บทที่ 760 เชิญท่านลงโอ่ง

บทที่ 760 เชิญท่านลงโอ่ง

ตอนกลางคืนอันหลินหยุนนอนไม่หลับ คิดว่าเฟิงไป่ซูและภรรยาของเขาที่อยู่ข้างๆพวกเขานอนไม่หลับ

เขาอยากจะพูดแต่อันหลินหยุนไม่กล้าที่จะพูดอะไร ห้องนั้นร้อนและทั้งสองก็นอนด้วยกัน หายใจตรงข้ามกันและความร้อนก็พุ่งออกมา

อันหลินหยุนผลักกงชิงวี่: “ทำไมเจ้ากอดแน่นจัง?”

“ข้ากำลังตื่นตระหนก”เมื่อกงชิงวี่จัดบ้านก่อนหน้านี้เขาจงใจให้ห้องว่างหนึ่งห้อง ห้องของเขาอยู่ติดกับผนังเพื่อความสะดวกในการใช้ชีวิตจะไม่มีการเคลื่อนไหวในห้องของทั้งสองคน

ไม่ต้องพูดถึงว่าคนธรรมดาสามารถได้ยิน แต่ถ้าพวกเขามีกำลังภายในที่ดีพวกเขาสามารถได้ยินโดยไม่ต้องพูด

ตอนนี้ดีเชียว มีคนอยู่ห้องข้างๆ กระทั่งพูดก็ต้องเสียงเบาๆ

อันหลินหยุนนอนบิดไปมา กงชิงวี่บอกไม่ให้นางขยับและมองไปที่ประตูอันหลินหยุนถึงหลับตาลงได้

เมื่อหลับตามีลมพัดผ่านประตู กงชิงวี่ลืมตาและลุกขึ้นนั่ง อันหลินหยุนลุกขึ้นและเดินตามไปเมื่อนางรู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น ทั้งสองออกจากบ้านกงชิงวี่ไป ไปที่ประตูของเฟิงไป่ซูแล้วเข้าไปดูข้างในไม่มีใครเลย

หันหลังกลับ ทั้งสองออกไปข้างนอก ไม่มีใครอยู่ที่ลาน

“กลับวังแล้วอย่างนั้นรึ”

“เหมือนจะไม่ใช่ เราไปดูที่หลังคากันเถอะ”กงชิงวี่จับเอวอันหลิงหยุนขึ้นไปบนหลังคาก่อนที่อันหลิงหยุนจะตอบสนอง

เมื่อทั้งสองคนนั่งบนหลังคากงชิงวี่มองไปในทิศทางเดียว: "มันควรจะอยู่ตรงนั้นเราไปดูกันเถอะ"

“ไม่มีใครเหรอ”อันหลินหยุนไม่กลัวความสูง ในชีวิตก่อนหน้านี้นางเป็นหมอทหาร ขึ้นไปที่สูงมันเป็นอะไรที่เด็กสำหรับเธอมาก เธอเพียงเดินลอยบนอากาศไม่ได้เท่านั้นเอง

กงชิงวี่อุ้มอันหลินหยุนไว้ด้านหลังของเขาแบกนางไปและอธิบายว่า: “ในเวลานี้มันเป็นเวลาดึกแล้ว เงียบกริบป็นอย่างมาก แม้กระทั่งนกกำลังนอนหลับ มีเพียงแต่ตรงนั้นมีเสียงนกร้อง ก็ต้องมีคนไปที่นั่นแน่นอน”

กงชิงวี่เดินข้ามหลังคาอย่างรวดเร็วราวกับว่ามีลมพัดผ่าน อันหลินหยุนกอดคอของเขาด้วยมือทั้งสองข้าง และพูดด้วยความประหลาดใจ: “ท่านอ๋องทำได้อย่างไร ท่านเพิ่งได้ดูวิชานี้ในตอนกลางวัน ตอนกลางคืนท่านก็เป็นแล้ว?”

“ข้าเพิ่งฝึกฝน แต่หยุนหยุนสามารถมองเห็นได้ มันก็ไม่เลว”

ทั้งสองมาถึงป่าฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว หลังจากที่พวกเขาลงไปสู่พื้น อันหลิงหยุนก็พูดทันทีว่า “ทำไมที่นี่ถึงเป็นสุสาน?”

“อืม”

กงชิงวี่ยังค้นพบว่าสถานที่ตรงหน้าเขาคือสุสาน

ในป่าก็เช่นกัน กงชิงวี่อุ้มอันหลินหยุนไว้บนหลังของเขา: “ข้าจะเข้าไปดู”

“ท่านอ๋อง ที่จริงเราไม่จำเป็นต้องไปดูหรอก เพราะมันเป็นอิสระของพวกเขา เราไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่ง แต่ท่านอ๋องเป็นแบบนี้ มันเพื่อเบี้ยอย่างนั้นรึ?”

“ข้าชอบเบี้ย แต่ไม่ชอบมันไปมากกว่าหยุนหยุนหรอก หยุนหยุนรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะล่อลวงข้ามา”

“อย่างไร?”

กงชิงวี่เดินแบกอันหลินหยุนไปพลางคุยกันระหว่างทาง

กงชิงวี่ไม่รำคาญ:“ยังไม่ใช่เวลานอน พวกเขาอาจจะได้ยินสิ่งที่เจ้าและข้าพูดแล้ว ทำไมไม่รอสักพักค่อยไป ในเวลานี้เราจะพบว่า ความเร็วของพวกเขา พวกเขาสามารถไปได้เร็วกว่านี้ แต่พวกเขาไม่ได้ทำเช่นนั้น พวกเขาไม่ได้ล่อลวงให้ข้าตามไปอย่างนั้นรึ?”

“...”อันหลิงหยุนรู้สึกว่าที่เขาพูดมามันก็มีเหตุผล ถึงไม่ได้มากความ ทั้งสองเดินผ่านป่าและแม่น้ำอันกว้างสายหนึ่ง วางอันหลินหยุนและกงชิงวี่มองไปรอบ ๆ ท่ามกลางแสงจันทร์

“ท่านอ๋อง ไม่มีทางเดินต่อแล้ว?”

“อืม มองไปดูเหมือนไม่มีเส้นทางเดินแล้ว แม่น้ำที่นี่กว้าง แม้ข้าจะแสดงพลังที่มีอยู่ก็ไม่สามารถผ่านไปได้ ยิ่งกว่านั้นยังพาหยุนหยุนมาด้วย แต่แม่น้ำอยู่ในแนวราบ ข้าไม่สามารถอ้อมไปได้ แม้ว่าจะอ้อมไปได้ก็คงไปถึงตอนฟ้าสว่าง"

กงชิงวี่มองหาอีกครั้ง หาไม่เจอถึงยืนอยู่ริมน้ำเหม่อลอย

“พวกเขาไปที่นั่นได้อย่างไร” กงชิงวี่พูดกับตัวเอง

อันหลิงหยุนใช้ประโยชน์จากช่วงเวลานี้ในการหมอบลงเพื่อตรวจสอบน้ำ: “มีปลาอยู่ในน้ำ ไม่น่าจะมีพิษ ท่านอ๋องเราสามารถว่ายน้ำไปได้”

“ในน้ำไม่มีพิษ แต่อาจไม่ปลอดภัย หากมีสัตว์ร้ายตัวใหญ่อยู่ในน้ำ เจ้าและข้าจะต้องตายในนั้น แหล่งน้ำของประเทศต้าเหลียงไม่อุดมสมบูรณ์เท่าประเทศเฟิง ความรู้เรื่องน้ำของข้าไม่ดีนัก”