ตอนที่ 817
บทที่ 817 เคลื่อนไหวด้วยตัวเองจนไม่ปกติ
October 21, 2026
บทที่ 817 เคลื่อนไหวด้วยตัวเองจนไม่ปกติ
“งานเลี้ยงวันเกิดในวัง องค์หญิงใหญ่ดื่มมากไป นางร้องไห้บอกกับพ่อว่า ฮ่องเต้บอกว่า พ่อตายอยู่ข้างนอกแล้ว บอกว่านางอายุมากแล้ว เสียเวลาไม่ได้แล้ว จะให้นางแต่งงาน ถ้าหากนางรู้ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่นางก็ยังจะรอข้าอยู่ ถึงแม้ข้าจะแต่งงานข้างนอกแล้ว ก็จะรอข้า อย่างน้อยกลับมาก็จะขอให้ข้าให้คำอธิบายแก่นาง
พ่อถึงได้รู้ว่า พวกเขาหลอกองค์หญิงใหญ่กับพ่อ”
“แล้วองค์หญิงใหญ่รู้ว่าข้ากับท่านแม่ไม่ใช่ลูกแท้ๆของท่านพ่อไหม?” ในเรื่องนี้อันหลิงหยุนรู้สึกสับสนเล็กน้อย ฟังจากความหมายขององค์หญิงใหญ่น่าจะรู้แล้ว แต่ท่านพ่อนางไม่บอกแน่
“แม่เจ้ารู้เรื่องของข้ากับองค์หญิงใหญ่ รู้สึกผิดต่อพ่อ ดังนั้นเลยอาศัยจังหวะตอนที่พ่อไม่อยู่ เคยไปหาองค์หญิงใหญ่ ใครจะรู้ว่าพูดอะไรไปบ้าง ถ้าหากไม่เคยพูด ทำไมองค์หญิงใหญ่ดื่มมากไปแล้วถึงพูดเรื่องเหล่านั้นกับพ่อด้วย?
“ท่านพ่อ แล้วในใจของท่านยังมีองค์หญิงใหญ่ไหม?”
“ตอนนี้ไม่มีแล้ว เรื่องมันผ่านไปแล้ว พ่อแค่ทนเห็นคนถ่อยอย่างฮ่องเต้ไม่ได้ก็เท่านั้น เขามันไม่ใช่คนมากเกินไป”
“เหอะๆ......” อันหลิงหยุนนึกขำ คนที่กล้าด่าฮ่องเต้ว่าไม่ใช่คน ก็มีท่านพ่อของนางนี่แหละ
แม่ทัพอันมองอันหลิงหยุนครู่หนึ่ง: “พ่อจะบอกว่า เรื่องที่มันผ่านไปมันผ่านไปนานแล้ว พ่อไม่ได้สนใจนานแล้ว”
“ท่านพ่อ เช่นนั้นทำไมท่านไม่ยอมรับหยุนจิ่น?” อันหลิงหยุนดื่มชาไปคำหนึ่งไม่เข้าใจ
“หยุนจิ่นยังเด็กเกินไป นั่นไม่ใช่เรื่องเหลวไหลหรอกหรือ? พ่ออายุขนาดนี้แล้ว?”
“ท่านพ่อ ท่านถูกหลอกให้ไปรบ รบไปกี่ปี ไม่ว่าข้าคำนวณอย่างไร เวลาที่ท่านรู้จักกับองค์หญิงใหญ่ อายุของข้าก็ไม่ถูก”
“พ่อไปปราบปรามการรุกรานของหนานอี้กับหวูโยให้สงบ ใช้เวลาไปสิบสองปี ตอนที่กลับมาลูกสาวขององค์หญิงเพิ่งจะได้กี่ขวบ นางก็รอพ่อไปหลายปี”
“มิน่า!” อันหลิงหยุนยกชาเอาไว้และดื่มมัน: “ท่านพ่อ ท่านอยากฟังเรื่องความฝันในหอแดงไหม?”
“พ่อไม่เคยฟัง” แม่ทัพอันไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่านั่นคืออะไร
อันหลิงหยุนกล่าวอย่างใจเย็น: “ในเรื่องความฝันในหอแดงมีผู้หญิงคนหนึ่ง นางชื่อหลินไต้อวี้ ไต้อวี้นั้นเป็น......”
“อันหลิงหยุนเล่าเรื่องของหลินไต้อวี้ให้แม่ทัพอันฟัง แม่ทัพอันไม่เข้าใจ: “หมายความว่า ไต้อวี้มาเพื่อเป่าอวี้ ไม่มีเป่าอวี้นางก็เลยตายไป?”
อันหลิงหยุนพยักหน้า จ้องมองแม่ทัพอันแล้วกล่าวว่า: “ท่านพ่อ ถึงตอนนี้ท่านก็ยังโสด ไม่มีความสัมพันธ์ที่มั่นคงหลายปี ถึงแม้หยุนจิ่นจะเป็นหญิงสาวอายุน้อย แต่ชีวิตพลิกผันไปมา นางก็หาท่านจากคนนับพัน หากว่าไม่มีวาสนา งั้นไม่ใช่ว่าจะสร้างสัมพันธ์กับท่านพ่อเมื่อหลายปีก่อนหรือ ตอนนี้ท่านพ่อไม่ยินดีที่จะยอมรับหยุนจิ่น ท่านพ่อคิดจริงๆหรือว่า หยุนจิ่นไม่มีพ่อแล้วยังจะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้?”
สีหน้าแม่ทัพอันเปลี่ยนไป: “หยุนหยุน พ่อรู้ว่าเจ้ามาจากอีกโลกหนึ่ง แต่เจ้าก็ไม่สามารถจะเหลวไหลเช่นนี้ได้ พ่ออายุขนาดนี้แล้ว เกือบจะเป็น......ของหยุนจิ่น”
“ท่านพ่อ ท่านจะมองดูหยุนจิ่นตาย หรือว่าอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับหยุนจิ่น ท่านเป็นคนตัดสินใจเอง เพียงแต่เสียดายผู้หญิงดีๆอย่างหยุนจิ่นแล้ว ร่างกายของท่าน บวกกับการดูแลของข้า อย่าว่าแต่อายุหกสิบปีเลย ถึงจะเป็นคนชราหัวหงอกอายุเจ็ดแปดสิบปีก็เป็นเรื่องธรรมดามาก ตอนนี้หยุนจิ่นคิดคำนวณ สี่ห้าสิบปีก็ง่ายมาก แต่หากท่านพ่อดื้อรั้นไม่ยอมรับ เช่นนั้นหยุนจิ่นก็มีแค่ทางตายทางเดียว ก็คือทำให้หยุนจิ่นต้องตาย
ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้หยุนจิ่นเข้าใจท่านพ่อผิด คิดว่าท่านพ่อกับท่านแม่ยังมีความรักต่อกัน
นี่คือส่วนที่ทำให้หยุนจิ่นเสียใจมากที่สุด!”
แม่ทัพอันกลัดกลุ้ม: “อย่าพูดเหลวไหล”
“ท่านพ่อ ท่านกลัวอะไร? กลัวขายหน้าหรือ?”
“พ่อแก่แล้ว จะทำอะไรเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร?”
“......”
อันหลิงหยุนนั่งอยู่ด้านข้างไม่ได้พูดอะไร แม่ทัพอันอยากจะไป อันหลิงหยุนเห็นเขาไปถึงหน้าประตูเอ่ยถาม: “ท่านพ่อ กลับมาครั้งนี้เคยพบหยุนจิ่นไหม?”
แม่ทัพอันหันกลับมา: “หยุนจิ่นป่วยไม่ใช่หรือ?”
“นางป่วยก็จริง แต่นางเป็นไข้ใจ นางป่วยเพราะพ่อ ตอนนี้ข้าวปลาไม่ยอมกิน ลุกขึ้นมาไม่ไหว ตอนที่ลูกเจอนาง ท่าทางของนางดูเหมือนกับไต้อวี้ เหลือแค่ลมหายใจบางเบาแล้ว เป็นเช่นนี้ต่อไป ก็คงจะอยู่ได้อีกไม่นาน พ่อต้องเตรียมตัวที่จะส่งหยุนจิ่นไปปรโลกด้วย”
แม่ทัพอันหันกลับมามองดูอันหลิงหยุน: “เจ้าพูดอะไร?”
อันหลิงหยุนลุกขึ้นมา: “ท่านพ่อคิดว่าหลบอยู่ในจวนแม่ทัพไม่พบหยุนจิ่น ก็หลีกเลี่ยงทุกอย่างพ้นแล้ว เช่นนั้นท่านพ่อหลบพ้นจากมโนธรรมได้หรือ?”
อันหลิงหยุนเดินอ้อมแม่ทัพอันออกไป ออกจากจวนแม่ทัพโดยไม่หันหลังกลับมามองเลย