บทที่ 776 ล้วนเป็นสวีกงกง

บทที่ 776 ล้วนเป็นสวีกงกง

แม้ว่านางจะดูเหมือนแม่ของนาง แต่นางกลับทำตัวเหมือนซูอู๋ซินอย่างยิ่ง อารมณ์ของฮ่องเต้หนานอี้แย่ลงในทันใด

“นอกจากซูอู๋ซินแล้ว เจ้าเป็นคนที่ไร้ยางอายที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ” ฮ่องเต้หนานอี้วางแผนที่จะสู้กลับอย่างถึงที่สุด ไม่สามารถปล่อยไปเช่นนี้ได้

อันหลิงหยุนตอบโต้ “ฝ่าบาทก็เป็นจักรพรรดิที่จอมปลอมที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมาเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนชั่วร้าย กลับดูเหมือนคนบาปหนาไม่อาจอภัย แต่แท้จริงแล้วภายในใจกลับเป็นคนดี”

"เจิ้ง……" คิดจะโต้กลับ จู่ ๆ ฮ่องเต้หนานอี้ก็รู้สึกว่ามันเป็นเช่นนั้น เดิมทีเขาก็เป็นจักรพรรดิที่ดีผู้หนึ่ง และเขาก็ไม่ใช่คนที่บาปหนาไม่อาจอภัย ภายในใจของเขาเป็นคนดีมาก เพียงแต่ประชาชนของหนานอี้ต่างก็คิดว่าเขาอำมหิตเกินไป และเหตุผลก็คือซูอู๋ซินชนะใจผู้คน

"เจ้าไม่ต้องใช้สิ่งเหล่านี้เพื่อมาหลอกเจิ้ง เจิ้งฟังหลงกลหรอก" ฮ่องเต้หนานอี้กล่าวในตอนท้าย

อันหลิงหยุนแค่มองเขาอยู่สักพัก แล้วก็หัวเราะ!

“หัวเราะอะไร?”

“ฝ่าบาทมิใช่ว่าท่านคิดว่า ซูอู๋ซินอยู่เหนือท่านทุกด้านเลยงั้นหรือ?”

"ไม่ ตัวเจิ้งคิดว่าแข็งแกร่งกว่าเขาเป็นร้อยเท่า เป็นพวกประชาชนที่ถูกซูอู๋ซินหลอกเข้าเต็มเปา เพียงแค่ไม่เคยรู้สึกตัวเลยก็เท่านั้น"

อันหลิงหยุนมองฮ่องเต้หนานอี้ "ดังนั้นแล้วฝ่าบาทยังจะสนใจอะไร? จากที่ข้าดูฝ่าบาทเหนือกว่าซูอู๋ซินมาก"

"อย่างไร" ดวงตาของฮ่องเต้หนานอี้เป็นประกาย

"ชีวิตนี้ของซู่อู๋ซินมีไว้เพื่อผู้หญิงคนเดียวเท่านั้น แม้ว่าจะไม่ใช่การปรากฏของผู้หญิงคนนี้ "ชีวิตของซู่อู๋ซินมีไว้เพื่อผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น แม้ว่าจะไม่ใช่รูปลักษณ์ของผู้หญิงคนนี้ แต่เขาก็เป็นคนรักอิสระไม่ชอบการถูกผูกมัด เขาจะไม่ยึดติดอยู่กับที่ที่เดียว หรือสิ่งสิ่งเดียว แม้ว่ามันจะเป็นความรับผิดชอบของประเทศ ในความคิดของเขามันก็ไม่สามารถกลายเป็นพันธนาการที่จะผูกมัดเขาเอาไว้ได้

แต่ฝ่าบาทไม่เหมือนกันแม้ว่าฝ่าบาทจะเย็นชาไปบ้าง แต่เบื้องหลังความเย็นชากลับมีไว้เพื่อประเทศนี้

ความชั่วร้ายอยู่บนใบหน้าของฝ่าบาท ความดีอยู่ในใจของจักรพรรดิ

หากไม่ใช่ว่าฝ่าบาทจัดการงานราชการมากมายทุกวัน เส้นผมท่านจะขาวเป็นดอกเลาได้อย่างไร? "

“……” ทันใดนั้นภายในใจฮ่องเต้หนานอี้ก็รู้สึกเปรี้ยวฝาดขึ้นมา หลายปีมานี้ ตั้งแต่เขาขึ้นครองบัลลังก์ ไม่มีใครเคยพูดเช่นนี้มาก่อนเลย ราวกับว่าเขาได้ทั้งใต้หล้าของหนานอี้ล้วนแต่เพื่อตัวเขาเอง ลองถามใจตัวเองว่าทุกเรื่องที่เขาทำ มีเรื่องไหนบ้างที่ไม่ใช่เพื่อประชาชนชาวหนานอี้

เพียงแค่ไม่เคยมีใครเข้าใจเขา แต่เด็กสาวคนนี้กลับเข้าใจ

"เจ้าไม่ต้องมาหลอกให้เจิ้งดีใจ เจิ้งไม่หลงกลหรอก" ปากบอกไม่หลงกล แต่ในใจของฮ่องเต้หนานอี้กลับเบิกบาน ลูกสาวของซูอู๋ซินชื่นชมเขาเพียงนี้ แต่กลับพูดชื่อซูอู๋ซินทื่อ ๆ ซูอู๋ซินก็ไม่ได้รับความสำคัญเท่าไหร่นี่

"ฝ่าบาท ดื่มชาไหมเพคะ?" อันหลิงหยุนถาม ฮ่องเต้หนานอี้พยักหน้าอย่างขอไปที

อันหลิงหยุนสั่งการลงไป ให้คนเตรียมโสมเก่าแก่พันปีมาหนึ่งราก และเตรียมมีดที่ตัดเหล็กได้ราวกับโคลน ขันทีก็ไม่แน่ใจว่ามันหมายถึงอะไร หมุนตัวไปจัดเตรียม

ขันทีในวังฉิงคุนชื่อว่าสวีฝู อันหลิงหยุนยังไม่รู้ว่าขันทีชื่อว่าอะไร เขาเองก็อายุมากแล้วด้วย เห็นว่าแข้งขาติด ๆ ขัด ๆ กำลังถือถาดรองมา ข้างในมีโสมพันปีรากหนึ่งวางอยู่ โสมอายุหนึ่งปีสิ่งที่เป็นของราชวงศ์เป็นธรรมดาที่จะไม่น่าเคลือบแคลง อันหลิงหยุนชำเลืองมองโสมพันปี รู้สึกพอใจมาก

ลุกขึ้นหยิบรับถาดมาด้วยตัวเอง "ทำงานหนักแล้ว ท่านชื่ออะไร"

"ข้าน้อยสวีฝูพ่ะย่ะค่ะ!" สวีฝูอายุหกสิบกว่าแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้านายบอกกับเขาว่าทำงานหนัก แล้วยังถามเขาว่าชื่ออะไรอีกด้วย ในฐานะข้ารับใช้ ใครจะสนว่าเขาชื่ออะไรกัน?

สวีฝู เกือบจะร้องไห้ออกมา พยายามฝืนกลั้นเอาไว้ได้ แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นชำเลืองมองอันหลิงหยุนอย่างเงียบ ๆ

อันหลิงหยุนมจาง ๆ "ท่านทำงานหนักแล้ว ขอคนหน่อย จัดที่นั่งให้สวีกงกง"

"มกุฎราชกุมารี นี่ไม่ดี ไม่...” สวีฝูจะกล้าได้อย่างไร เขาตกใจจนเกือบจะคุกเข่าลง

อันหลิงหยุนสีหน้าไม่ยอมรับ "ที่นี่ข้าพูดคำไหนคำนั้น บอกให้ท่านนั่งก็นั่งลงเสีย"