บทที่ 949 เสี่ยวเฉียวต้องการหย่า

บทที่ 949 เสี่ยวเฉียวต้องการหย่า

ในสายตาของคนอื่น มันเป็นเกียรติอย่างมาก

แต่ในสายตาของกงชิงวี่ มันเป็นกลลวงของฮ่องเต้ชิงหยิน!

ลูกชายของตัวเองไม่อยากให้ไป แต่ปล่อยให้ลูกชายของข้าไป เมื่อส่งลูกชายไปเฟิงตี้แล้ว ทุกวันเขาก็หวังว่าฮ่องเต้ชิงหยินจะมีบุตรชายหลายคน และให้ลูกชายของเขาทั้งหมดไปที่เฟิงตี้

ตอนนี้ฮ้องเต้ชิงหยินก็มีลูกชายสี่หรือห้าคน ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึง ครั้งนี้ดูสิเขายังมีข้อแก้ตัวอะไร?

ถ้าไม่ใช่เพราะองค์หญิงอะมู่ก็ต้องไปด้วย เขาอยากให้องค์หญิงไป และให้ฮ่องเต้ชิงหยินรับรู้ถึงความเจ็บปวดใจบ้าง

อันหลิงหยุนเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของกงชิงวี่ กงชิงวี่หันกลับมา จับมือของอันหลิงหยุน และจ้องตากัน กงชิงวี่อุ้มอันหลิงหยุน “ข้าคิดว่าจะไม่พบเจ้าอีกแล้ว คิดว่าถ้าข้าตาย ก็จะได้เห็นเจ้า”

อันหลิงหยุนหัวเราะ “ใครบอก ยีนที่นั่นหายไปแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว จะไปได้อย่างไร แม้ว่าท่านอ๋องตายไป ก็ไม่สามารถไปหาข้าได้ ท่านอ๋องโง่หรือเปล่า?”

“… …” กงชิงวี่เอาตัวออกห่าง และมองอันหลิงหยุนสักพัก

“ท่านอ๋อง ข้าจะตรวจให้ท่าน”

กงชิงวี่จึงดึงมือของอันหลิงหยุนมาพาดบนเก้าอี้ อันหลิงหยุนจับมือกงชิงวี่ และเริ่มการสแกน

กงชิงวี่มองอันหลิงหยุน “เจ้ายังมี……”

อันหลิงหยุนเงยหน้าขึ้น “มีแน่นอน ระบบนี้จะติดตามข้าไปตลอด และแน่นอนว่า มันจะติดตามเจ้าห้า และสำหรับลูกคนอื่นทำไมถึงไม่มี ตอนนี้ก็ยังไม่รู้

หลายปีที่ผ่านมาข้าไม่ได้ใช้มัน เพราะไม่ต้องการทำลายสิ่งแวดล้อมระบบนิเวศวิทยา”

“สิ่งแวดล้อมระบบนิเวศวิทยา?” กงชิงวี่ยังไม่คุ้นเคยกับคำนี้มากนัก และไม่รู้ว่าสิ่งแวดล้อมทางนิเวศวิทยาคืออะไร

อันหลิงหยุนอธิบายว่า “มันหมายถึงการทำลายสิ่งดั้งเดิม เช่นภูเขาแม่น้ำดิน ต้นไม้ดอกไม้และหญ้า

การเกิดและการดับล้วนถูกกำหนดโดยธรรมชาติ ข้าไม่อยากเข้าไปยุ่ง ความรู้สึกที่มีต่อคนนอกก็เช่นนี้

แต่ข้ายังอยากมีชีวิตอยู่อีกหลายปี และใช้ชีวิตเคียงข้างท่านอ๋อง

กงชิงวี่ไม่มีคำพูดอะไร อันหลิงหยุนลุกขึ้นและหยิบมีด กรีดข้อมือ และยื่นข้อมือไปที่ใบหน้าของกงชิงวี่ กงชิงวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คว้าข้อมือของอันหลิงหยุน และใช้ปากดูดเลือด

อันหลิงหยุนกอดหัวของกงชิงวี่ และยืนอยู่ตรงหน้าเขา

ห้องนั้นเงียบสงบ ผมของกงชิงวี่ร่วงลงไปที่พื้นเป็นเส้นๆ ผมหงอกร่วงลงไปที่พื้น และในไม่ช้าผมสีดำก็งอกออกมาอย่างรวดเร็ว และฟื้นตัวได้อัศจรรย์และเร็วมาก

กงชิงวี่ปล่อยมือของอันหลิงหยุน มองผมหงอกที่พื้น และมองที่ไหล่ของเขาอีกครั้ง

อันหลิงหยุนก้าวถอยหลัง และจับมือของกงชิงวี่ “ท่านลุกขึ้นมาดูสิ”

กงชิงวี่ชำเลืองมองที่ขาของเขา ดึงผ้าห่มออกและลุกขึ้นจากรถเข็น หลังจากลงไปแล้วก็เดินไปไม่กี่ก้าว อันหลิงหยุนปล่อยมือออก กงชิงวี่รีบคว้ามือกลับมาทันที เหมือนกลัวว่าอันหลิงหยุนจะปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว

หลิงหยุนอยากหัวเราะ “ข้าไม่ได้จะหนีไปไหน ท่านทำอะไร?”

“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าจะไม่หนี เจ้าเป็นคนที่ไร้หัวใจ” กงชิงวี่มีใบหน้าโกรธกริ้ว นางเป็นผู้หญิงที่ไม่มีหัวใจ มิเช่นนั้นทำไมนางถึงไม่ยอมกลับมา?

อันหลิงหยุนดูออกว่ากงชิงวี่คิดอะไร และรู้ว่าเขาไม่ได้คิดถึงนางมากมาย แค่ต้องการตำหนินาง!

อันหลิงหยุนพูดด้วยความโกรธ “หนีไปไหน หัวใจก็อยู่กับท่าน แม้ว่าวิญญาณของข้าจะออกจากร่าง ก็หนีไม่พ้นฝ่ามือของท่าน ในมือของท่านยังมีวงแหวนครอบจักรวาล แค่ท่านโยนมันออกไป ก็สามารถครอบข้าไว้ เพราะท่านไม่ไปหาข้า ตัวเองไม่มีความสามารถ และยังมาเคืองใจกันอีก”

คนที่น่าเคืองใจคือตัวข้าเอง ท่านไม่ไปหาข้า ข้าก็ไม่ควรกลับมา ข้ามันคนไร้ประโยชน์จริงๆ นี่ข้าก็กลับมาเองแล้วนี่?”

“เจ้ากลับมาหาข้า? ข้าไม่ได้ไปหาเจ้า?” กงชิงวี่ตอนนี้ทั่วร่างกายมีพละกำลังเต็มที่ ราวกับว่าอายุยี่สิบปีได้กลับมาอีกครั้ง มองอันหลิงหยุนและเดินไปหานางทีละก้าว ตอนแรกอันหลิงหยุนไม่อยากถอยหลัง แม้ว่าพละกำลังของกงชิงวี่จะแข็งแกร่ง แค่ไหน แล้วจะทำอะไรนางได้

ก่อนหน้านั้นเป็นคนพิการ หลังจากที่ดื่มเลือดแล้วเหมือนเปลี่ยนไปคนละคน เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าวดูน่ากลัว ในเวลานี้แม้ว่าใบหน้าของเขาจะไม่มีอะไรน่าเกลียดน่ากลัว แต่ดวงตาคู่นั้นของเขา ดูเหมือนจะกลืนกินคน เดินบีบขึ้นมาทีละนิด

เดิมทีหลิงหยุนเป็นคนที่มีรูปร่างบอบบาง เมื่อกงชิงวี่เดินบีบเข้ามา จึงยอมถอยหลัง

ข้างหลังคือโต๊ะ อันหลิงหยุนพิงอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าของกงชิงวี่หล่อเหลาขึ้นเรื่อยๆ ก่อนหน้าที่มีใบหน้าซีดเซียวตอนนี้ขาวและแดงก่ำ เหมือนมีแสงสีแดงเปล่งออกมาจากหน้าผ่า

อันหลิงหยุนแนบข้างกำแพงและพูดอย่างไม่พอใจ “ท่านไม่ใช่เด็กแล้วนะ ลูกๆอยู่ข้างนอก เสี่ยวเฉียวและหวางหวยอันก็อยู่ข้างใน ท่านนี่ไร้ยางอายจริงๆ?”