บทที่ 863 จะเป็นหรือตายยังต้องสนใจอีกหรือ

บทที่ 863 จะเป็นหรือตายยังต้องสนใจอีกหรือ

ตอนนี้พวกเด็กๆ ต่างมีท่าทีที่กล้าหาญ ทำสีหน้าเหมือนจะพูดว่าเจ้าคอยดูก็แล้วกัน

ซูมู่หรงเบือนหน้าหนี ไม่สนใจกงชิงวี่อีก จากนั้นจึงหันไปมองอันหลิงหยุน : “ผมเหนื่อยแล้ว ต้องการพักผ่อน เด็กๆ พวกนี้ฉลาดมาก ผมอยากจะสอนศิลปะป้องกันตัวให้แก่พวกเขา ถ้าหากพวกเขาเต็มใจ และคุณเองก็ยินดี พรุ่งนี้ผมก็จะสอนพวกเขา แต่พวกเขานั้นยังเล็กมาก คงจะต้องลำบากไม่น้อย ถ้าหากเจ้ากลัว ก็ไม่เป็นไร !”

พวกเขายังเด็กเกินไปจริงๆ ถ้าหากอาจารย์ใช้เวลากับพวกเขาจริงๆ แล้วล่ะก็ แขนขาเล็กๆเช่นนี้ จะไม่ถูกทำลายหรอกหรือ ?”

“นั่นก็ไม่เสมอไป ผมสามารถสอนพวกเขาประดิษฐ์ปืนพก และเทคนิคต่างๆ ของอาวุธชนิดอื่นๆ รวมถึงวิธีจัดการกับเฟิงอู๋ฉิงด้วย ถึงแม้ที่นี่จะมีวรยุทธ์ที่หลากหลาย แต่หากคิดจะจัดการนั้นก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ถ้าหากอีกหน่อยพวกเขาต้องพบกับยอดฝีมือ ถึงแม้จะเอาชนะไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็สามารถหนีเอาตัวรอดได้ หรืออาจจะถึงขั้นเปลี่ยนความพ่ายแพ้ให้กลายเป็นชัยชนะเลยก็เป็นได้ !”

“ความสามารถของอาจารย์นั้นฉันรู้ดี แต่พวกเขายังเด็กเกินไป !” เมื่อคิดถึงวิธีฝึกที่พิสดารของซูมู่หรง ถ้าหากฝึกขึ้นมาจริงๆ จะไม่มีทางเกิดเรื่องได้ยังไง ?

อันหลิงหยุนไม่กล้ามอบเด็กๆ ให้อยู่ในมือของซูมู่หรงอย่างแน่นอน

กงชิงวี่เองก็ไม่ยินดีที่จะให้ลูกชายเรียนรู้วิชาการการเปลี่ยนความพ่ายแพ้ให้กลายเป็นชัยชนะจากคนซากศพที่ยังเดินได้ เขาเองก็สามารถสอนลูกชายได้ด้วยตัวเอง

ซูมู่หรงลุกขึ้น : “ผมจะกลับไปก่อน ถ้าคิดออกแล้วก็ค่อยบอกผม !”

ซูมู่หรงหันหลังเดินไปถึงประตู แล้วหันหน้ากลับมามองอันหลิงหยุน : “ผมยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะพาเจ้ากลับไปด้วยหรือไม่ คุณเองก็คิดให้ดีๆ เรื่องที่จะกลับไปกับผม”

อันหลิงหยุนพูดว่า : “ฉันไม่มีทางกลับไป !”

“......” ซูมู่หรงไม่พูดอะไร หันหลังแล้วเดินออกจากประตูไป

อันหลิงหยุนอุ้มเจ้าสามลุกขึ้น : “อาจารย์ คุณรอก่อน ฉันจะดูบาดแผลให้คุณ”

ซูมู่หรงหยุดเดิน จากนั้นจึงหันหลังเดินกลับเข้ามาในห้อง อันหลิงหยุนส่งลูกชายให้ซูมู่หรง แล้วไปหยิบกล่องยามา

“อาจารย์ คุณถอดเสื้อออกก่อน ให้ฉันดูหน่อย”

ซูมู่หรงทำตาม เขานั่งลงบนพื้น อันหลิงหยุนมองดูบาดแผลที่พลิกกลับด้านออกมา จากนั้นจึงนำเข็มออกมาเริ่มเย็บบาดแผล

“ตอนนี้ร่างกายของคุณไม่ต่างกับคนตาย สามารถติดเชื้อได้ง่าย ถึงแม้จะไม่มีเลือดออก เลือดมีการแข็งตัวไปแล้ว แต่ถ้าหากร่างกายของคุณปริออก หรือเกิดการเน่าเปื่อยขึ้น ก็จะส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งออกมาได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม จะต้องมีโอกาสเกิดขึ้นแน่นอน ฉันจะพยายามที่สุดเพื่อที่จะหาวิธีให้คุณสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ !”

“คุณเสียดายผมอย่างนั้นหรือ ?” ซูมู่หรงหรี่ตาถาม

“ฉันว่าคุณเองก็อายุไม่น้อยแล้ว ในภพนั้นตอนที่คุณจากมาคงจะอายุสักเจ็ดแปดสิบเห็นจะได้ ส่วนในภพนี้ก็อายุยี่สิบเต็มแล้ว แล้วทำไมยังมีอารมณ์มาพูดเล่นเป็นเด็กๆ ไปได้ ?

ฉันเติบโตมีความเป็นผู้ใหญ่แล้ว แล้วคุณยังไม่รู้จักโตอีกหรือ ?”

หัวคิ้วของซูมู่หรงกระตุกเล็กน้อย : “ต่อให้แก่ยังไงผมก็ยังเป็นผู้ชาย ร่างกายที่เติบโตขึ้นมานี้ก็เคยผ่านวัยเด็กมาก่อน ถึงแม้ผมจะผ่านมาทั้งสองภพ คนเราล้วนต้องแก่ทั้งนั้น แต่ผมเองก็ฉีดยาอายุวัฒนะแล้ว ถึงแม้จะมาหาคุณตอนที่ร่างกายแก่ชราแล้วก็ตาม แต่จิตใจของผมนั้นกลับยังเป็นวัยรุ่นอยู่ ผมเองก็เป็นอมตะเช่นกัน”

อันหลิงหยุนเงยหน้า : “คุณพูดอะไร ?”

ซูมู่หรงสีหน้าเคร่งขรึม : “ผมบอกว่าถึงแม้ผมจะแก่แล้ว แต่ก็มีชีวิตเป็นอมตะ อีกทั้งหลายอย่างในร่างกาย ก็ยังสามารถเติบโตได้อีก

ในยุคนั้น วิทยาศาสตร์เจริญก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว งานวิจัยของคุณผมทำความเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว อีกทั้งสิ่งที่กองทัพของผมสามารถวิจัยออกมาได้ยิ่งมีศักยภาพมากว่า”

“นี่เป็นเรื่องที่ขัดต่อบัญชาสวรรค์ ไม่อาจเป็นไปได้กับทั้งมนุษย์และสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นๆ ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ ?” อันหลิงหยุนไม่เข้าใจจริงๆ

“เพื่อคุณไง !”

หน้าอกของซูมู่หรงเย็บเข้าด้วยกันเรียบร้อยแล้ว เขายิ้ม จากนั้นจึงใส่เสื้อผ้าจนเสร็จเรียบร้อย : “ชาตินั้นของผม ครึ่งแรกของชีวิตอุทิศให้กับหน้าที่ ส่วนอีกครึ่งที่เหลือให้คุณ และคงจะเป็นของคุณคนเดียวตลอดไป

หากผมจากที่นี่ไป อาจจะมีโอกาสได้กลับมาอีก

และถ้าหากไม่อาจกลับมาได้อีก แต่ผมก็ยังมีชีวิตอยู่ ผมสามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแสนนาน ใครๆ ก็อยากมีชีวิตที่เป็นอมตะกันทั้งนั้น หากเป็นอมตะได้จริง แล้วจะเกิดอะไรขึ้น ?

สักวันเขาก็จะต้องตาย แล้วถ้าหากเขาตายไปแล้ว และลูกๆ ของพวกคุณก็ตายไปแล้วล่ะ ?

ถ้าคนที่อยู่ที่นี่ตายไปหมดแล้วล่ะ ?

แล้วคุณจะทำยังไง ?

พวกเราเป็นคนแบบเดียวกัน ต่างคนต่างก็จะต้องโดดเดี่ยว !

แล้วถ้าผมยินดีที่จะรอคุณล่ะ ?

รอให้พวกเขามีอายุเกินร้อยปี ถึงตอนนั้นล่ะ ?”

“หลังจากที่ข้าอายุร้อยปี ข้าจะฆ่าหยุนหยุนก่อน จากนั้นจะจับวิญญาณของหยุนหยุนแล้วข้ามภพไปกับนาง ส่วนเจ้า ก็จงใช้ชีวิตอยู่ต่อที่นี่เถอะ” กงชิงวี่สีหน้าเย็นชา อันหลิงหยุนหันมอง รู้สึกน่าขันเป็นอย่างมาก