : “เจ้าไม่ได้รักนางขนาดนั้น”
“รักนางกับรักประเทศต้าเหลียงนั้นเป็นคนละเรื่องกัน เรื่องของพวกเราสองสามีภรรยา คนนอกไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่ง”
“ก็ไม่เสมอไปหรอก ต้องดูว่าคนผู้นั้นเป็นใคร”
แววตาของซูอู๋ซินยังคงเรียบเฉย แต่กลับยิ้มออกมาอย่างพอใจในตัวกงชิงวี่อย่างมาก เขาไม่ชอบผู้ชายที่อ่อนแอ ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่ชอบผู้ชายที่ไม่มีความมั่นคง
คำพูดของกงชิงวี่นั่นทำให้เขารู้สึกชอบมาก รักลูกของเขากับรังประเทศต้าเหลียงนั้นเป็นคนละเรื่องกัน
อาหารจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ซูอู๋ซินไปดูอันหลิงหยุน ยืนดูอยู่ข้างๆอยู่นานสองนาน : “หยุนหยุน”
กงชิงวี่หันมองไป พอจะเข้าใจความรู้สึกได้ หากเขามีลูกสาวสักคน เขาก็คงเป็นแบบเดียวกัน
สักพักใหญ่กว่าอันหลิงหยุนจะตื่นขึ้นมา : “ท่านอ๋องล่ะ ?”
ซูอู๋ซินหันกลับไปมองกงชิงวี่ ครุ่นคิดอยู่สักครู่ แล้วพูดว่า : “เขาอยู่ข้างล่าง ข้ากำลังจะจัดการกับเขา”
เมื่ออันหลิงหยุนได้ฟังก็หน้าถอดสี แล้วจึงลุกขึ้นมานั่ง : “ท่านห้ามทำร้ายเขาเด็ดขาด”
“แล้วถ้าหากทำร้ายไปแล้วล่ะ ?”
“หากไม่ชดใช้ ท่านก็จะต้องเจ็บแบบเดียวกัน !” อันหลิงหยุนลุกขึ้นยืน ความรู้สึกที่เขามีต่อซูอู๋ซินกับแม่ทัพอันนั้นไม่เหมือนกัน เหมือนกับร่างเดิม ที่จนบัดนี้ก็ยังไม่ออกมา ร่างเดิมนั้นไม่อาจทำใจยอมรับซูอู๋ซินเป็นพ่อได้ ร่างเดิมยอมรับก็เพียงแต่แม่ทัพอันเท่านั้น
นางเองก็เช่นกัน ซึ่งแม้นางจะรู้สึกชอบเล็กน้อยที่มีซูอู๋ซินผู้นี้เป็นพ่อ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะยอมรับได้แล้ว
ซูอู๋ซินยิ้ม : “เจ้าเหมือนกับเสด็จแม่ของเจ้า เป็นคนอารมณ์ร้อน เขาอยู่ข้างล่าง กินข้าวเรียบร้อยแล้ว”
เมื่อซูอู๋ซินพูดจบก็หันหลังเดินลงไปข้างล่าง แล้วจ้องมองกงชิงวี่ที่นั่งใจลอยอยู่ จากนั้นจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆ แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเนื้อปลากิน
เมื่ออันหลิงหยุนลงมาข้างล่างก็รู้สึกทำตัวไม่ถูก ขึ้นไม่ถึงว่าจะถูกหลอกได้ง่ายเช่นนี้
นางแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ค่อนข้างซับซ้อน จึงรู้สึกไม่ชินนัก จึงดึงปิ่นปักผมที่อยู่บนหัวออก และถอดเสื้อตัวที่สวมอยู่ด้านนอกออกเหลือเพียงแค่เสื้อตัวในแล้วจึงนั่งลง
กงชิงวี่นั่งลงอีกด้านหนึ่ง ทั้งสามกินอาหารเที่ยงร่วมกัน
ระหว่างมื้ออาหารมื้อนี้ อันหลิงหยุนไม่ได้ยินซูอู๋ซินพูดอะไร เขามัวแต่คีบอาหารให้อันหลิงหยุน แต่อันหลิงหยุนรู้สึกแปลกใจตรงที่สิ่งที่เขาคีบให้นั้นล้วนเป็นสิ่งที่นางชอบ
อันหลิงหยุนกินอิ่มก็ลุกขึ้นแล้วหันมองมังกรไฟ : “เจ้ากินหรือยัง ?”
มังกรไฟเตรียมที่จะคุกเข่าลง แต่อันหลิงหยุนประคองเขาเอาไว้ : “เจ้าไม่ต้องคุกเข่าแล้ว ร่างกายเพิ่งจะหายดี ไม่ต้องมากพิธีหรอก”
“ขอบพระทัยพระชายา” มังกรไฟหันมองอันหลิงหยุนด้วยความอาย อันหลิงหยุนรู้สึกขำ
“เจ้ากินแล้วหรือยัง ?”