บทที่ 785 บังคับปล้นชิง

บทที่ 785 บังคับปล้นชิง

คนทั้งหมดถูกจับได้อย่างรวดเร็ว หน้าไม้ของพวกเขาถูกชิงไปแล้ว ยังมีเหลือในกล่องอีกสองกล่อง ทั้งหมดล้วนถูกชิงไปด้วยเช่นกัน

กงชิงเซวียนเหอไม่ได้กลับไปกับรถม้า แต่สั่งให้อาเสี้ยวขนกล่องกลับไปก่อน คนเหล่านั้นต่างก็ถูกจับตัวไปทั้งหมด

อันหลิงหยุนกับกงชิงเซวียนเหอยังรั้งอยู่ นางแปลกใจ: "เจ้าไม่ไปนี่เป็นเพราะ มีเรื่องอะไรที่ต้องจัดการอย่างนั้นหรือ?"

กงชิงเซวียนเหอไม่ตอบ เพียงไม่นานก็มีคนเดินเข้ามาหา เป็นชายหนุ่มอายุไม่มากคนหนึ่ง อีกฝ่ายอายุราว ๆ ยี่สิบเห็นจะได้ ในมือถือหนากากหนังใบหน้ามนุษย์มาด้วยสองชิ้น แล้วส่งให้กงชิงเซวียนเหอ เขารับมาพลางส่องกับกระจกเพื่อสวมให้เข้าที่ อันหลิงหยุนรู้ว่านางเองก็ต้องสวมมันด้วยเช่นกัน เมื่อสวมเสร็จแล้ว ก็มอบเสื้อผ้าแบบเดียวกันกับสองคนที่มาเมื่อครู่ ส่งไปให้กับอันหลิงหยุนและกงชิงเซวียนเหอได้สวมใส่

"เจ้าไปเปลี่ยนในป่าทางนั้น อย่าไปไกลล่ะ" พูดพบกงชิงเซวียนเหอก็เริ่มถอดเสื้อคลุมออก อันหลิงหยุนไปที่ป่าแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า จึงค่อยกลับมารวมตัวกับกงชิงเซวียนเหอ

คนเมื่อครู่เอาเสื้อผ้าของทั้งสองคนไป กงชิงเซวียนเหอหยิบดาบบนพื้นขึ้นมา ส่งให้อันหลิงหยุนเล่มหนึ่ง ทั้งสองคนถือดาบคนละเล่ม แล้วเดินออกไปพร้อมกัน

ระหว่างทาง กงชิงเซวียนเหอมองตามรอยล้อรถที่ทิ้งร่องรอยไว้ กับหญ้าบนพื้นผืนใหญ่ที่ถูกเหยียบราบเป็นแนว แกะรอยตามหารังกบดานของพวกคนเหล่านั้น

ทั้งสองคนเดินผ่านป่า จนทะลุเข้าไปถึงเชิงเขาแห่งหนึ่ง มีหมู่บ้านที่ดูไม่เด่นสะดุดตาอยู่ตรงนั้น กงชิงเซวียนเหอ กับอันหลิงหยุน แวะหยุดที่หมู่บ้านนั้นครู่หนึ่ง เพื่อตัดสินใจว่าจะไปกันต่อทางไหนดี

"นี่เจ้าคิดจะฆ่าคนปิดปาก หรือคิดจะไปชิงเอาแบบร่างที่ใช้ทำหน้าไม้?" อันหลิงหยุนเอ่ยถาม

กงชิงเซวียนเหอหันมองอันหลิงหยุน พลางยกยิ้มอย่างสบายใจ : "เจ้าฉลาดถึงขนาดนี้ มองไม่ออกจริงๆน่ะหรือ?"

"เจ้าคิดจะฆ่าคนปิดปาก แล้วชิงเอาแบบร่างไป" อันหลิงหยุนพูดออกมาตรง ๆ ไม่มีอ้อมค้อม

กงชิงเซวียนเหอยิ้มเย็น: "ว่ากันว่าฉลาดเกินไปมักจะไม่ดี แต่เจ้าฉลาดเกินไปแล้วจริงๆนั่นล่ะ"

กงชิงเซวียนเหอหมุนตัวไปสังเกตรอบๆ: "เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะเข้าไปดูข้างในหน่อย"

"ข้าจะเข้าไปกับเจ้า ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ ตอนนี้ร่างกายข้าแข็งแรงไม่น้อยแล้ว" อันหลิงหยุนรู้สึกว่า อันที่จริงการอยู่คนเดียวลำพังอาจไม่ปลอดภัย ไม่สู้ตามกงชิงเซวียนเหอไป น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

"ไปเถอะ" กงชิงเซวียนเหอเพียงยกยิ้ม แล้วหันหลังเดินเข้าไป

ทั้งสองเข้ามาถึงหน้าประตูบ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังนี้ดูไม่เหมือนบ้านคนธรรมดา แต่เป็นรูปแบบบ้านของคนที่ร่ำรวยทั้งหมู่บ้านเลยทีเดียว

ตรงหน้าประตูยังมีหินสลักตั้งตระหง่าน ประตูเป็นสีแดงเจิดจ้า

มีเสียงเด็ก ๆ เล่นกันเจี๊ยวจ๊าวอยู่ข้างใน ขณะที่กงชิงเซวียนเหอกำลังจะทะยานเข้าไป กลับถูกอันหลิงหยุนคว้าตัวไว้

กงชิงเซวียนเหอหันไปมองอันหลิงหยุน นางจึงเอ่ยขึ้นว่า: "ถ้าเจ้าสามารถรับเอาไว้เพื่อใช้งานได้ล่ะก็ ไม่เพียงแต่เจ้าจะได้รับทักษะฝีมือของพวกเขา ทั้งยังไม่ต้องให้เลือดเปื้อนมือของเจ้าโดยไม่จำเป็นด้วย แบบนี้จะไม่ดีกว่าหรอกหรือ?”

กงชิงเซวียนเหอกลับย้อนถามไปว่า "หากจะเปรียบเทียบระหว่างคนข้าได้ฆ่าไป เมื่อเทียบกับคนที่กงชิงวี่ได้ฆ่าไป นับว่าน้อยอย่างนั้นหรือ?"

"ไม่น้อย แต่ถึงแม้ว่าเขาจะฆ่าคนมากกว่าเจ้า ข้าก็ยังจะหยุดเจ้าอยู่ดี จงผ่อนปรนเมื่อใดก็ตามที่ผ่อนปรนได้ หากเจ้ายอมปล่อยพวกเขาไป สักวันหนึ่งก็จะมีคนยอมปล่อยเจ้าไปเช่นกัน"

"ข้าไม่ได้ต้องการให้ใครปล่อยข้า ถ้าพวกเขาเก่งจริงก็มาเจอข้าตัวต่อตัวได้เลย เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่า ข้าคนนี้อาจจะใช้ชีวิตมาเพียงพอแล้วก็เป็นได้" กงชิงเซวียนเหอพูดจบ ก็เหินทะยานขึ้นไปทันที อันหลิงหยุนจึงหมุนตัวแล้วเดินไปที่อื่น

กงชิงเซวียนเหอขึ้นไปแล้วถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ว่าอันหลิงหยุนไม่มีวรยุทธ จึงหันกลับมาคิดว่าจะพานางขึ้นมาข้างบนด้วย แต่กลับไม่เห็นนางแม้แต่เงาแล้ว

กงชิงเซวียนเหอหันหน้าไปมองในลานบ้าน เพิ่งจะเข้าไป เขาก็ถูกคนเข้ารุมล้อมทันที คนที่มารีบพาเด็ก ๆ ออกไปก่อน เด็กสองคนร้องเรียกเขาว่าท่านลุงร้องเสียงดังลั่น แต่ผู้หญิงคนหนึ่งรีบเข้ามาปิดตาของเด็ก ๆ ไว้ แล้วดึงดันพาเด็ก ๆ ออกไปทันที

ในลานบ้านมีคนอยู่นับสิบคน มีชายผมสีดอกเลาคนหนึ่งเป็นผู้นำกลุ่ม

ชายคนนั้นมองสำรวจกงชิงเซวียนเหอ "เจ้าไม่ใช่เจ้ารอง เจ้าเป็นใครกัน?"

"วันนี้ที่ข้ามา ก็เพราะต้องการแบบร่างของพวกเจ้า ส่งมันมาให้ข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกคนที่นี่" กงชิงเซวียนเหอพูดขึ้น