ตอนที่ 820
บทที่ 820 ฮ่องเต้หญิงมาแล้ว
October 21, 2026
บทที่ 820 ฮ่องเต้หญิงมาแล้ว
อันหลิงหยุนจนใจมาก สวีกงกงแสวงหาความตายทั้งใจ นางก็ทำอะไรไม่ได้
“พระชายา หลังจากข้าตายแล้วฝังข้ากับอาซี แล้วก็เสี่ยวสวีจื่อเอาไว้ด้วยกันเถอะ ชาติหน้าข้าเป็นวัวเป็นม้าก็จะตอบแทนท่าน”
“......ได้!” อันหลิงหยุนรับปาก สวีกงกงยิ้มออกมา ยิ้มแล้วก็หลับตาลง อันหลิงหยุนเห็นมือของเขาวางลง ยื่นมือออกไปลองแตะดู คนไม่อยู่แล้ว
อันหลิงหยุนวางมือของเขาลง ห่มผ้าห่มให้สวีกงกง อันหลิงหยุนเหลือบมองเสื้อผ้าใต้ผ้าห่มครู่หนึ่ง ตั้งแต่ข้างในจนถึงข้างนอกเป็นของใหม่หมด ด้านข้างยังมีโถวางอยู่หนึ่งอัน
อันหลิงหยุนนึกขึ้นมาได้ว่าเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของขันที ตัดของลงมาแล้วใส่ลงไปในโถ เก็บมันเอาไว้ ตอนที่ตายก็จะฝังลงไปด้วย
อันหลิงหยุนตกอยู่ในภวังค์ไปครู่หนึ่ง หันกลับมามองดูอาหยู่ที่อยู่ตรงหน้าประตู: “อาหยู่ หลังจากที่เสี่ยวสวีจื่อตายไป จัดการไปอย่างไร?”
“ตู่ไห่เป็นคนจัดการ เถ้ากระดูกยังอยู่ แต่ไม่ได้เอากลับมาในจวน สิ่งนี้ไม่ได้รับอนุญาต น่าจะอยู่ที่สถานที่รับฝาก”
“เจ้าไปเอามาเถอะ”
“ขอรับ”
อาหยู่หันกลับไปจัดการ เสี่ยวเฉียวยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ด้านหนึ่ง อันหลิงหยุนดึงเสี่ยวเฉียวมาด้านหน้าและกอดเอาไว้: “เสี่ยวเฉียวอย่าร้องไห้ สวีกงกงเป็นขันที อยู่ที่นี่ไม่มีความสุข เขาชอบแม่นมอาซี แม่นมอาซีจากไปตั้งนานแล้ว เขาคิดถึงอยู่ตลอด ตอนนี้ไปหาแม่นมอาซีแล้ว ชาติหน้าพวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันแล้ว ใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข”
เสี่ยวเฉียวพยักหน้า แต่ก็ยังร้องไห้
อันหลิงหยุนอุ้มเสี่ยวเฉียวจากไป สั่งให้คนเผาร่างกายของสวีกงกง เอาพวกพุทธคัมภีร์ที่อยู่ในเรือนเผาไปพร้อมกันด้วย
จวนอ๋องเสียนในวันนี้ ปกคลุมไปด้วยหมอกควันเป็นชั้นๆ ทำให้ฤดูใบไม้ร่วงนี้เยือกเย็นยิ่งขึ้น
ในที่สุดแม่ทัพอันก็ได้ยินเรื่องของเจ้าห้า รีบร้อนมาถึงในจวน พอเห็นเข้าห้า แม่ทัพอันก็ตะลึงไป
แม่ทัพอันนั่งลง: “นี่......”
“ท่านพ่อตาลองสัมผัสดู ข้ากับหยุนหยุนไม่เป็นอะไร มือของหยุนจิ่นกับอาหยู่มีเลือดออก เฟยยิงเจ้าห้าไม่เคยเจอ มือเกือบจะถูกตัดจนขาด” แม่ท่านอันเคยเจอกับเรื่องพวกนี้ที่ไหนกัน หากไม่ใช่ว่าเห็นด้วยตาตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อเลยด้วยซ้ำ
แม่ทัพอันยื่นมือออกไปสัมผัสรังไหมของเจ้าห้า มือไม่มีเลือดออก แต่เขาชักมือกลับทันที เรื่องที่นิ้วมือเจ็บมากนั้นเป็นเรื่องจริง
กงชิงวี่เหลือบมองครู่หนึ่งกล่าวถามว่า: “มือของท่านพ่อตามีความรู้สึกอย่างไร?”
“เจ็บไปครู่หนึ่ง”
“อืม เช่นนั้นน่าจะแย่กว่าข้ากับหยุนหยุนเล็กน้อย” อันที่จริงเขาก็เจ็บเล็กน้อยเหมือนกัน แต่เขาไม่สามารถพูดได้
คิ้วของแม่ทัพอันขมวดขึ้น มองดูมือครู่หนึ่ง ยื่นออกไปอีกครั้ง มือทั้งคู่วางราบลงไป แต่แล้วตรงที่สองมือของเขาวางราบอยู่ก็มีผลึกน้ำแข็งโปร่งใสก่อตัวขึ้นมา ผลึกน้ำแข็งทำให้มือของเขาอยู่บนรังไหมอย่างรวดเร็ว
แม่ทัพอันขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกปวดจี๊ดเหมือนถูกเข็มแทงทำให้แม่ทัพอันหน้าซีดขาว กงชิงวี่ตระหนักได้ว่าแย่แล้วรีบเคลื่อนไหวต้องการที่จะขัดขวาง อันหลิงหยุนก็เข้ามา
“ท่านพ่อ!” อันหลิงหยุนคิดไม่ถึงว่าพ่อของนางจะถูกทำร้าย แม่ทัพอันมองไปทางอันหลิงหยุน สีหน้าซีดขาวจนเย็นยะเยือก
“หยุนหยุน พ่อไม่สบาย น้ำแข็งได้แทรกซึมเข้ามาในร่างกายของพ่อแล้ว กำลังกัดกร่อนอวัยวะภายในร่างกาย”
อันหลิงหยุนตกใจกลัวจนหน้าถอดสี: “เจ้าห้า นี่ท่านตานะ!”
อันหลิงหยุนนั่งลง อยากจะช่วยเหลือ แม่ทัพอันตัวสั่นเท่า: “อย่าแตะต้องข้า”
อันหลิงหยุนปล่อยมือทันที ร่างกายของแม่ทัพอันกลายเป็นน้ำแข็งแล้ว อันหลิงหยุนมองไปทางกงชิงวี่: “ท่านอ๋อง”
“ข้าก็ไม่รู้” กงชิงวี่แน่ใจว่าแม่ทัพอันไม่ทำร้ายเจ้าห้าอย่างแน่นอน แต่นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เจ้าห้าจู่โจมแม่ทัพอัน
ผัวเมียกำลังร้อนใจ แม่ทัพอันใกล้จะกลายเป็นมนุษย์น้ำแข็งอยู่แล้ว นอกประตูมีคนกล่าวขึ้นมาว่า: “หยุนหยุน”
อันหลิงหยุนหันหลังในทันที: “เสด็จพ่อ?”
กงชิงวี่ก็มองไปทางหน้าประตู ประตูถูกเปิดออก ซูอู๋ซินพาผู้หญิงที่เหมือนกับอันหลิงหยุนมากคนหนึ่งเข้ามาจากนอกประตู
หญิงสาวเห็นรังไหมที่อยู่บนพื้นตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินไปหาแม่ทัพอัน: “พี่อัน!”