บทที่ 770 ง้างปากเพื่อกรอกยา

บทที่ 770 ง้างเพื่อปากกรอกยา

ซูมู่หรงเดินขึ้นไปดูอันหลิงหยุน ก่อนที่จะไปที่ตำหนักเฉียนคุณ หลังจากเข้าประตูมาเขาก็เห็นซูอู๋ซิน ซูมู่หรงเคารพเขามาก "ซูมู่หรง เคยพบลุงสองของข้าแล้ว"

แม้ว่าซูมู่หรงจะเป็นคนทันสมัย แต่เขาก็อยู่ที่นี่มาหลายปีแล้วและอิทธิพลของที่นี้ได้รวมเข้ากับสิ่งแวดล้อมที่นี่เป็นเวลานาน

หนานหยุนเป็นสถานที่ที่ให้ความสำคัญกับอำนาจของจักรพรรดิและมารยาทในพระราชวังอย่างมากเพื่อที่จะได้ไม่ลืม

ซู่อู๋ซินสวมชุดคลุมสีเหลืองแล้วและกำลังจะพาเฟิงไป๋ซู่ออกไป

เมื่อเห็นว่าซูมู่หลงไม่โกรธจึงถามกลับไปว่า "มีอะไรหรือ"

"เสด็จพ่อทรงขอออกไปพบพวกท่านที่ด้านนอก"

ซูมู่หรงรู้ว่าซูอู๋ซินหมายถึงอะไรใน หนานอี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเป็นพ่อของอันหลิงหยุน ถ้าเขาได้รับการยินยอมอย่างน้อยใน หนานอี้ก็ไม่มีใครที่หยุดอันหลิงหยุนได้

“ ออกไปกันเถอะ”

ซู่อู๋ซินจูงมือเฟิงไป๋ซูแล้วออกไปข้างนอก เฟิงไป๋ซูสวมเสื้อคลุมมังกรและนกฟีนิกซ์ที่ซู่อู๋ซินเตรียมไว้เป็นเวลาหลายปี ชุดคลุมมังกรและนกฟีนิกซ์ถูกพาลากไปตามพื้น ผู้คนในวังมองตามหลังทั้งสองคนไป และทั้งสองก็มองใบหน้าของกันและกัน พากันออกเดินออกไปที่ตำหนักเฉียนคุณ

ซู่อู๋เหรินยืนอยู่ข้างนอกมองไปที่ผู้หญิงที่เขาคิดถึง

ผู้หญิงที่เขารักกำลังจะมา?

หลิงหยุนก็เข้าใจทันทีว่าความรักที่กลายเป็นเรื่องงี่เง่าเป็นอย่างไร?

ใช่นางจริงๆหรือ?

ในตอนนี้จักรพรรดิหนานอี้เหมือนเด็กและมีน้ำตาคลอเบ้า ในฐานะจักรพรรดิชีวิตของเขามีแค่ทวนทองอาชาเหล็ก มือนั้นได้ฆ่าสังหารผู้คนมานับไม่ถ้วน แต่เขาได้วางแผนให้ผู้หญิงคนหนึ่งมาชั่วชีวิต พูดตรงๆก็คือทุกอย่างก็เพื่อผู้หญิงคนนี้

น่าเสียดายที่สุดท้ายเขาไม่ได้อะไรเลย

แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเขาอาจเข้าใจความจริง ไม่มีอะไรดีไปกว่าการได้พบผู้หญิงคนนี้

ตอนแรกเขาคิดว่าเขาได้สิ่งที่ดีที่สุด แต่เขาคิดว่าเขาพยายามเอาชนะนางแต่แล้วเขาก็รักผู้หญิงคนนี้จริงๆ

"ซูซู"

ซู่อู๋เหรินต้องการเข้าใกล้ เฟิงไป่ซู่มองเขา "จักรพรรดิหนานอี้?"

"ซูซูยังจำข้าได้ไหม" จักรพรรดิหนานอี้เดินเข้าป ทางเฟิงไป๋ซูและซูอู๋ซินยังสงบนิ่ง นางไม่ได้สนใจบรุษตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

จักรพรรดิหนานอี้หยุดและยิ้มเหมือนเด็กหนุ่ม "เจ้าสบายดีไหม?"

“ ต้องขอบคุณความห่วงใยของจักรพรรดิหนานอี้ หากแต่ตัวข้านี้ยังไม่ตายในเงื้อมมือของของพระองค์” ทันทีที่เฟิงไป๋ซูกล่าวเช่นนี้ทำให้พระพักตร์ของจักรพรรดิหนานอี้หมองลง

แต่เขาก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนเขาจะเสียใจ "ตอนนั้นถ้าเจ้าเต็มใจ ข้าก็จะไม่ทำแบบนั้น ข้าอยากจะทำให้เจ้าตกใจ จึงทำให้เจ้ากินมันลงไป"

“ หากท่านไม่เอาประเทศเฟิ่งมาข่มขู่ คิดหรือว่าข้าจะยอมกิน?” เฟิงไป๋ซูนึกถึงมันและพบว่ามันไร้สาระสิ้นดี

“ แต่ข้าก็พูดไปแล้วเช่นกัน หากเจ้ายอมแพ้ ข้าก็จะปล่อยมือ”

"นั่นคือความสงบที่ท่านคิดว่าข้าได้รับเมื่อข้าคุกเข่าลงและร้องขอความเมตตา ประชาชนประเทศเฟิ่งจะมองข้าเช่นไร?"

จักรพรรดิหนานอี้พูดไม่ออก เฟิงไป๋ซูเหลือบมองไปที่ ซูอู๋ซิน "ไปกันเถอะ"

ซู่อู๋ซินพาเฟิงไป๋ซูไปที่หอคอยเมื่อทั้งสองคนปรากฏตัวบนหอคอย ก็มองเห็นจักรพรรดิหนานอี้ อันหลิงหยุนรู้สึกว่ามันเป็นการประชดประชันเสียดสีจักรพรรดิหนานอี้และยังรู้สึกว่ายังน่าสงสารเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แต่ไม่ว่าจะน่าสงสารหรือไม่มันก็ไม่สำคัญกับนาง

อย่างดีที่สุดอันหลิงหยุนก็แค่เป็นคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่

เฟิงไป๋ซูและซูอู๋ซินยืนอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมง จักรพรรดิหนานอี้ก็อยู่กับพวกเขานานกว่าหนึ่งชั่วโมง และซูมู่หรงอยู่กับ อันหลิงหยุน และ กงชิงวี่