ตอนที่ 950
บทที่ 950 บุคคลที่ราชครูจุนไม่ถูกชะตา
October 21, 2026
ที่ 950 บุคคลที่ราชครูจุนไม่ถูกชะตา
หวางหวยอันไม่ยอมหย่าแน่นอน แต่เห็นท่าทางของเสี่ยวเฉียวก็รุสึกกลัว จึงรีบออกจากห้องไปข้างนอกเพื่อหาอันหลิงหยุนทำได้เพียงแค่ขอความกรุณา
อันหลิงหยุนมองหวางหวยอันอยู่สักพัก เป็นเวลาหลายปีที่ไม่เจอหวางหวยอันเริ่มมีริ้วรอย
“เสี่ยวเฉียวไม่หย่าหรอก เจ้าดูแลเสี่ยวเฉียวดีๆ” บางทีอันหลิงหยุนก็ไม่เข้าใจ ผู้ชายนี่ทำมาจากอะไร ขอให้เขาทำอะไร เขาก็จะไม่ทำ ไม่ให้เขาทำ เขาก็จะทำ
ถ้าเขาทำผิด เขาก็จะถาม เขาอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำผิดอะไร
หวางหวยอันมองไปที่กงชิงวี่ “ทำไมหน้าท่านถึงอ่อนเยาว์ขึ้น?”
กงชิงวี่ยังคงไม่พอใจ เพราะหวางหวยอันอยู่ที่นี่ เขากับอันหลิงหยุนไม่สามารถทำอะไรได้
กงชิงวี่มองไปที่หวางหวยอันด้วยความหมั่นไส้ “เจ้าไม่ต้องยุ่ง?”
เดิมทีหวางหวยอันอยากจะด่ากงชิงวี่ แต่เนื่องจากฐานะตัวตนของเขา ทบทวนแล้วจึงช่างมัน กลับเข้าไปที่ห้องเสี่ยวเฉียวหวางหวยอันก็อยู่เงียบๆ โดยคิดอย่างรอบคอบสิ่งที่เสี่ยวเฉียวพูดก็ถูก ลูกตัวเองดูแลเองดีที่สุด
กงชิงวี่กำลังดื่มชาอยู่ในห้อง อันหลิงหยุนเดินไปเปิดประตู และบอกให้อะมู่เข้ามา ข้างนอกอากาศหนาว และยังมีเด็กสองคน
อะมู่พาเด็กเข้ามา เห้าเทียนกับเห้าเหวินเห็นกงชิงวี่ก็อยู่ในอาการงุนงงเป็นเวลานาน แต่อะมู่ดีใจมาก และเดินไปอย่างรวดเร็ว “ท่านพ่อหายดีแล้วใช่ไหม?”
“ใช่” ขณะนี้กงชิงวี่เหมือนชายหนุ่มอายุยี่สิบปี มีคิ้วและดวงตาที่งดงาม และหล่อเหลา
เห้าเทียนมองเป็นเวลานาน แล้วมองไปที่อันหลิงหยุน และเดินไปหากงชิงวี่ “ท่านปู่ ผมหงอกของท่านอยู่ที่ไหน”
“ดำแล้ว” กงชิงวี่พูดอย่างเป็นกันเอง เห้าเทียนเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วพูดว่า “ท่านปู่ ท่านยาเป็นคนทำใช่ไหม?”
“อืม”
“ท่านย่า ท่านเก่งกาจมาก!”
เห้าเทียนยกย่องอันหลิงหยุน
อันหลิงหยุนพูดว่า “ทักษะทางการแพทย์ก็เป็นเช่นนี้ ไม่มีอะไรเก่งกาจหรอก เห้าเหวิน ดอกไม้ไห่ถังของเจ้า มีผลในการยืดอายุ และทำให้ฟื้นคืนชีพได้ ศึกษาค้นคว้าให้ดีๆ ในอนาคตเจ้าก็สามารถมีมือวิเศษที่เปลี่ยนอายุไขได้”
“หลานเข้าใจแล้ว”
เด็กทั้งสองเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ อันหลิงหยุนเหลือบมองไปที่กงชิงวี่ และเดินไป
“คืนนี้พวกเจ้าก็พักอยู่ที่นี่ อะมู่ เจ้ากลับไปก่อน ต่อไปถ้าเด็กเดินได้ ก็ส่งมา ข้ากับพ่อของเจ้าจะคอยดูแล ส่วนเรื่องอื่นๆ ไม่ต้องมารบกวน ครั้งนี้ข้ากลับมา ไม่จำเป็นต้องให้คนในราชสำนักมา สำหรับพ่อของเจ้า ก็บอกว่าป่วยหนักมาก และอีกไม่นานจะต้องจากโลกนี้ไป ช่วงเวลานี้ ไม่ต้องการพบใคร
ภูเขาสื่อหลี่นี้ ไปบอกฮ่องเต้ว่า ช่วงนี้ไม่ต้องให้ใครมา แค่บอกว่ามีสัตว์ร้ายอยู่บนภูเขา ซึ่งจะทำร้ายผู้คนโดยเฉพาะ
หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อเสี่ยวเฉียวอยู่ครบเดือน ข้ากับพ่อของเจ้าก็จะไปจากที่นี่ สำหรับเด็กๆ อายุหนึ่งขวบพวกข้าจะพาไป ถ้าอายุครบสิบขวบก็จะส่งกลับมา”
เจ้าห้าพวกเขายังไม่กลับมา ถ้าหนึ่งเดือนก็ไปจากที่นี่อาจจะไม่ได้พบกัน?”
“ถ้ามีวาสนาต่อกัน ก็จะได้พบกัน ถ้าไม่มีวาสนาต่อกัน ก็ไม่ต้องพบเจอ”
อันหลิงหยุนตัดสินใจที่จะจากไปและไม่สนใจว่ากงชิงวี่จะเต็มใจหรือไม่
อะมู่ไม่พูดอะไร จึงหันกลับเพื่อทำตามคำสั่ง
คืนนั้น อะมู่ส่งจดหมายออกไป เพื่อแจ้งเจ้าใหญ่และอีกหลายคน แต่ถึงอย่างนั้น ภายในหนึ่งเดือนคงกลับมาไม่ทัน ประการแรกคือภารกิจมาก ประการที่สองคือระยะทางแสนไกล และอากาศก็หนาวจัด แค่กลับไปเมืองหลวงยังยากเลย
คืนนี้อันหลิงหยุนเหมือนกลับมาเป็นสาวอีกครั้ง ความเจ็บปวดจากการฉีกขาดทำให้อันหลิงไม่ได้พักผ่อนทั้งคืน แต่ร่างกายของกงชิงวี่มีพลังเยอะมาก
เดิมทีอันหลิงหยุนปฏิเสธ แต่เขาต้องการทำเช่นนั้น และสะกดจิตทุกคน
กงชิงวี่ใช้เสียงขลุ่ยเพื่อสะกดจิตทุกคน เรื่องนี้อันหลิงหยุนทั้งโกรธและเกลียด แต่ในตอนกลางคืน แม้แต่ราชาหมาป่าก็ยังหลับ
กงชิงวี่ไม่ต้องสนใจการเคลื่อนไหวที่เสียงดังแล้ว
ในกลางดึกกงชิงวี่อยู่นิ่งๆแล้ว แต่อันหลิงหยุนไม่สบาย เลยไม่อยากลุกขึ้น
ในตอนเช้ากงชิงวี่ยังไม่ได้นอน อันหลิงหยุนกำลังจะลุกขึ้นและถูกเขาดึงกลับ