บทที่ 948 ให้ท่านมีอายุยืนสามร้อยปี

บทที่ 948 ให้ท่านมีอายุยืนสามร้อยปี

เห้าเทียนพูดว่า “ท่านปู่สุขภาพไม่ดีมาตลอด หลายปีมานี้รักษาไม่หาย บวกกับคิดถึงท่านยา หวังว่าท่านยาอย่าจากไปอีกเลย”

อะมู่เดินมาแล้วเดินออก เห็นลูกชายลุกขึ้นแล้ว ก็เอาเตาอั้งโล่ออกไป อะมู่ยืนมองเด็กอยู่ข้างๆ ทำไมเด็กคนนี้ถึงฉลาดขนาดนี้?

อันหลิงหยุนก็รู้สึก เด็กเห้าเทียนคนนี้เติบโตขึ้นต้องทำการใหญ่ ต้องเป็นคนที่สามารถแก้ไขปัญหาทุกสถานการณ์ได้อย่างยอดเยี่ยม

“สมองของเจ้านี่ฉลาดมาก เพราะความฉลาด เล่นลูกไม้ไปมาเดี๋ยวก็พันตัวเองเข้าไปด้วย เจ้าก็อยู่นี่แหละ ให้พี่ชายของเจ้าดูแล สองสามวันนี้พี่ชายของเจ้าจะศึกษาเล่าเรียนที่นี่ เจ้าก็อยู่เป็นเพื่อนเขา

เห้าเทียน เจ้าต้องจำไว้ ต่อไปหากเจ้าทำผิด ทำสิ่งชั่วร้าย ผลกรรมนั้นจะตกอยู่ที่ปู่ของเจ้า” อันหลิงหยุนตักเตือนเห้าเทียน

เห้าเทียนเม้มริมฝีปาก ยังคงสับสนเล็กน้อย

อันหลิงหยุนรู้ว่าเห้าเทียนไม่เข้าใจ จึงพูดว่า “ย่าก็ดูดวงเป็น ย่าดูโหงวเฮ้งเจ้าแล้วต่อไปเจ้าต้องทำการใหญ่ บวกกับความฉลาดของเจ้า ในอนาคตเจ้าจะเป็นเหมือนปู่ของเจ้า เป็นคนที่เก่งกาจ

แต่เก่งกาจก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นเหมือนปู่ของเจ้า ทำเพื่อประชาชนในปฐพี ครอบคลุมจักรวาล

ความยิ่งใหญ่เก่งกาจของปู่เจ้า ไม่ใช่ความสามารถ หรือวิทยายุทธ์ หรือความฉลาดของเขา

ความยิ่งใหญ่ของเขา เกิดจากจิตใจของเขา ปู่ของเจ้าหัวใจนี้เพื่อปฐพี เต็มใจที่จะภักดีต่อปฐพีนี้ ทุกสิ่งที่เขาทำทั้งหมด ไม่ว่าคนรอบข้างจะพูดอะไร แต่ในใจของเขามีแต่ปฐพีนี้

“เพื่อปฐพีนี้ปู่ของเจ้าต้องยอมเสียสละเวลาที่ต้องอยู่กับย่า”

อันหลิงหยุนเหลือบมองไปที่ใบหน้าของกงชิงวี่และพูดว่า “นอกจากนี้ ถ้าสิ่งที่เจ้าห่วงใยที่สุดคือปู่ของเจ้า แล้วถ้าเจ้าทำสิ่งที่ชั่วร้าย เป็นเรื่องเลวร้ายที่สุด เจ้าก็ต้องได้รับโทษที่ร้ายแรง ปู่ของเจ้า ก็คือคนที่เจ้าห่วงใยมากที่สุด ก็จะรับแทนเจ้า

บางทีเขาอาจจะป่วย บางทีร่างกายของเขาอาจจะเน่า… …อะไรก็เกิดขึ้นได้”

เห้าเทียนเม้มริมฝีปาก ขยับเข้าไปใกล้กงชิงวี่ และพูดว่า “ข้าจะไม่ทำสิ่งที่ชั่วร้าย”

“ก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น” อันหลิงหยุนมองไปที่กงชิงวี่ สีหน้ากงชิงวี่ดูแย่มาก

“ทำไมเจ้าต้องบอกเรื่องนี้ให้เขาฟัง? เขายังเด็กมาก แค่คำพูดของเขาทำให้เจ้าไม่พอใจ ทำไมเจ้าต้องขู่ให้เขาตกใจกลัว?” กงชิงวี่อุ้มเห้าเทียน รู้สึกเกรงกลัวอันหลิงหยุน และไม่พอใจด้วย จากนั้นก็เกลียดเข้ากระดูกดำ

พอกลับมาก็พูดเรื่องไร้สาระทันที คนไม่มีหัวใจจริง!

อันหลิงหยุนทำหน้าบึ้งตึง “สิ่งที่ท่านห่วงใยที่สุดไม่ใช่ข้า แม้ว่าท่านจะสามารถรวบรวมปฐพีไว้เป็นหนึ่งเดียว แต่ได้ฆ่าคนมากมาย สวรรค์ให้ท่านเดินไม่ได้ ทำให้ท่านหาข้าไม่พบ ยังไม่ใช่การลงโทษอีกเหรอ ท่านจำได้ไหม คำพูดที่พูดออกไปโดยไม่ไตร่ตรอง ไม่โดนฟ้าผ่าเหรอ? สวรรค์ต้องการให้ฟ้าผ่าท่านให้ตาย ถ้าไม่ใช่เพราะชะตาฟ้าลิขิตไว้ ท่านคงตายไปตั้งนานแล้ว

“เจ้าพูดอย่างนั้น น่าโมโหจริงๆ” กงชิงวี่ไม่รู้จะพูดยังไง ก็เลยพูดอย่างนี้

“ทำไมไม่โมโหจนตายล่ะ!”อันหลิงหยุนพูดจบก็ถามเห้าเทียน “เจ้ารู้ไหมว่าข้าพูดอะไร?”

“รู้ ท่านย่าบอกว่าข้ายังเด็ก แต่มีจิตใจที่ชั่วร้าย หากไม่อบรมสั่งสอนอย่างเคร่งครัด และแก้ไขความถูกผิด มันจะเป็นหายนะในอนาคตแน่นอน แต่ท่านปู่ต้องการให้ข้าทำการใหญ่ แต่ท่านย่าต้องการให้ข้าอยู่อย่างสุขสบาย”

“เจ้านี่ฉลาดจริงๆ ฉลาดเหมือนปู่ของเจ้า เจ้าอายุยังน้อย ทำไมถึงฉลาดขนาดนี้?” หลิงหยุนรู้สึกงุนงง

เห้าเทียนพูดว่า “ไม่รู้”

“พูดได้ตรงมาก รู้แล้ว เจ้าก็ติดตามปู่ของเจ้า เกรงว่าถ้าเจ้าโตมาเป็นคนไม่ฉลาด แล้วจะมาโทษว่าเป็นความผิดของข้า

โชคดีที่ปู่ของเจ้าสามารถมีชีวิตอยู่ได้สองร้อยกว่าปี ยังสามารถดูแลเจ้า”

เห้าเทียนเงยหน้าขึ้น “สองร้อยกว่าปี”