บทที่ 899 ใครมาเหรอ

บทที่ 899 ใครมาเหรอ

หลายวันมานี้ฮั๋วฉิงทรมานมาก อยู่ในกระโจมทหารนอนไม่หลับกระสับกระส่าย พักผ่อนไม่เพียงพอแผลก็อักเสบ

หมอทหารเข้ามาในกระโจมทหาร เมื่อมองไปที่บาดแผลในหน้าอกของฮั๋วฉิง ไม่กล้าเข้าใกล้ มันก็ตรวจยาก

หมอกุ่ยกำลังเร่งรีบเตรียมยาอย่างเคร่งครัด เมื่อได้ยินเรื่องนี้เขาก็เดินไปที่กระโจมทหารของฮั๋วฉิง เข้าประตูแล้วเห็นหมอทหารเขาก็พูดว่า “ออกไปเถอะ ข้ารักษาเอง”

หมอทหารรีบวิ่งหนี กำลังกังวลว่าจะทำอย่างไร ก็มีผู้ช่วยเข้ามา!

หมอทหารวิ่งหนีไปแล้ว หมอกุ่ยก็มองไปที่ฮั๋วฉิง รู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย!

ดวงตาของฮั๋วฉิงเหมือนมีดสังหาร จ้องมองไปที่หมอกุ่ยอย่างดุร้าย กำหมัดไว้แน่น

หมอกุ่ยเดินมาข้างหน้าฮั๋วฉิง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าไม่มีทางเลือก”

“น่ารังเกียจ!” ฮั๋วฉิงพูดรุนแรง

หมอกุ่ยพูด “ถ้าไม่เอาหนอนออกมา มันจะกินเนื้อในร่างกายเจ้าหมด”

ฮั๋วฉิงคิดถึงเรื่องนี้ แต่ด้วยความวู่วาม นางเห็นการตายของลูกน้อง

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไม่ควรขอข้าแต่งงานกับพ่อของข้า เจ้าคิดว่าอายุอย่างเจ้า เป็นไปได้ไหมที่จะขอข้าแต่งงาน?” ฮั๋วฉิงเป็นคนพูดกระฉับกระเฉง ด้วยน้ำเสียงดูถูก

ขณะนี้หมอกุ่ยกำลังงุนงง แต่ในวินาทีต่อมาหมอกุ่ยก็เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น

คิดว่าจะปฏิเสธ แต่เขาก็มีความสุขเล็กน้อย?

“ข้าจะดูแผลให้เจ้าก่อน ข้ายังมีธุระ ได้ยินมาว่าเจ้าติดเชื้อ?” หมอกุ่ยกังวล ฮั๋วฉิงกำลังจะไปสู้รบ หันหน้าไปข้างๆและปลดเสื้อผ้า

“ไม่รู้ว่าเป็นเพราะล้างแผลไม่สะอาดหรือเปล่า”

เสื้อผ้าถูกถอดออก คราบเลือดจากบาดแผลก็ไหลออกมา ตอนแรกหมอกุ่ยรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย แต่เมื่อเขาเห็นว่าแผลเริ่มอักเสบ ไม่มีเวลาสนใจอย่างอื่น รีบจัดการบาดแผล ฮั๋วฉิงหันหน้าไปทางหนึ่ง และไม่กล้าขยับ

หมอกุ่ยเชี่ยวชาญ จัดการแผลให้กับฮั๋วฉิงอย่างรวดเร็ว

แล้วก็พูดว่า “คืนนี้ข้าจะอยู่ดูแลเจ้า ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป มันจะเสียเวลาเปล่า หมอทหารก็ไม่มีปัญหาแล้ว แต่เจ้ากลับอาการสาหัส”

หมอกุ่ยสีหน้าเศร้า และใส่เสื้อผ้าให้ฮั๋วฉิง ค่อนข้างยุ่งยาก แผลของเขาก็อักเสบเล็กน้อย

ฮั๋วฉิงไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ดูเหมือนว่าจะสร้างปัญหาให้กับหมอกุ่ย

“เจ้าไม่ต้องสนใจข้า ข้าสบายดี” ฮั๋วฉิงไม่ยอมแพ้ หมอกุ่ยก็หันหลังเดินออกไปข้างนอก

เขายังมีธุระ ก็เลยต้องไปทำ

ฮั๋วฉิงมองเขาจากไปแล้ว รู้สึกหดหู่

ในไม่ช้ากองทัพทั้งสองก็ต้องต่อสู้กัน คนของกงชิงวี่ไม่กลัวหนอนแล้ว และทั้งสองกองทัพก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือด

ทหารของหนานอี้ไม่ควรประมาท แม้ว่าจะไม่มีตัวหนอน แต่พวกเขาก็ร้ายกาจมาก และยากกว่าการต่อสู้กับหวูโยกั๋ว

หลังจากต่อสู้เป็นเวลาหนึ่งวัน กองทัพทั้งสองฝ่ายต่างไม่มีใครได้เปรียบ

กงชิงวี่ถอยกลับ และยืนมองอยู่บนกำแพงเมือง

หัวหน้าแม่ทัพยั่วยุเขา บอกว่าเขาต้องการให้ผู้หญิงของเขามีลูกให้

กงชิงวี่ยืนอยู่ที่นั่นสักพัก อ๋องจู้นหยงก็เดินขึ้นมา “ท่านก็จะแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเหรอ?”

กงชิงวี่เหลือบมอง ไม่ตอบ หันตัวกลับและจากไป

เช้าวันรุ่งขึ้น คนที่ด่าและเหยียดหยามเขา ส่งผลให้ศีรษะของเขาถูกแขวนไว้ที่ประตูกำแพงเมือง

ค่ายของศัตรูเริ่มเคลื่อนไหว และมีคนออกมาตะโกน ท้าทายให้สู้รบ!

“รู้จักคนๆนี้หรือไม่?” กงชิงวี่ถามพลางมองไปที่คนด้านล่าง?

เสินหยุนเจ๋พูดว่า “ไม่รู้จัก”

“เสินหยุนเจ๋ เจ้าไปจัดการพวกเขา จำไว้ว่าได้ยินเสียงตีเครื่องทองสำริดก็กลับมา ห้ามยึดเยื้อเวลา สังเกตความสามารถของพวกเขา”