บทที่ 772 เมื่อไม่ไหวจะฆ่าเจ้าก่อน

"ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะไปตามหาเจ้าหลิงหยุน" กงชิงวี่ดันอันหลิงหยุนออก ดวงตาทั้งคู่ของเขาไม่เคยดุร้ายเช่นนั้นมาก่อน "ข้าฆ่าเขาก่อน เขาก็กลับไปไม่ได้แล้ว"

“ท่านอ๋อง ท่านเคยคิดหรือไม่ว่า หากข้าตายแล้วก็จะต้องกลับไป!

ส่วนเขาน่ะ เมื่อเขาตายก็คงจะได้กลับไปเช่นกัน เขาปกป้องร่างของทั้งสองคนเอาไว้ และยังหาคนมาเฝ้าดูอีก ฉันและเขาต่างก็เป็นวิญญาณที่มาที่นี่ ถ้าร่างกายของเขาเป็นเพียงร่างเนื้อที่บรรจุได้ เมื่อเขาจากไปก็จะกลับไปได้แล้ว ฉันก็เหมือนกัน เพียงแค่เขาหาทางฆ่าฉันแล้วฆ่าตัวตาย เท่านี้ก็สามารถกลับไปได้แล้ว”

ทันใดนั้นอันหลิงหยุนก็เข้าใจว่าเรื่องราวต่าง ๆ ได้แล้ว จุดประสงค์ของซูมู่หรงก็คือการพานางไป เพราะซูมู่หรงรู้ดีว่า ไม่ว่านางจะกลับไปอย่างไร เพียงแค่ที่นี่มีร่างที่มีวิญญาณของนางอยู่ ไม่ว่านางจะกลับไปอย่างไร สุดท้ายก็จะต้องกลับมาที่นี่

แต่ถ้าซูมู่หรงฆ่าร่างกายที่นี่ของนาง ทำลายได้อย่างสมบูรณ์ เช่นนั้นนางก็จะไม่มีทางไม่กลับมาได้อีก!

ใบหน้าของกงชิงวี่นิ่งเรียบไม่แสดงอารมณ์ “……”

อันหลิงหยุนถอยออกจากกงชิงวี่หันและหมุนตัวเดินไปด้านหนึ่ง กงชิงวี่ก็เดินตามนางไป

"ยีนคืออะไร?" กงชิงวี่ถาม

“มันคือของบางอย่างที่หลงเหลือจากร่างกาย เล็บ เส้นผม แม้แต่ขนตาก็ด้วย เมื่อมีสิ่งเหล่านี้ เขาสามารถใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์เพื่อสร้างตัวข้าขึ้นมาได้

เมื่อตอนที่ข้ามา ตอนนั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างคนที่ไร้วิญญาณ แต่ตอนที่ข้ามาซูมู่หรงอายุประมาณ 30 ปี ส่วนตอนที่เขามาก็มีผมสีขาวดอกเลาแล้ว ห่างจากตอนนั้นที่ข้ามาอย่างน้อยก็สามสิบปีได้ ความก้าวหน้าของมนุษยชาติในเวลานี้เร็วเกินไป ไม่ต้องพูดถึงว่ามีการเปลี่ยนแปลงทุกปี แต่มีการเปลี่ยนแปลงในทุก ๆ วินาทีต่างหาก

สามสิบปีมันน่าตื่นตระหนกมาก หากวิทยาศาสตร์พัฒนาไปถึงระดับหนึ่งแล้วละก็ ข้าไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ตอนที่ข้ามา วิทยาศาสตร์ก็ได้ค้นคว้าการผสมผสานทางพันธุกรรมของมนุษย์กับหนูออกมาได้แล้ว "

"มนุษย์กับหนู?" กงชิงวี่ทำสีหน้าประหลาด

อันหลิงหยุนหันกลับมา รู้สึกว่านี่เป็นหัวข้อวิจัยที่น่าขยะแขยงและรับไม่ได้ จึงไม่อยากพูดอะไรมากไปกว่านี้ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกงชิงวี่ซึ่งเป็นเด็กน้อยที่อยากรู้อยากเห็น นางก็ไม่อยากจะปฏิเสธอีก

"ท่านอ๋อง พวกเจ้าห้า เป็นท่านกับข้าที่ให้กำเนิด เรียกว่าผลผลิตของการรวมกันระหว่างคนกับคน เช่นนั้นท่านว่า การรวมกันของคนกับหนูจะเป็นอย่างไร?"

สมองของกงชิงวี่ส่งเสียงอื้ออึง ผ่านไปเนิ่นนานก็ยังพูดไม่อะไรไม่ออก แต่ในหัวของเขากลับเป็นภาพของหนูกับคน แต่ภาพนั้นค่อนข้างน่าขยะแขยง และน่าขนลุกขนชัน ใบหน้าของเขาซีดขาว กงชิงวี่รู้สึกหายใจลำบากเป็นครั้งแรกในชีวิต

อันหลิงหยุนพูดอย่างอับจนหนทาง "มนุษย์มีความก้าวหน้าและค้นคว้าอย่างต่อเนื่องในด้านวิทยาศาสตร์ สิบปีก่อนที่ข้าจะมา ก็ได้เริ่มมีการโคลนนิ่งสัตว์บางชนิดขึ้นมาแล้ว การโคลนนิ่งคือการใช้เลือดแกะมาโคลน แกะที่โคลนออกมาจะไม่ต่างจากแกะในตอนนี้เลย"

"ถ้าเช่นนั้นหนูกับคนจะเป็นอย่างไร?" กงชิงวี่รู้สึกตัวเย็นยะเยือกขึ้นมา กลางแผ่นหลังเย็นเฉียบ เขานึกว่าหนูกับคนจะหลับนอนกันเสียแล้ว

อันหลิงหยุนกล่าว “การรวบรวมยีนของมนุษย์และยีนของหนู รวมทั้งสองยีนเข้าด้วยกัน โดยใช้สเปิร์มของมนุษย์ นั่นก็คืออสุจิของท่านอ๋อง และใช้วิธีการทำเทียมบางอย่าง เพื่อรวมกับหนูตัวแม่ จากนั้นหนูตัวแม่ก็จะตั้งครรภ์ และหนูที่อยู่ในท้องของมันก็จะมียีนบางตัวเป็นยีนของมนุษย์

ตอนที่ข้ามา ยีนของมนุษย์อยู่ในท้องของหนูก็มีอยู่ถึง 4% แล้ว

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ บนตัวลูกหนูของหนูมียีนที่มาจากมนุษย์ร้อยละสี่ หรือก็คือหลังจากหนูเกิดมาแล้ว อาจมีบางส่วนที่เหมือนกันกับมนุษย์

ยีนเป็นสิ่งที่คาดเดาได้ยาก นี่เป็นการเหยียดหยามหรือยกย่องมนุษย์กันนะ?"

สีหน้าของกงชิงวี่ประหลาดไม่น่ามอง "นี่คือสิ่งที่ฝืนกฎธรรมชาติ เป็นสิ่งที่ฟ้าดินไม่อาจอภัย"

อันหลิงหยุนมองกงชิงวี่ "ท่านอ๋อง ท่านยังเด็กเกินไป ไม่เข้าใจมนุษย์ในอนาคต มนุษยชาติในอีกหลายพันปีต่อมา เพื่อพฤติกรรมที่วิปริตบางอย่างแล้วก็ไม่สนเหตุผลอีกต่อไป

มีหลายสิ่งที่ท่านอ๋องไม่รู้ ที่จริงแล้วที่นั่นมันสกปรกโสมมมาก

ผู้ชายอายุเจ็ดแปดสิบปีบางพวก ร่ำรวยมาก วิปริตจนซื้อเด็กผู้หญิงอายุเจ็ดแปดขวบมาทำเรื่องอย่างนั้นโดยเฉพาะ และฆ่าเด็กไปไม่น้อย

แล้วยังมีคนที่ไม่มีลูกด้วยตัวเอง คู่สามีภรรยาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในโลกของคนสองคน จากนั้นก็หาผู้หญิงคนหนึ่งมาเป็นคนตั้งครรภ์แทน โดยใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์เทียม ด้วยการนำของอสุจิท่านอ๋องเข้าไปในท้องของผู้หญิงที่ไม่รู้จัก ให้นางกำเนิดเด็กออกมา และเมื่อถึงเวลาท่านอ๋องก็พาเด็กไป ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครรู้จักใครเลย

บ้างก็มีที่ใช้แค่ท้องอย่างเดียว

อันที่จริงการอบรมทารกในครรภ์มีความสำคัญมาก เช่นตอนนี้ข้าตั้งครรภ์ ข้าได้ยินและเห็นเป็นประจำอยู่ทุกวันว่าท่านอ๋องเป็นอย่างไร เช่นนั้นเด็กที่เกิดมานี้ก็จะได้รับอิทธิพล ออกมาเหมือนท่านอ๋องเป็นส่วนใหญ่ แม้ว่าจะอยู่ในท้องของข้าก็ตาม

ความคิดเห็น